Droga Roxane

Droga Roxane,

Pamiętasz, jak ktoś kupił mi podróbkę koszulki Manchesteru United, a ja czarnym markerem napisałem na plecach „Ronaldo 7”?

Nie wiedzieliśmy, co to znaczy być bogatym albo biednym. Znaliśmy tylko szczęście.

Pamiętasz, jak w jednym domu w Abidżanie spało 25 osób? Mama chciała oglądać swoje telenowele, a cała reszta filmy. Pamiętasz, jak zawsze udawałem, że już śpię, a po północy zakradałem się do pokoju z telewizorem? Włączałem go najciszej, jak się dało. Dosłownie na dwie kreski głośności. Oglądałem po ciemku mecze i marzyłem.

Pamiętasz, jak dorośli zobaczyli, że gram w piłkę na klepisku i zaczęli nazywać mnie „Roberto Carlosem”, bo tak mocno strzelałem? I pamiętasz, jak w głębi duszy strasznie mnie to denerwowało, bo moim idolem był CR7?

Pamiętasz, jak wyjechałem grać tak daleko od domu? Miałem dziewięć lat. Inter Foot Sud Comoé, aż pod granicą z Ghaną. Mały chłopiec zdany wyłącznie na siebie. Nie wiem, czy kiedykolwiek opowiadałem ci tę historię, ale razem z innymi dzieciakami chodziliśmy do wioski kraść ziemniaki, bo byliśmy potwornie głodni. Urządzaliśmy „napad na bank”. Dwóch chłopaków odwracało uwagę sprzedawcy, a osiemnastu pozostałych uciekało z dwoma ziemniakami. Nie były nawet dobre, ale smakowały cudownie. Hahahaha. Do dziś to moje ulubione jedzenie. Gotowane ziemniaki z odrobiną oleju. Przypominają mi tamte czasy.

Pamiętasz, jak dostałem pierwsze prawdziwe korki i spałem z nimi w łóżku? Dorastając, zawsze grałem w tych białych plastikowych sandałach. Nawet kiedy teraz wracam do domu, wciąż w nich gram. To nasza tradycja.

Pamiętasz, jak wracałem do domu, a ty mówiłaś moim kolegom z sąsiedztwa: „Dlaczego przestaliście trenować? Yan nie będzie wam kupował samochodów. Musicie dalej pracować”.

Miałaś dziesięć lat, a już byłaś moją agentką.

Pamiętasz, jak siedzieliśmy i marzyliśmy o przeprowadzce do Francji? O tym, że będziemy chodzić na zakupy, zamieszkamy we własnym mieszkaniu, ja zostanę bogatym piłkarzem, będę miał samochody i wielki dom, a ty nie będziesz już musiała się o nic martwić? To ty zawsze wierzyłaś, że mogę zostać kolejnym Cristiano, kiedy wszyscy inni się śmiali.

Pamiętasz, jak w wieku 15 lat wyjechałem do szkoły średniej w Stanach i strasznie tęskniłem za domem? Przez wiele miesięcy nie rozumiałem, co ktokolwiek do mnie mówi. Posadzili mnie obok chłopaka z Francji, który próbował tłumaczyć mi wszystko, co mówił nauczyciel. Pamiętasz, jak zadzwoniłem do ciebie i powiedziałem: „Nie uwierzysz, ale tutejsze dzieci kłócą się z nauczycielami”.

U nas w domu, dobrze wiesz, nie odważylibyśmy się nawet krzywo spojrzeć na starszych.

Pamiętasz, jak nie mogłem uwierzyć, że dzieciaki palą po szkole?

Mówiłaś, że brzmi to tak, jakbym trafił do amerykańskiego serialu.

Pamiętasz, jak zabrali mnie na testy do Bournemouth? Do Chelsea, Rangersów, Olympiakosu i Crystal Palace? Po jednym z treningów podeszli nawet do mnie Eze i Olise i powiedzieli: „Młody, jesteś naprawdę dobry”.

A jednak mnie nie zakontraktowali.

Nie chciały mnie nawet drużyny rezerwowe z MLS. Nie wiedziałem dlaczego. Nikt nigdy nie podał mi powodu. Dorośli zajmowali się wszystkim. Wozili mnie po całej Europie, a wszędzie słyszeliśmy „nie”.

Kończyła mi się wiza. Mój sen dobiegł końca. Odesłali mnie do Afryki i razem płakaliśmy.

To ty nigdy nie przestałaś wierzyć. Kilka tygodni później podpisałem kontrakt z Leganés i wtedy płakaliśmy już z zupełnie innego powodu.

To było jeszcze wtedy, kiedy potrafiłem coś czuć. Teraz nie czuję niczego. Jakbym przestał być człowiekiem. Od twojej śmierci jest we mnie tylko pustka.

Chyba nawet nie uroniłem łzy w dniu, w którym powiedzieli mi, że odeszłaś. Byłem po prostu w szoku.

Stało się to kilka tygodni po moim debiucie w Leganés. Kto debiutuje w wieku 18 lat akurat przeciwko Realowi Madryt? To było szalone. Jak sen.

A potem ten sen zamienił się w koszmar. Ktoś z domu bez przerwy do mnie dzwonił. Byłem zirytowany. Nie rozumiałem, dlaczego ciągle próbują się ze mną skontaktować.

W końcu odebrałem. Nawet nie próbowali mnie na to przygotować. Wiesz, jak jest u nas. Bez emocji. Po prostu…

„Twoja siostra nie żyje”.

„Co?”

„Umarła”.

„O czym ty mówisz?”

„Ktoś dolał jej czegoś do drinka na imprezie i już się nie obudziła. Nie żyje”.

Miałaś 15 lat.

Piętnaście.

Nigdy nie dostałem żadnych odpowiedzi. Nie wiem nawet, czy chcę wiedzieć, dlaczego to się stało. Może ktoś był zazdrosny. Może takie rzeczy po prostu zdarzają się w naszym kraju. Może mogłem cię ochronić. Nie wiem.

Próbuję zaufać Bożemu planowi. Tylko tyle mogę zrobić. Nie próbuję zapomnieć, bo wiem, że nigdy nie zapomnę. Mogę jedynie wykorzystać ten ból, żeby pracować jeszcze ciężej i dokonać wszystkiego, o czym razem marzyliśmy.

Napisałem to, ponieważ nie potrafię o tym mówić. Napisałem to, bo chcę, żebyś wiedziała, że zadbam o to, by pamięć o tobie przetrwała. Sprawię, że wszyscy poznają twoje imię. Cały świat.

Wszystko, co robię na boisku, robię dla ciebie.

Tak wiele wydarzyło się od naszego ostatniego spotkania… Nawet byś w to nie uwierzyła. Sam nie wiem, czy w to wierzę.

Wiesz, co jest szalone? Po debiucie przeciwko Realowi naprawdę wymieniłem się koszulkami z Mbappé. Pamiętasz, jak oglądaliśmy go w telewizji, a ty mówiłaś: „Mbappé? Tak, jest dobry. Ale mój brat jest lepszy”.

W jednej sprawie się myliłem. Nie chcę być bogaty. Widzę, co pieniądze robią z ludźmi, nawet z własną rodziną. Kiedy grałem w Leganés, wysyłałem do domu wszystko, co zarabiałem. Doszło do tego, że w ogóle przestałem chcieć pieniędzy. Stały się dla mnie wyłącznie ciężarem. Prośby nigdy się nie kończyły. Chyba wszyscy myśleli, że już jestem milionerem. A ja nie miałem nawet własnego mieszkania. Mieszkałem w ośrodku treningowym, w pokoju bez telewizora. Tylko piłka i sen, piłka i sen.

Nie chciałem wielkiego domu. Nie chciałem samochodów. Chciałem jedynie poświęcić się piłce. Oddać jej wszystko, żeby pokazać światu, że moja siostra miała rację…

Ha… To pewnie cię rozbawi.

Kiedy przeniosłem się do Lipska, zawsze się spóźniałem. No dobrze, właściwie się nie spóźniałem. Przyjeżdżałem punktualnie, co w Niemczech oznacza, że jesteś bardzo spóźniony.

Więc dobrze wiesz, co zrobiłem później. Zacząłem pojawiać się wszędzie 90 minut wcześniej. Zawsze byłem tak wcześnie, że chłopaki zaczęli nazywać mnie „Niemcem”.

Zawsze ze wszystkim przesadzam. W ogóle nie potrafię odpuścić. Zawsze mi to mówiłaś.

Boisko jest teraz jedynym miejscem, w którym czuję się jak w domu. Tylko tam odnajduję spokój i mogę z tobą porozmawiać. Chciałbym jedynie, żebyś nadal tu była, żebym mógł ci powiedzieć… Udało nam się.

Wszystko, co mówiłaś, stało się prawdą.

Jutro wylatujemy na mundial. Naprawdę. Twój brat zagra dla Wybrzeża Kości Słoniowej, tak jak Drogba, Yaya i Gervinho.

Nie patrzę na to jak na zwykły turniej. Traktuję go jak scenę. To moja szansa, żeby pokazać całemu światu to, co ty zobaczyłaś we mnie już dawno temu. Za każdym razem, kiedy strzelę gola, dopilnuję, żeby wszyscy poznali twoje imię. Nie pozwolę im o tobie zapomnieć.

Zawsze mówiłaś, że mogę być lepszy od Cristiano. Jeżeli go tam spotkam, pozdrowię go od ciebie.

Zrobię to, co przewidziałaś. Przysięgam. Jeszcze zanim dostałem pierwsze prawdziwe korki, mówiłaś wszystkim: „Mój brat będzie najlepszy na świecie”.

Udowodnię, że miałaś rację, albo zginę, próbując.

Twój brat,

Yan