Endrick: Nie wiem, co wydarzy się w styczniu, wszystko jest w rękach Boga

Od najmłodszych lat odnosiłeś sukcesy i wiązano z tobą ogromne oczekiwania. Jak to na ciebie wpłynęło i jak radzisz sobie z presją?
Bardzo się cieszę, że mogłem rozpocząć karierę w Brazylii, a niedługo później przenieść się do Europy. Oczywiście byłem bardzo młody, ale od początku zdawałem sobie sprawę z oczekiwań, jakie wobec mnie były. Zawsze dziękuję za to Bogu, bo wiem, że wiąże się z tym ogromna presja. Trzeba jednak dalej pracować, robić swoje i mam nadzieję, że pewnego dnia uda mi się spełnić oczekiwania, które ludzie we mnie pokładali. Chcę dalej ciężko pracować i robić to, co potrafię najlepiej, czyli cieszyć się grą w piłkę.

Jesteś zadowolony z miejsca, w którym obecnie się znajdujesz? Nadal wierzysz, że pewnego dnia możesz zostać najlepszym piłkarzem na świecie? Uważasz, że zasługujesz na więcej minut w klubie, żeby udowodnić, że możesz osiągnąć ten poziom?
Oczywiście zdaję sobie sprawę, że gram w Realu Madryt, największym klubie na świecie. Mamy w drużynie wspaniałych zawodników, świetnych kolegów, więc wiem, że nie jest łatwo. Muszę jednak pracować i być cierpliwy. Przede mną jeszcze wiele lat gry w piłkę. Każdego dnia myślę o tym, że muszę ciężko pracować, krok po kroku, bo wiem, co powinienem robić. Uważam, że jedyną drogą jest praca i właśnie temu poświęcam się każdego dnia.

Ty i Allan wychowywaliście się w akademii Palmeiras. Czy wasze drogi przecinały się już wtedy? Jak opisałbyś go jako piłkarza?
Tak, graliśmy razem w akademii. Bardzo dobrze znam Allana i wiem, że jest świetnym zawodnikiem. Teraz gra w Manchesterze City, ale wcześniej występował w Palmeiras. Kiedy przeniosłem się do Realu Madryt, on zaczął grać w pierwszej drużynie Palmeiras i radził sobie naprawdę dobrze. Dotarł nawet do finału Copa Libertadores, a to przecież niezwykle ważne rozgrywki w Brazylii. Wszyscy w naszym kraju wiedzą, jak dobrym jest piłkarzem. Dobrze rozpoczął swoją przygodę z Manchesterem City i myślę, że ma przed sobą wspaniałą karierę. Jestem przekonany, że może wiele dać reprezentacji Brazylii. Mam nadzieję, że będziemy mieli okazję razem zagrać.

Ty, Allan czy Estêvão nie zawsze otrzymujecie regularne szanse na grę w swoich klubach, a mimo to Ancelotti przy każdej okazji podkreśla, że nadal będzie was powoływał, ponieważ wam ufa. Jak się z tym czujesz? Czujesz jego wsparcie i przekonanie, że reprezentacja może być dla ciebie bezpiecznym miejscem, w którym pokażesz swoje umiejętności? Chciałbym też zapytać o twój angielski. Wiem, że uczęszczałeś na prywatne lekcje, a dzisiaj bardzo swobodnie odpowiadałeś na pytania w tym języku. Jak wyglądała ta nauka i jak udało ci się przełamać nieśmiałość związaną z mówieniem w obcym języku?
Myślę, że nie tylko ja, ale również Allan, Estêvão i wszyscy pozostali młodzi zawodnicy jesteśmy bardzo szczęśliwi, że możemy reprezentować Brazylię. To nasze marzenie. Wydaje mi się, że każdy piłkarz, niezależnie od narodowości, marzy o grze w reprezentacji swojego kraju. A my jesteśmy w największej reprezentacji na świecie, czyli Brazylii. To ogromny przywilej i musimy udowadniać, że na niego zasługujemy. Każdego dnia, na każdym treningu i w każdym meczu musimy dawać z siebie wszystko dla Brazylii. Myślę, że właśnie to robimy i mam nadzieję, że będziemy robić to coraz lepiej. Jesteśmy młodzi, więc możemy mieć przed sobą naprawdę długie kariery w reprezentacji. Najważniejsze jest jednak to, żeby dobrze się tutaj czuć, cieszyć się grą i pomagać kolegom. Bardzo ważne jest również wsparcie ze strony naszego trenera. Jak zawsze powtarzam, kiedy ktoś pyta mnie o Ancelottiego, jest on dla nas jak drugi ojciec. Bardzo się cieszymy, że mamy takie wsparcie. Oczywiście wszystko musimy później udowodnić na boisku. Mam nadzieję, że dzięki temu nadal będziemy otrzymywać powołania. Jeśli chodzi o angielski, to nie chodzę już na lekcje. Myślę jednak, że najważniejsze jest przełamanie nieśmiałości. Trzeba po prostu mówić i nie bać się popełniania błędów. W Realu Madryt codziennie rozmawiam w różnych językach. Trochę po francusku, trochę po angielsku, po hiszpańsku, a z Brazylijczykami oczywiście po portugalsku. Uważam, że nie można się wstydzić. Trzeba rozmawiać i próbować porozumiewać się w innych językach. To bardzo ważne nie tylko w życiu prywatnym, ale również w piłce. Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy, kogo spotkasz w klubie i z kim będziesz musiał porozmawiać. Znajomość języków pomaga też budować przyjaźnie z kolegami. Myślę, że to bardzo ważne zarówno dla piłkarza, jak i dla każdego człowieka.

Jesteś już jednym z bardziej doświadczonych zawodników tej reprezentacji, choć może to brzmieć dziwnie. Pamiętasz początki pracy Dorivala Júniora, presję związaną z nieudanym Copa América, później okres, w którym wypadałeś z kadry i musiałeś walczyć o powrót przed mundialem. Przeżyłeś też presję mistrzostw świata, a teraz rozpoczynacie nowy cykl. Jak oceniasz obecny etap rozwoju reprezentacji? Przed wami mecz z Japonią, która sprawiała wam problemy zarówno wcześniej, jak i podczas tegorocznego mundialu. Prawdopodobnie w sobotę będzie podobnie, bo to bardzo wymagający rywal. Jak podchodzicie do tego spotkania? Czy po mundialu czujecie dodatkową presję, żeby osiągnąć dobry wynik?
Pierwsze powołanie otrzymałem w wieku 17 lat i jeśli dobrze pamiętam, było to ostatnie zgrupowanie za kadencji Diniza. Później znalazłem się również na pierwszej liście Dorivala i mogłem uczestniczyć w Copa América. Już jako dziecko zdawałem sobie sprawę z presji, jaka wiąże się z grą dla reprezentacji Brazylii. Mówimy przecież o największej reprezentacji na świecie. Wiemy, że jeśli chcemy tutaj być, musimy dawać z siebie absolutnie wszystko. Trzeba zostawić całe serce na boisku. Właśnie tak podchodzimy do każdego spotkania i zamierzamy to kontynuować. Niestety, zarówno na Copa América, jak i później na mistrzostwach świata nie udało nam się dotrzeć do finału i zdobyć trofeum. Teraz jednak rozpoczynamy nowy etap i najważniejsze jest kontynuowanie pracy. Przed nami kolejne Copa América, które jest naszym celem. Nie tylko piłkarzy, ale również całego sztabu. Za każdym razem, kiedy przystępujemy do jakiegoś turnieju, chcemy go wygrać i podnieść puchar. Właśnie do tego będziemy dążyć. Żeby jednak osiągnąć ten cel, musimy dalej pracować. Ancelotti wykonuje fantastyczną robotę, ale nie tylko on. Cały sztab bardzo ciężko pracuje i powinniśmy to doceniać. Trzeba po prostu robić swoje, bo nic nie zastąpi ciężkiej pracy. Mamy w drużynie wielu młodych piłkarzy. Jestem ja, jest Allan i kilku innych zawodników, którzy dopiero do nas dołączyli. To dla nas ogromny przywilej. Myślę, że każdy chce wykorzystać tę szansę i już nigdy jej nie wypuścić z rąk. Chcemy jak najdłużej występować w reprezentacji, bo dla piłkarza trudno wyobrazić sobie coś ważniejszego. Mam nadzieję, że będę mógł pomagać kolegom i pozostanę tutaj przez wiele lat.

Podczas marcowego zgrupowania w Stanach Zjednoczonych, jeszcze przed mundialem, Ancelotti powiedział o tobie coś, co mocno zapadło nam w pamięć. Stwierdził, że jesteś zawodnikiem na mistrzostwa świata w 2030 roku. Oczywiście uczestniczyłeś w poprzednim cyklu i pojechałeś na ostatni mundial, ale odebraliśmy te słowa jako podkreślenie, że jesteś młodym piłkarzem, który wciąż się rozwija i może odegrać ważną rolę w kolejnym cyklu. Jak wyobrażasz sobie najbliższe cztery lata w Realu Madryt? I czego oczekujesz od tego okresu w reprezentacji, aż do następnych mistrzostw świata?
Oczywiście w ubiegłym roku mogłem zagrać na swoich pierwszych mistrzostwach świata. To było wspaniałe doświadczenie. Niestety turniej nie zakończył się tak, jak tego chcieliśmy. Podczas jednych rozgrywek przeżyłem jedne z najpiękniejszych, ale też jedne z najtrudniejszych chwil w karierze. Nie spodziewaliśmy się, że wszystko zakończy się w taki sposób, bo zawsze myślimy o najlepszym możliwym scenariuszu. Teraz jednak trzeba patrzeć przed siebie. Oczywiście musimy żyć z dnia na dzień. Cztery lata wydają się jeszcze dość odległą perspektywą, ale tak naprawdę czas mija bardzo szybko. Każdy, kto jest tutaj z nami, chce pojechać na następny mundial i dać z siebie wszystko dla Brazylii. Żeby jednak tam dotrzeć, musimy każdego dnia dobrze wykonywać swoją pracę w klubach. To właśnie dzięki temu możemy otrzymywać powołania. W 2030 roku będę już trochę starszy, będę miał większe doświadczenie i za sobą więcej przeżyć związanych z piłką. Mam nadzieję, że będę wtedy w najlepszym momencie swojej kariery, w najlepszej formie, żeby móc pomóc reprezentacji. Myślę, że wszyscy marzymy o tym, żeby Brazylia ponownie została mistrzem świata. Właśnie dlatego tak ciężko pracujemy i przyjeżdżamy na każde zgrupowanie. Chcemy rozwijać się w reprezentacji, bo to najlepsze miejsce, w jakim możemy się znaleźć. Musimy kontynuować pracę, która moim zdaniem przebiega naprawdę znakomicie. I nie chodzi wyłącznie o piłkarzy czy trenerów. Mamy fantastyczny sztab, fizjoterapeutów, ludzi, którzy pracują za kulisami, a nawet naszego kucharza, który przygotowuje nam świetne jedzenie. Wszystko to trzeba doceniać. Cała ta praca jest częścią przygotowań do kolejnych wyzwań. Najpierw myślimy o Copa América, bo zawsze koncentrujemy się na najbliższym turnieju. Oczywiście mistrzostwa świata pozostają naszym wielkim marzeniem. Każdy z nas chce tam dotrzeć i odnieść sukces.

W reprezentacji jest kilku wychowanków Palmeiras, ale mamy też zawodników związanych z Vasco, takich jak Rayan czy Andrey Santos. Czy rozmawialiście już o niedawnym półfinale Pucharu Brazylii między Palmeiras a Vasco?
Szczerze mówiąc, rozmawialiśmy przed chwilą, ale przypomniał mi się przede wszystkim jeden finał sprzed kilku lat. Jest tutaj z nami Felipe, który również w nim występował. Graliśmy wtedy ja, Vitor Reis, Estêvão, Felipe i Rayan. To był finał Pucharu Brazylii do lat 17. Wspominałem to, bo naprawdę niesamowite jest to, jak szybko mija czas. Jeszcze niedawno byliśmy w akademiach i rywalizowaliśmy w finale rozgrywek młodzieżowych, a zaledwie kilka lat później wszyscy jesteśmy tutaj razem w reprezentacji. To pokazuje, że nic nie jest niemożliwe. Myślę, że to ważny przykład dla wszystkich chłopaków, którzy obecnie grają w akademiach albo dopiero zaczynają występować w pierwszych zespołach. Powinni wierzyć, że pewnego dnia też mogą znaleźć się tutaj. Jeśli chodzi o ostatni półfinał, to akurat z nimi o tym nie rozmawiałem. Poruszyłem ten temat z Bruno Guimarães. Palmeiras udało się awansować i teraz ma przed sobą trzy finały. Mam nadzieję, że drużyna poradzi sobie jak najlepiej i osiągnie dobre wyniki. Pozostaje nam czekać i zobaczyć, jak to wszystko się zakończy.

W meczu z Japonią na mistrzostwach świata wszedłeś z ławki i odmieniłeś przebieg spotkania. Stworzyłeś okazje i miałeś udział w akcji bramkowej. Teraz Japończycy z pewnością znowu będą musieli na ciebie uważać. Co tamto spotkanie oznaczało dla ciebie osobiście? Dało ci więcej pewności siebie, spokoju, radości z gry na mundialu, czy traktujesz je po prostu jako kolejny etap budowania kariery?
Tamten mecz z Japonią był dla mnie naprawdę wyjątkowy. Niestety Lucas Paquetá doznał kontuzji i dzięki temu mogłem wejść na boisko w drugiej połowie. Przegrywaliśmy, ale po przerwie udało nam się odwrócić losy spotkania i wywalczyć awans. Myślę jednak, że był to dopiero pierwszy krok w mojej reprezentacyjnej karierze. To był dla mnie wspaniały, wręcz niesamowity moment. I nie tylko dla mnie, ale również dla całej mojej rodziny, która była wtedy na stadionie. Oni również nie spodziewali się, że wejdę na boisko w drugiej połowie. A ja dostałem taką możliwość, starałem się zrobić wszystko, co potrafię najlepiej i mogłem pomóc drużynie. To było świetne spotkanie, bo wszyscy wiemy, jak dużą jakość ma reprezentacja Japonii. Teraz wcale nie będzie inaczej. Japończycy mają wielu bardzo dobrych, doświadczonych zawodników, więc spodziewamy się wymagającego meczu. Myślę, że będzie to dla nas bardzo dobry sprawdzian na tym etapie budowania drużyny. Mam nadzieję, że pokażemy się z jak najlepszej strony i odniesiemy zwycięstwo.

Od zakończenia mundialu Carlo Ancelotti często mówi o powoływaniu zawodników, którzy wiekowo kwalifikują się do gry na igrzyskach olimpijskich. W obecnej kadrze jest ich całkiem sporo. Czy bierzesz pod uwagę udział w igrzyskach w Los Angeles? Rozmawiałeś już z kimś w reprezentacji na ten temat? Jak podchodzisz do najbliższego cyklu olimpijskiego?
Słuchaj, jestem tutaj po to, żeby grać dla Brazylii, dla największej reprezentacji na świecie. Oczywiście znam Paulo Victora, który będzie prowadził drużynę olimpijską. Mam z nim dobre relacje, bo pracowaliśmy razem podczas mojego pierwszego młodzieżowego turnieju Copinha w Palmeiras. Nie wiem, do której reprezentacji będę powoływany w przyszłości, ale jeśli dostanę powołanie, to przyjadę. Niezależnie od tego, czy będzie to reprezentacja olimpijska, czy pierwsza kadra. Każdą możliwość reprezentowania Brazylii będę chciał wykorzystać. Chcę tak podchodzić do tego przez całą karierę, aż do momentu zakończenia gry w piłkę. Naprawdę nie ma nic lepszego niż występy w reprezentacji. Nie ma dla mnie znaczenia, gdzie będziemy grać ani w jakich rozgrywkach. Najważniejsze jest to, że mogę reprezentować Brazylię. To moja największa radość i coś, do czego mam ogromny sentyment. Mam nadzieję, że zawsze będę mógł pomagać reprezentacji, niezależnie od roli, jaką otrzymam.

Temat twojej sytuacji w Realu Madryt i niewielkiej liczby minut wracał już podczas poprzedniego zgrupowania, a teraz ponownie pojawia się zarówno w pytaniach do ciebie, jak i do Ancelottiego. Często patrzymy na to z perspektywy naszych oczekiwań i tego, ile chcielibyśmy widzieć cię na boisku. Jest jednak pewna rzeczywistość, z którą musisz się mierzyć. Sam Mourinho powiedział, że nie zamierza pozwolić ci odejść nawet w styczniu. Jak podchodzisz do tej sytuacji? Jak bardzo pomaga ci samo przebywanie w Realu Madryt, trenowanie na tak wysokim poziomie i rywalizacja z najlepszymi piłkarzami? Zdajesz sobie przecież sprawę, że przy takiej hierarchii w zespole, z Mbappé, Viníciusem i pozostałymi zawodnikami, możesz nie otrzymywać tylu minut, ilu my byśmy oczekiwali, a być może ty sam również już to rozumiesz.
Przede wszystkim wszyscy wiemy, jakiego piłkarza mamy w Realu Madryt. Jest nim Kylian, który zajął drugie miejsce w ostatnim plebiscycie Złotej Piłki. Doskonale wiemy, kim jest Mbappé. To wielki zawodnik. Oczywiście zawsze staram się wykorzystywać swoje szanse w Realu Madryt. Po poprzedniej przerwie na reprezentacje otrzymałem kilka okazji do gry i moim zdaniem zaprezentowałem się naprawdę dobrze. Uważam, że dobrze sobie radzę, kiedy wchodzę na boisko, niezależnie od tego, czy dostaję pięć, czy dziesięć minut. Najwięcej czasu na boisku spędziłem w meczach z Romą i AEK-iem Ateny w Lidze Mistrzów. To były spotkania, w których potrafiłem wykorzystać otrzymane szanse. Wiem, że w Realu Madryt nie jest łatwo. Bardzo wierzę w Mourinho. Każdego dnia do mnie podchodzi, rozmawia ze mną i pyta, jak się czuję. Ale te rozmowy w ogóle nie dotyczą piłki. Zawsze pyta mnie o życie, o to, jak wyglądają moje sprawy prywatne. Bardzo to doceniam, ponieważ był jednym z pierwszych trenerów, którzy tak do mnie podchodzą, rozmawiają ze mną i okazują mi tyle wsparcia. Jestem mu za to naprawdę wdzięczny. Oczywiście zawsze będę dawał z siebie wszystko dla Realu Madryt. Ten klub jest ponad każdym z nas, ponad wszystkimi piłkarzami. Ale ze względu na to, ile serdeczności okazuje mi Mourinho, chcę dawać z siebie jeszcze więcej również dla niego. Właśnie to staram się robić w każdym spotkaniu, w którym pojawiam się na boisku i zamierzam tak postępować dalej. Oczywiście nie wiem, co wydarzy się w styczniu. Wszystko jest w rękach Boga. Proszę go o mądrość, żebym potrafił podejmować najlepsze decyzje dla swojej kariery. Uważam, że to, co ma się wydarzyć, po prostu się wydarzy, niezależnie od okoliczności. Zamierzam zachować spokój, twardo stąpać po ziemi i robić to, co najlepsze dla mnie jako piłkarza. Madryt jest wspaniałym miastem. To tutaj mieszka moja rodzina i zrobię wszystko, żeby moja kariera nadal się rozwijała. Jestem przecież bardzo młody. Mam dopiero 20 lat, więc nie ma powodu, żebym rzucał się w przepaść. Muszę spokojnie poczekać i zobaczyć, co się wydarzy. Ja po prostu chcę grać. Chcę być szczęśliwy, pomagać kolegom, strzelać gole i zaliczać asysty. Tak jak mogłem to robić w Lyonie. Bez wątpienia był to jeden z najlepszych okresów w moim życiu. To właśnie wtedy czułem się najszczęśliwszy. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości.