Mourinho znów na kolanach na Camp Nou

José Luis Hurtado z dziennika MARCA stwierdza, że kiedy Mourinho pada na kolana na Camp Nou, by świętować gola, to znaczy, że zdarzyło się coś wielkiego. Zrobił to w 2006 roku w meczu Barçy z jego Chelsea i powtórzył to w ostatnim El Clásico.

31 października 2006 roku, w meczu fazy grupowej Ligi Mistrzów, rywalizacja między Mourinho a Barceloną już się zaostrzała. Mecz zakończył się wynikiem 2:2, dzięki bramce Drogby w doliczonym czasie gry. Chelsea ze swoją siłą fizyczną i polotem tworzyła w tamtym spotkaniu więcej okazji niż Barcelona z Messim i Ronaldinho.

Deco, obecny dyrektor sportowy Blaugrany, otworzył wynik spotkania. Pomocnik był kluczowym zawodnikiem Mourinho w drużynie Porto, która wygrała Ligę Mistrzów w 2004 roku. Lampard trafił na 1:1, ale Guðjohnsen dał Barcelonie prowadzenie, które miało utrzymać się do końca, ale Drogba wyrównał w doliczonym czasie. Barcelona była wówczas zwycięzcą ostatniej edycji Ligi Mistrzów.

MARCA zauważa, że podobnie jak we wczorajszym meczu, w 2006 roku, Mourinho musiał wystawić na Barcelonę rezerwowego bramkarza. Petr Čech nie mógł wystąpić z powodu pamiętnej kontuzji czaszki, więc w między słupkami The Blues stanął Hilário. Kariera Łunina przypomina trochę tę portugalskiego golkipera, który długo przystawał na rolę rezerwowego w Chelsea.

Dwadzieścia lat po wspomnianym spotkaniu, Mourinho znów padł na kolana na Camp Nou, tym razem też w pozytywnym sensie. Pokazał przy tym język niczym Mick Jagger. Gwizdy były muzyką dla jego uszu.