„Najlepszy transfer siedzi na ławce”

„Najlepszy transfer siedzi na ławce” – takie zdanie, według Asa, ma być obecnie regularnie powtarzane w Valdebebas. Jeszcze pod koniec kwietnia, kiedy potwierdzono wybór José Mourinho na nowego trenera Realu Madryt, nie brakowało głosów krytycznych. Po niespełna dwóch miesiącach sytuacja wygląda jednak zupełnie inaczej i Portugalczyk miał przekonać do siebie praktycznie wszystkich.

Ostateczną ocenę oczywiście wystawią wyniki, ale wewnątrz klubu przekonanie o słuszności tej decyzji stale rośnie. Szczególnie widoczne ma być to w szatni oraz podczas codziennej pracy drużyny. Piłkarze są gotowi walczyć od pierwszej do ostatniej minuty zarówno w meczach, jak i na treningach, a sztab widzi grupę znacznie bardziej zaangażowaną niż jeszcze przed rokiem.

José Félix Díaz podkreśla, że obecna atmosfera w Valdebebas niewiele ma wspólnego z tym, co działo się za Xabiego Alonso. Hiszpan nie potrafił zbudować odpowiedniej więzi z klubem, a pogarszające się relacje z czasem zaczęły wpływać również na piłkarzy. Gdy zawodnicy widzieli, że połączenie między trenerem a władzami zaczyna się rozpadać, sami tracili przekonanie do wspólnej pracy. Problem był zauważalny już podczas Klubowych Mistrzostw Świata. Álvaro Arbeloa próbował później odwrócić sytuację, ale w szatni szybko pojawiły się podobne mechanizmy.

Mourinho po powrocie natychmiast zaczął zmieniać przyzwyczajenia, zasady i codzienne funkcjonowanie drużyny. Chciał przede wszystkim odbudować szacunek do klubowego herbu oraz wzajemny szacunek wewnątrz grupy. Portugalczyk zastał zespół, który – zdaniem dziennikarza – przez dwa poprzednie sezony w dużej mierze sam decydował, jak chce funkcjonować. Nowy trener odbył również rozmowy z każdym piłkarzem, dokładnie przedstawiając swoje oczekiwania. Nawet zawodnicy, których początkowo widział poza swoimi planami, otrzymali możliwość zmiany sytuacji.

W klubie coraz częściej pojawia się więc przekonanie, że powrót Mourinho był najlepszą decyzją dotyczącą ławki trenerskiej od czasu ponownego zatrudnienia Carlo Ancelottiego. Co ciekawe, oba powroty były w pewnym stopniu efektem inicjatywy samych trenerów. W przypadku Portugalczyka ważną rolę odegrał Jorge Mendes, który miał przekonać Real Madryt do ponownego otwarcia drzwi przed swoim klientem.

Przez trzynaście lat od pierwszego odejścia Mourinho Florentino Pérez utrzymywał z nim sporadyczny kontakt. Wiadomości wymieniane w konkretnych momentach sprawiały, że relacja między nimi nigdy całkowicie nie zanikła. To również miało ułatwić późniejszy powrót szkoleniowca. Pomogły także okoliczności. Zinédine Zidane był już związany z reprezentacją Francji, a żaden z nowych kandydatów nie przekonał władz klubu wystarczająco mocno.

Sam Mourinho ma być bardzo zadowolony z pierwszych tygodni pracy. Otrzymał pełne wsparcie ze strony klubu, ale jednocześnie – jak zaznacza AS – nie próbuje niczego narzucać siłą. Zamiast tego przekonuje i rozmawia. Jednymi z jego pierwszych decyzji były rezygnacja z kar finansowych w ramach sankcji dyscyplinarnych oraz wprowadzenie zasady, że kontuzjowani zawodnicy mają przechodzić rehabilitację w Valdebebas.

Pierwszą dużą prośbą transferową Mourinho był natomiast Bernardo Silva, którego Portugalczyk chciał wykorzystywać jako środkowego pomocnika. Początek sezonu, zdaniem José Félixa Díaza, pokazuje, że również w tym przypadku trener dobrze wiedział, czego potrzebuje.