Senatorka Celeste o Mbappé w Senacie: Ten sku**ysyn odmówił podania ręki naszemu bramkarzowi!

Paragwajski Senat uchwalił deklarację, w której odciął się od wypowiedzi swojej senatorki przeciwko piłkarzowi Realu Madryt. Ta poparła deklarację, przy czym ponownie zaatakowała Francuza.

Aby odciąć się od odpowiedzialności instytucjonalnej, Izba Senatu w Paragwaju przyjęła deklarację, która „odrzuca dyskryminacyjne i rasistowskie wypowiedzi senatorki Celeste Amarilli wobec piłkarza reprezentacji Francji”, w odniesieniu do Kyliana Mbappé. Co ważne, po debacie z deklaracji usunięto nazwisko gracza, by nie wymieniać kogoś, kto zdaniem senatorów, wypowiedział się przeciwko Paragwajowi i jego reprezentacji. Głosowanie poprzedziła debata, w której sama senatorka zabrała głos. Podkreśliła, że przyjmuje odpowiedzialność indywidualną, ale jednocześnie ponownie zaatakowała zawodnika Królewskich.

Przedstawiamy jej częściowe opublikowane wypowiedzi, ponieważ transmisja z tego posiedzenia Senatu została usunięta:

– Nie oczekiwałam takiego wsparcia i nie wiem, czy na nie zasługuję. To coś imponującego. Myślę, że są ze mną nawet ci, którzy mnie nie lubili, w tym przedstawiciele innych partii.

– Nie zrobiłam tego dla sławy. Ja jestem tu już sławna. Zrobiłam to bez zbędnego myślenia i pewnie dlatego teraz mam te problemy.

– Rząd nie powinien był wystosowywać żadnego komunikatu. To był tylko pokaz jednego wobec Francji: tak, panie, tak, panie. A przecież tu nie chodziło o Francję. Podkreślam to i każdy może to sam przeczytać. Moje słowa były nieodpowiednie w stopniu, w jakim każdy chce je określić, ale były takie wobec Mbappé. W jakim momencie mówiłam o Francji?

– Zagłosujcie za tą deklaracją, jeśli to da wam jakiś spokój, bo widzę, że wielu z was się boi. Niektórzy mówią mi tu, że powinniśmy przeprosić Francję, że przynoszę wstyd. Dobrze, zagłosujcie za deklaracją, zdejmę z was ten ciężar. Odpowiedzialność jest moja osobista i tylko moja. Mnie Francja nie może pozwać za to, co powiedziałam do Francuza. To właśnie było powodem mojej prośby, panie przewodniczący, bardzo wcześnie dzisiaj rano, żeby wydano to oświadczenie, w którym zostanie wyjaśnione, że to, co powiedziałam, jest moje i że ja biorę za to odpowiedzialność. Jako dobra liberałka i demokratka biorę odpowiedzialność za to, co powiedziałam. Konsekwencje będą dla mnie, dla nikogo innego niż dla mnie. Nie bójcie się.

– Nasz Orlando Gill to dziecko, które po raz pierwszy postawiło stopę na mundialu, pewnie po raz pierwszy grał z Europą, pierwszy raz pokazał się na świecie i podał mu rękę z całą pokorą Paragwajczyka, z całą pokorą Paragwajczyka, a ten sku**ysyn odmawia podania mu ręki i świętuje mu prosto w twarz. To nie jest francuskie, Francuz nigdy by czegoś takiego nie zrobił, nigdy. Cóż, ja mam ważną więź z Francją. Spójrzcie na mnie, tę czarnulkę, taką, jaką ją widzicie: uczyłam się w dzielnicowej szkole, to była dzielnicowa szkoła i była to francuska szkoła założona przez zakonnicę Émilie – Colegio Inmaculada Concepción. Mówiłyśmy po francusku, śpiewałyśmy Marsyliankę, nasz mundurek miał beret i białe rękawiczki, wiele nauczyłyśmy się o Francji. Uczyło się Francji miasto po mieście, mnie przypadło przygotować wystąpienie o Lyonie, stolicy jedwabiu i pod koniec zeszłego roku byłam w Lyonie. Bardzo mnie to wzruszyło, bo w trzeciej klasie opowiadałam o Lyonie, a potem pewnego dnia znalazłam się w Lyonie. To było dla mnie bardzo poruszające. Z Francją bardzo połączyła mnie też lektura. Francja to Rousseau, Francja to René Descartes, Francja to Montesquieu, Auguste Comte, Camus, Jean-Paul Sartre. I Francja to Simone de Beauvoir, oczywiście, jakże inaczej. Jak Francja mogłaby cię nie poruszać? Francja to Foucault, Francja to Victor Hugo i nie jest przypadkiem, że Victor Hugo, ten obrońca biednych, obrońca nędzników, stąd jego dzieło, był Francuzem. Nie jest przypadkiem, że Nędznicy zostali napisani i powstali we Francji. To nie jest przypadek. Francja była bardzo twarda, Francja to ziemia Króla Słońce, to miejsce, gdzie umiera zgilotynowana Maria Antonina, Francja to Pola Elizejskie, Francja to wieża, miasto światła Paryż. Paryż! Ja odmawiam sprowadzenia Francji do ziemi Mbappé. Odmawiam sprowadzenia jej historii – uważajcie, bo mówię tak o historii Francji – ja odmawiam sprowadzenia całej tej ogromnej Francji i całego tego ogromnego dziedzictwa kulturowego, artystycznego, demokratycznego i tak dalej, i tak dalej, do Mbappé. Odmawiam, odmawiam tego, by dziś była niczym więcej niż krajem Mbappé. Myślę, że na końcu Mbappé nawet nie przeczytał mojego wpisu. On został wykorzystany. Francja to nie jest tylko kraj Mbappé.

– Sport reprezentuje między innymi taką wartość jak szacunek, a podanie ręki w sporcie i rywalizacji jest rytuałem na miarę gestu pokojowego między krajami.

– Dzisiaj burzę niepoprawną Celestę Amarillę. Burzę wzór, który mi wpojono i którym dzisiaj, w nowoczesnym świecie, praktycznie gardzę. Ja pochodzę z czasów, gdy stwierdzenie „g**niany czar**ch” było dobre. Gdy stwierdzenie „g**niany grubas” było dobre. To były mało tolerancyjne czasy. Buduję nową Celestę Amarillę, która dostosuje się do tego tak kruchego, tak słabego pokolenia, które sama wychowałam, które ja także pomagałam wychować. Staram się przystosować do tego świata, bo tamten stary, tamten mój świat, w którym zostałam wychowana, uczynił nas twardymi, uczynił nas silnymi, uczynił nas odpornymi. Moja mama mówiła: do dobrego życia i do bycia bogatym każdy jest przygotowany. Wy tutaj musicie przygotować się na życie przeciwne, musicie przygotować się na biedę, musicie przygotować się na upokorzenie, musicie przygotować się na trudne życie. Do łatwego życia każdy się dostosuje. Moja mama była bardzo silną kobietą – powiedziała senatorka.