Kiedy myślę o drużynach z cantery, które prowadziłem, to Nacho i Álex Fernández byli dwoma fundamentami każdej z nich. Nacho, starszy brat, ten odpowiedzialny, poważny, cesarz, kapitan. I Álex, ten niespokojny, żartowniś, utalentowany, szczególny… Dwóch zawodników, o których od początku wiedziałem, że dojdą do celu, który sobie założyli. Nie tylko ze względu na swoje cechy techniczne i fizyczne, ale dzięki swojej mentalności zwycięzcy, koleżeństwu, walorach na boisku i poza nim, jedności, z którą przeżywają osiągnięcia drugiego, szacunku i miłości do tego sportu.
Z nimi wygraliśmy Puchar Mistrzów U-19, awansowaliśmy z Castillą do Segundy i byliśmy najlepszymi rezerwami w Hiszpanii… Ale najważniejsze jest to, że dzięki nim zrozumiałem, że to, co naprawdę cenię, to nie jest trenowanie na najwyższym czy najniższym szczeblu, ale wspomnienia, które zostawiasz w życiu ludzi. To wielki zaszczyt, że obaj mówią o mnie z taką sympatią i podziwem. Oczywiście wzajemnie.
Jestem dumny, że tworzyłem część ich życia, zarówno piłkarskiego, jak i osobistego. To z nimi dzielę najlepsze wspomnienia z etapu mojej pracy w Realu Madryt. W ten weekend naprzeciwko siebie stanie dwóch szczególnych dla mnie zawodników, dwóch przyjaciół, dwóch braci… Krótko mówiąc – walka dwóch gigantów futbolu.
Komentarze (0)
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.
Zaloguj się