Zastrzec „9” w hołdzie wiecznemu

Felieton autorstwa redakcji dziennika MARCA.

„Alfredo Di Stéfano to Real Madryt”. Słowa należące do Florentino Péreza, które wypowiedział dwie godziny po tragicznej wiadomości o śmierci Argentyńczyka, idealnie opisują uczucia milionów kibiców madryckiego klubu. Ich wymiar jest gigantyczny, nie do ogarnięcia, wręcz kolosalny. Don Alfredo był najlepszym w historii futbolu albo jednym z trzech czy czterech największych na świecie, oczywiście i bez cienia wątpliwości, był człowiekiem, który zmienił przeznaczenie Realu Madryt i pierwszym kompletnym piłkarzem, który w zależności od sytuacji, był w stanie grać na każdej pozycji na boisku. Pierwsza prawdziwa światowa gwiazda.

Poza niepowtarzalnymi pięcioma Pucharami Europy i ośmioma tytułami mistrzowskimi w ciągu jedenastu sezonów w barwach Realu i poza dwiema Złotymi Piłkami i jedną Super Złotą Piłką, Di Stéfano odcisnął na Królewskich swój charakter, który pozwolił na wyprowadzenie go na piłkarski Olimp. Dzięki nadaniu znaczenie herbowi i białej koszulce, duchowi nieposkromienia i zwyciężania, poświęceniu do ostatniej kropli potu i duszy mistrza, to osoba Di Stéfano gwarantuje jedyny sposób na zrozumienie wielkości Realu Madryt, który został uznany przez FIFA najlepszym klubem XX wieku.

„Jego legenda przetrwa na zawsze”, powiedział też prezes Realu Madryt. I jesteśmy tego pewni. Zastrzeganie numerów nie jest tradycją w światowym futbolu, ale wyjątkowi piłkarze zasługują na wyróżnienie i hołd. Ajax zastrzegł „14” Cruyffa, Napoli „10” Maradony, Inter „4” Zanettiego. Schalke, „7” Raúla Gonzáleza… Ale żaden z nich nie miał takiego wpływu na historię swojego klubu, jaki Di Stéfano miał na historię Realu Madryt.