Niebo Realu Madryt

- 18 lat czekał Real Madryt na Puchar Króla, a kiedy go w końcu zdobył, to po jednym z najsłodszych i najbardziej niewiarygodnych triumfów w swojej historii.

- Piłkarze Realu nie mieli cienia wątpliwości, kto jest ich bohaterem w finale na Estadio Mestalla. Kiedy tylko mecz się skończył podbiegli do ławki dla rezerwowych, by wziąć na ręce swojego trenera. To Jose Mourinho wymyślił lekarstwo na Barcelonę, w czasach, gdy nawet największe autorytety wątpiły, czy ono w ogóle istnieje. „To nasz wódz, pójdziemy za nim w ogień” – krzyczał Iker Casillas i jego koledzy. Ten sam Iker, o którym mówiono, że jest najbardziej sceptyczny wobec metod Portugalczyka i prywatnie nigdy nie popiera jego prowokacyjnych zachowań.

- Dziś to nie ma znaczenia. Casillas ma Puchar Króla i jest w siódmym niebie, jak dziesiątki tysięcy fanów Realu, którzy o 4,15 nad ranem czekali wiernie na zwycięską drużynę na placu Cibeles w Madrycie. Serio Ramos był tak pijany szczęściem, że upuścił trofeum pod koła autokaru, którym jechali piłkarze - nic mu się jednak nie stało. Kapitan Casillas wspiął się na pomnik bogini natury i ją wycałował. Tak każe tradycja po największych zwycięstwach. Madryt przeżywa swoje wielkie chwile, prezesowi Florentino Perezowi wyrwało się nawet, że jego drużyna wróciła na szczyt europejskiej piłki. A przecież jeszcze do niedawna zmagała się z barierą 1/8 finału Ligi Mistrzów, do ćwierćfinału Mourinho poprowadził ją po siedmiu latach przerwy.

- Duma w Realu dopiero wczoraj, na Estadio Mestalla stała się pełna. Po pięciu kolejnych porażkach i niedawnym remisie na Santiago Bernabeu, królewska drużyna dokonała w końcu niemożliwego. Pokonała Barcelonę Pepa Guardioli, – czyli niedościgniony dotąd futbolowy wzór. 350 mln euro, które w ostatnich dwóch latach Perez wydał na transfery służyło przede wszystkim właśnie temu, by jego klub „dopadł” Katalończyków. (...)

Dokończenie felietonu przeczytać można tutaj.