Kiedy planuje pan kolejną wizytę w stadninie swojej córki?
Jeszcze nie wiem. To naprawdę piękne miejsce, bo kontakt z naturą pomaga mi się wyciszyć, odpocząć i przemyśleć różne sprawy. Lubię też od czasu do czasu popracować fizycznie, naprawić ogrodzenie czy skosić trawę. Domyślam się jednak, że pyta pan o to dlatego, że właśnie tam w ubiegłym roku podjąłem decyzję o dalszym sprawowaniu funkcji prezesa podczas Walnego Zgromadzenia Członków.
Dokładnie. Czy w tym roku nie będzie równie ważnych decyzji do podjęcia?
Każde Walne Zgromadzenie jest dla mnie ważne. Tym razem między innymi Walter Mennekes ustąpi ze stanowiska drugiego wiceprezesa, a Marko Pešić jest gotowy go zastąpić, jeśli członkowie klubu zatwierdzą jego kandydaturę. Najważniejsze podczas takich zgromadzeń jest dla mnie słuchanie naszych członków i rozmawianie o sprawach, które są dla nich istotne.
Czy to jedna z lekcji, jakie wyciągnął pan ze zgromadzenia w 2021 roku? Kibice protestowali wówczas przeciwko współpracy sponsorskiej z Qatar Airways. Pojawiły się nawet okrzyki „Hainer, wynocha!”, a pan przedwcześnie zakończył spotkanie.
Wielokrotnie już mówiłem, że nie był to nasz najlepszy występ. Od tamtej pory przenieśliśmy jednak dialog z członkami klubu na zupełnie inny poziom i stworzyliśmy wiele możliwości, dzięki którym możemy skuteczniej angażować ich w życie Bayernu. Z perspektywy czasu tamto zgromadzenie dało nam wiele cennych impulsów do zmian.
Jakie będą najważniejsze tematy najbliższego Walnego Zgromadzenia?
Pracujemy nad tym, żeby przygotować Bayern na kolejny etap rozwoju. Dotyczy to zarówno kwestii sportowych, czyli naszych pierwszych drużyn i szkolenia młodzieży w akademii, jak i spraw gospodarczych. Mam tu na myśli między innymi wejście grupy kapitałowej Maxa Viessmanna do grona udziałowców, co otwiera przed naszym zarządem nowe możliwości, zapewnia bezpieczeństwo i większą swobodę działania. Rozwijamy też infrastrukturę. Powstaje ośrodek sportowy dla kobiecej drużyny w Unterhaching, modernizujemy obiekty przy Säbener Straße, a w 2027 roku zrealizujemy projekt centrum przygotowania sportowego przy akademii. Jeśli chodzi o zarządzanie klubem, stawiamy na odmłodzenie władz. Do rady nadzorczej dołączyli Alexander Sixt i Max Viessmann, do rady doradczej Christian Groh, a do prezydium ma dołączyć Marko Pešić. Od początku roku skład zarządu uzupełnia również Rouven Kasper.
Karl-Heinz Rummenigge nazwał ostatnio trenera Vincenta Kompany’ego spiritus rector klubu i „ojcem” obecnych sukcesów. Ma rację?
Dla mnie spiritus rector oznacza kogoś, kto nadaje kierunek i inspiruje innych. Vincent Kompany rzeczywiście wnosi do klubu jasną wizję i silną osobowość. Ostatecznie najważniejsze jest to, jaką energię potrafi wyzwolić w naszej drużynie w każdym kolejnym meczu. Dzięki swojemu podejściu regularnie tworzy z wielu indywidualności światowej klasy prawdziwy zespół. Kompany jest bardzo inteligentnym, rozsądnym i sympatycznym człowiekiem. Jego obecność przynosi korzyści całemu klubowi.
Wiosną jego przemówienie przeciwko rasizmowi odbiło się szerokim echem na całym świecie. Jak ważny jest Kompany również jako ambasador klubu?
Sam podkreśla, że ta wypowiedź była spontaniczna, wynikała z chwili. Nie chce wykorzystywać jej do promowania własnej osoby ani otrzymywać za nią nagród. Uważam, że to bardzo charakterystyczne dla niego i całkowicie zrozumiałe. Wiarygodność bierze się z tego, że wyznawane wartości nie są jedynie pozą. Niezależnie od tego jego przemówienie zrobiło ogromne wrażenie i po raz kolejny pokazało, jak dobrze wartości Vincenta Kompany’ego współgrają z wartościami Bayernu.
Po zasłabnięciu na boisku treningowym drużyna musiała ostatnio radzić sobie bez niego. Przez pewien czas nieobecny był również Joshua Kimmich z powodu śmierci osoby z najbliższej rodziny. Jak pan przeżywał te wydarzenia i jak klub reagował na obie sytuacje?
Zdrowie i osobiste tragedie są ważniejsze od jakiegokolwiek terminarza. Futbol musi w takich sytuacjach zejść na dalszy plan. Do wspomnianych przez pana przypadków zaliczyłbym również Jamala Musialę. Byliśmy przy Joshui, a Vinnie i Jamal otrzymają tyle czasu, ile będą potrzebowali.
Uli Hoeneß wyraził ostatnio wątpliwości, czy Musiala kiedykolwiek wróci do poziomu sportowego odpowiadającego jego statusowi jednego z najlepiej zarabiających zawodników drużyny. Musi się pan z nim nie zgodzić?
Oczywiście regularnie rozmawiamy z Ulim Hoeneßem. On zawsze myśli o Bayernie, a czasami również się o niego martwi. I otwarcie o tych obawach mówi. Taki już jest i właśnie to go wyróżnia. Wszyscy bardzo cenimy Jamala.
Czy powinien pan bardziej odciążyć swojego trenera, a być może nawet chronić go przed nim samym?
Wielcy trenerzy i wybitne osobowości odnoszą sukcesy między innymi dlatego, że są niezwykle pracowici i skrupulatni. Wystarczy spojrzeć na Juppa Heynckesa czy Pepa Guardiolę. To ludzie, którzy żyją swoją pracą przez całą dobę. Vinnie jest taki sam. Trzeba jednak wyraźnie podkreślić jedną rzecz: podrażnienie opon mózgowych jest chorobą, której nie wywołuje stres. Może przytrafić się każdemu. Najlepszą formą ochrony jest otaczanie się silnym zespołem ludzi, a Vinnie taki zespół ma. On sam najlepiej wie, na ile może sobie pozwolić, a kiedy powinien odpuścić.
Bayern wygrał ostatnio 2:0 z Atlético Madryt na Estadio Metropolitano, gdzie odbędzie się finał obecnej edycji Ligi Mistrzów. Jak wielką motywacją jest perspektywa powrotu na ten stadion 5 czerwca, ponownie z Kompanym na ławce trenerskiej?
Ogromną. Naszym celem zawsze jest awans do finału Ligi Mistrzów. Takie mamy ambicje. Dysponujemy znakomitą drużyną, która jest w stanie tego dokonać. Potrzebna jest jednak również ta odrobina szczęścia, o której wszyscy mówią, a której nie da się zmierzyć ani zaplanować.
Wspomniał pan o umowie z Viessmann Generations Group, której Bayern sprzedał podobno ostatnie pięć procent udziałów za niespełna 250 milionów euro. Dlaczego zdecydowaliście się na taki krok?
Ponieważ znaleźliśmy odpowiedniego partnera w odpowiednim momencie. Jest takie powiedzenie: oszczędzaj w dobrych czasach, żeby mieć z czego korzystać w trudnych. Bayern znajduje się obecnie w znakomitej sytuacji, a to znacznie lepszy punkt wyjścia niż działanie pod presją problemów. Viessmann to firma rodzinna z ponad stuletnią historią. Nasza współpraca sięga 2018 roku, a przedsiębiorstwo wyznaje te same wartości co nasz klub: ambicję, tradycję i innowacyjność.
Spodziewa się pan mimo wszystko krytycznych pytań ze strony członków klubu w związku z wejściem Viessmanna? W końcu podczas zgromadzenia w 2021 roku pojawił się wniosek, aby kibice mogli współdecydować o sprzedaży ostatnich udziałów.
Otrzymaliśmy wówczas od zgromadzenia oficjalną zgodę na sprzedaż maksymalnie 30 procent udziałów. Pozostałe 70 procent należy do klubu. Te ostatnie pięć procent nazywaliśmy naszą rezerwą strategiczną. Teraz ta rezerwa znajduje się w postaci pieniędzy na naszym rachunku lokaty terminowej. Jedno jest jasne: nowe możliwości nie oznaczają przyzwolenia na dowolne działania, lecz nakładają na nas odpowiedzialność. Nie zamierzamy wydawać tych pieniędzy pochopnie. Zostaną wykorzystane rozsądnie i po dokładnym przemyśleniu.
Pozostałe 70 procent udziałów pozostanie więc nietykalne również w przyszłości?
Nie mogę zagwarantować, że któryś z moich następców nie powie kiedyś: „Wróćmy do tego tematu”. Mogę jednak zapewnić, że podczas mojej kadencji na pewno do tego nie dojdzie.
Co mogłoby być powodem, żeby ponownie rozważyć tę kwestię?
Każda zmiana w tym obszarze musi przede wszystkim przynosić klubowi długofalowe korzyści. Kapitał może pomóc, ale tożsamość klubu musi zawsze pozostać nienaruszona. Dla nas była to długoterminowa decyzja dotycząca przyszłości Bayernu. Nie sprzedaliśmy udziałów dlatego, że pilnie potrzebowaliśmy pieniędzy. Pojawiła się po prostu okazja, żeby pod względem finansowym wynieść nasz i tak bardzo zdrowy klub na zupełnie nowy poziom i jeszcze lepiej przygotować go na przyszłość.
Jakie znaczenie ma transakcja tej wielkości dla konkurentów Bayernu w Bundeslidze, którzy już od dawna pozostają daleko w tyle również pod względem finansowym?
Otrzymaliśmy wiele pochwał, między innymi od Fernando Carro, Hansa-Joachima Watzkego i Olivera Mintzlaffa (dyrektora generalnego Bayeru Leverkusen, prezesa Borussii Dortmund i dyrektora zarządzającego Red Bulla – przyp. red.). Wszyscy mówili mniej więcej to samo: „Wow, to wspaniałe, że coś takiego jest możliwe w Bundeslidze”. Dzięki tej transakcji możemy nadal robić to, co jest najważniejsze dla Bayernu.
A co dokładnie jest najważniejsze?
Przede wszystkim zapewnienie dalszych sukcesów sportowych i to nie tylko w Bundeslidze, lecz także w Lidze Mistrzów. Nasi kibice oczekują, że ponownie wygramy te rozgrywki albo przynajmniej będziemy regularnie rywalizować z najlepszymi drużynami w Europie.
Finał Ligi Mistrzów w 2028 roku ponownie odbędzie się w Monachium. Czy klub planuje z tej okazji kolejny transfer za 100 milionów euro, podobny do sprowadzenia Harry’ego Kane’a?
Awans do finału Ligi Mistrzów na własnym stadionie byłby wisienką na torcie. Ale zdecydowanie nie jest tak, że zamierzamy inwestować miliony tylko z myślą o jednym dniu czy jednym sezonie. W Europie są kluby dysponujące znacznie większymi środkami finansowymi niż my. Dlatego musimy działać mądrzej i skuteczniej od innych. Nie zawsze jest to łatwe, ale transferami Harry’ego Kane’a, Michaela Olise i Luisa Díaza udowodniliśmy, że potrafimy to robić. Wszystkie trzy transfery stanowiły ogromne wyzwanie, ale okazały się absolutnymi strzałami w dziesiątkę. Wielkie słowa uznania należą się naszemu prezesowi zarządu Janowi-Christianowi Dreesenowi oraz kierownictwu sportowemu, czyli Maxowi Eberlowi i Christophowi Freundowi!
Harry Kane został ostatnio nagrodzony Złotą Piłką. Jak wielkie znaczenie ma to wyróżnienie dla niego i dla Bayernu?
Trudno przecenić znaczenie tej nagrody, zarówno dla Harry’ego Kane’a, jak i dla Bayernu oraz całej Bundesligi. Mamy w Niemczech najlepszego piłkarza świata. To bardzo mocny sygnał na arenie międzynarodowej. Tego dnia pobiliśmy wszystkie dotychczasowe rekordy zasięgów w klubowych mediach społecznościowych. Harry jeszcze bardziej rozwinął się u nas jako piłkarz. Ta nagroda była dla niego wyróżnieniem nie tylko za jeden sezon, lecz także za wszystko, co osiągnął w ostatnich latach, zarówno jako zawodnik, jak i człowiek. Jest wzorem do naśladowania również poza boiskiem. Pokazał też, że w Bayernie można osiągnąć wszystko także pod względem indywidualnym. Mamy już w drużynie Michaela Olise, który może być jednym z kolejnych faworytów do tej nagrody. Bayern zawsze jest w stanie przyciągać piłkarzy absolutnie światowej klasy. Obecnie, mając Kane’a, Olise i Díaza, dysponujemy jednym z najlepszych tercetów ofensywnych na świecie.
Jak ważna dla przyszłości Bayernu jest klubowa akademia?
Bardzo ważna. Oczekujemy od niej jeszcze większych efektów, również po to, żeby choć trochę uniezależnić się od szaleństwa panującego na rynku transferowym. Zawsze będziemy sprowadzać od czasu do czasu czołowych zawodników z zagranicy, ale chcemy też wprowadzać do pierwszej drużyny coraz więcej piłkarzy z własnej akademii. Już teraz całkiem nieźle nam to wychodzi. Przykładami są Aleksandar Pavlović, Josip Stanišić, Jamal Musiala, Lennart Karl czy Tim Binder, który ostatnio zadebiutował w pierwszym zespole. Nigdy wcześniej nie mieliśmy tylu wielkich talentów pukających do drzwi pierwszej drużyny. Oczywiście osobną kwestią jest to, czy każdemu uda się u nas przebić. Wielu naszych wychowanków występuje jednak w Bundeslidze. Wystarczy wymienić Malika Tillmana, Maurice’a Krattenmachera, Noëla Aséko czy Arijona Ibrahimovicia. Naszym celem musi być wychowywanie jeszcze większej liczby zawodników, którzy będą potrafili zrobić ten krok i przebić się właśnie w Bayernie.
Podczas poprzedniego Walnego Zgromadzenia doradził pan ze sceny Dayotowi Upamecano, żeby przedłużył kontrakt z Bayernem.
I posłuchał mojej rady.
Do kogo tym razem skieruje pan podobny apel?
Do Klary Bühl i Franzi Kett. Tworzą obecnie najlepszy duet na lewej stronie boiska w całym międzynarodowym futbolu kobiecym. Przez siedem lat spędzonych w Bayernie Klara stała się prawdziwą osobowością. Bardzo podoba mi się też historia Franzi Kett, która pochodzi z Dolnej Bawarii. W krótkim czasie została reprezentantką Niemiec i mimo młodego wieku ma już ugruntowaną pozycję w drużynie. Obie mogą osiągnąć z Bayernem wielkie sukcesy i stać się prawdziwymi symbolami klubu.
Michael Olise również byłby odpowiednim kandydatem, prawda? Latem odwiedził pan prezesa Realu Madryt Florentino Péreza. Co ustaliliście w sprawie Olise?
Znam Florentino Péreza od ponad 25 lat, jeszcze z czasów, gdy byłem prezesem zarządu Adidasa. Łączą nas przyjacielskie relacje. Dlatego z przyjemnością przyjąłem jego zaproszenie do Madrytu, gdzie wygłosiłem przemówienie na cześć absolwentów Uniwersytetu Realu Madryt. Oczywiście rozmawialiśmy również o Michaelu Olise.
I jaki był rezultat tej rozmowy?
Florentino zapewnił mnie, że Real Madryt nigdy nie prowadził żadnych rozmów ani z Olise, ani z jego agentem. Podchodzimy do tego spokojnie. Michael ma kontrakt z Bayernem do 2029 roku. Naszym celem jest, żeby został u nas jeszcze przez wiele lat i żeby temat Realu Madryt w ogóle się nie pojawiał.
Czy Bayern byłby w stanie odrzucić ewentualną ofertę za Olise opiewającą na 250, a nawet 300 milionów euro?
Chętnie zacytuję Karla-Heinza Rummenigge, który jako prezes zarządu często powtarzał: „Nie jesteśmy klubem, który sprzedaje, lecz klubem, który kupuje”. Nic się w tej kwestii nie zmieniło. Nie można patrzeć wyłącznie na pieniądze. Trzeba też ocenić, czy dany zawodnik do nas pasuje, zarówno pod względem stylu gry, osobowości, charakteru, jak i zwyczajnie po ludzku. Michael dobrze się tutaj czuje i wie, co daje mu gra w Bayernie.
Jürgen Klopp zaskoczył ostatnio swoimi publicznymi komentarzami na temat taktyki Bayernu. Czy podczas Walnego Zgromadzenia odpowie mu pan jakimś publicznym apelem?
Ani sam, ani nikt u nas w klubie nie zrozumiał tych wypowiedzi dotyczących taktyki naszej drużyny. Nie potrzebuję jednak Walnego Zgromadzenia, żeby powiedzieć Jürgenowi Kloppowi, co mi się podoba, a co nie. Jeśli będę chciał mu coś przekazać, zrobię to osobiście. Przecież się znamy. Dobrą rzeczą jest to, że pojawia się na stadionach znacznie częściej niż poprzedni selekcjoner reprezentacji Niemiec. Zasadniczo uważam, że to odpowiedni człowiek do prowadzenia niemieckiej kadry. Potrafi wzbudzić entuzjazm i dać impuls do nowego początku, a tego właśnie potrzebuje niemiecki futbol.
Jeśli spojrzymy na poszczególne sekcje klubu, to czy największe powody do zadowolenia daje rozwój kobiecej drużyny?
Nasza męska drużyna również zachwyca kibiców, ale rozwój kobiecego zespołu osiągnął zupełnie nowy wymiar. Jeśli latem zdobędziemy mistrzostwo Niemiec, zrównamy się pod względem liczby tytułów z Bergisch Gladbach. Wtedy Bayern będzie rekordzistą pod względem mistrzostw kraju zarówno w futbolu męskim, jak i kobiecym. W ubiegłym sezonie mogliśmy też wygrać półfinał Ligi Mistrzyń w Barcelonie. Dziś należymy do ścisłej czołówki nie tylko w Niemczech, lecz także w Europie. Od początku do tego dążyliśmy. Dlatego inwestowaliśmy w drużynę, a teraz ponownie inwestujemy w infrastrukturę. Kiedy ośrodek sportowy w Unterhaching będzie gotowy, stanie się prawdziwą perełką kobiecego futbolu.
Piłkarki Bayernu pozostają niepokonane od 52 meczów. Czy problem dominacji Bayernu w kobiecej Bundeslidze jest jeszcze większy niż w rozgrywkach mężczyzn?
Nie powiedziałbym tego. Wolfsburg i Frankfurt są silnymi rywalami, a do tego pojawiają się kolejne kluby. Borussia Dortmund i Union Berlin również inwestują coraz większe środki w futbol kobiecy. Powstała też nowa organizacja zarządzająca kobiecą Bundesligą, co pomaga skierować na te rozgrywki większą uwagę. Ale również w tym przypadku nasza rywalizacja nie ogranicza się do Bundesligi. Chcemy skutecznie konkurować z klubami angielskimi i hiszpańskimi na arenie europejskiej.
Z kolei koszykarze Bayernu zakończyli poprzedni sezon bez żadnego trofeum. Czy to oni są największym zmartwieniem klubu?
Określenie ich największym zmartwieniem byłoby przesadą. Trzeba patrzeć na całość. Również w koszykówce chcemy dołączyć do europejskiej czołówki, ale nie da się tego osiągnąć z dnia na dzień. Nie jesteśmy zadowoleni z naszych występów w Eurolidze w tym sezonie, choć kilka wyrównanych spotkań mogliśmy, a nawet powinniśmy wygrać. Chcemy uczynić Monachium ważnym ośrodkiem koszykówki nie tylko w Niemczech, lecz także na arenie międzynarodowej. Będziemy dalej nad tym pracować. Otwarcie SAP Garden było ważnym krokiem w tym kierunku, a centrum przygotowania sportowego będzie kolejnym.
Wraz z odejściem Marko Pešicia koszykarski Bayern stracił przynajmniej w roli dyrektora generalnego swojego wieloletniego szefa, nazywanego „Panem FC Bayern Basketball”. Czego oczekuje pan od niego jako drugiego wiceprezesa klubu?
Marko Pešić to człowiek całkowicie oddany Bayernowi, który ma w sobie gen tego klubu. Przez niemal 15 lat był dyrektorem generalnym, stworzył podstawy profesjonalnej koszykówki w Monachium i doprowadził nas do miejsca, w którym obecnie się znajdujemy. To inteligentny, kompetentny młody człowiek, który wniesie wiele dobrego do prezydium i symbolizuje proces odmładzania naszych władz. Jestem przekonany, że nie będzie siedział cicho, lecz będzie przedstawiał własne pomysły i pomagał zacieśniać współpracę między poszczególnymi sekcjami klubu.
A czego ogólnie oczekuje pan po zmianie pokoleniowej we władzach Bayernu?
Nowych impulsów i pomysłów. To wszystko inteligentni, dobrze wykształceni ludzie, którzy dorastali w nieco innych warunkach niż moje pokolenie. W świecie cyfrowym, z mediami społecznościowymi i w społeczeństwie, które nieustannie się zmienia. Odmłodzenie władz jest dla nas bardzo ważne.
Dlaczego?
Jeśli uczciwie spojrzymy na ludzi podejmujących najważniejsze decyzje w Bayernie, to Uli Hoeneß ma 74 lata, Karl-Heinz Rummenigge 71, a ja 72. Naszym zadaniem jest zadbać o to, żeby Bayern przez kolejne 126 lat odnosił takie same sukcesy jak przez poprzednie 126 lat. Musimy znaleźć ludzi, którzy przejmą po nas odpowiedzialność. Cały proces przygotowywania Bayernu na przyszłość przebiega bardzo dobrze.
Thomas Müller i Manuel Neuer prawdopodobnie zakończą kariery najbliższego lata. Jaką rolę przewiduje pan dla nich w przyszłości klubu?
To legendy Bayernu, a nasz klub od zawsze słynął z tego, że angażował byłych zawodników w swoje funkcjonowanie. Drzwi są dla nich otwarte. Nie jestem jednak pewien, czy Thomas Müller i Manuel Neuer sami wiedzą już, co chcieliby robić po zakończeniu kariery. Obecnie mamy też zarząd, z którego jesteśmy bardzo zadowoleni. Nie bez powodu przedłużyliśmy kontrakty z Janem-Christianem Dreesenem i Maxem Eberlem.
Rummenigge najwyraźniej poczuł się pominięty przy podejmowaniu decyzji o przedłużeniu kontraktu z dyrektorem sportowym Maxem Eberlem, o czym mówił w rozmowie z Abendzeitung. Udało się panu zażegnać ten konflikt?
To zupełnie normalne, że w radzie nadzorczej, w której zasiadają ludzie o silnych osobowościach i zdecydowanych poglądach, czasami pojawiają się różnice zdań. Każdy z nas potrafi sobie z tym poradzić. Uli Hoeneß również przyznał kiedyś, że zdarzyło mu się zagłosować przeciwko określonej decyzji. Faktem jest, że przedłużenie kontraktów zarówno Dreesena, jak i Eberla zostało zatwierdzone przytłaczającą większością głosów.
Rummenigge wstrzymał się od głosu, co można interpretować jako cichy protest. Czy był moment, w którym obawiał się pan nawet jego rezygnacji z członkostwa w radzie nadzorczej?
Nie. Karl-Heinz zbyt mocno kocha ten klub i jest z nim zbyt głęboko związany. Później jeszcze raz o tym porozmawialiśmy. Dla mnie temat jest zamknięty.
Czego życzy pan Bayernowi na przyszłość?
Najważniejsze jest to, żeby Bayern nadal odnosił sukcesy. Jesteśmy klubem, który wyznacza standardy i tak musi pozostać. Robimy wszystko, żeby tak było, choć wyzwania wcale nie stają się mniejsze. Możemy być bardzo zadowoleni z rozwoju klubu na wszystkich poziomach, szczególnie w ostatnich dwunastu miesiącach. Uli Hoeneß mówi: „Bayern nigdy nie był w tak dobrej sytuacji jak obecnie”. Najlepszym dowodem na to, jak postrzegają nas ludzie, jest stały przyrost liczby członków klubu. Co tydzień dołącza do nas tysiąc nowych osób.
Czy z takim samym optymizmem patrzy pan na przyszłość Niemiec?
Niepokoi mnie to, że partie skrajne, zarówno prawicowe, jak i lewicowe, zyskują coraz większe znaczenie. Jednocześnie tradycyjne partie, które zawsze opowiadały się za polityką centrum i obroną demokracji, niestety tracą na znaczeniu. Kilka tygodni temu nasza kobieca drużyna odwiedziła miejsce pamięci w Dachau. Po tej wizycie wszyscy byli zgodni, że szczególnie w dzisiejszych czasach trzeba pamiętać o okrucieństwach, do których doprowadził narodowy socjalizm. I o tym, że coś takiego nigdy nie może się powtórzyć.
Komentarze (6)
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.
Zaloguj sięSocio RealMadryt.pl
Zanim odpowiesz, sprawdź wcześniejsze komentarze
Jako Socio możesz przeglądać publiczną historię komentarzy użytkowników i lepiej wiedzieć, z kim oraz o czym dyskutujesz.