– Koniec reprezentacyjnej kariery? Nie jestem człowiekiem, który ma wybujałe ego. Potrafię przyznać, że są zawodnicy młodsi i bardziej wypoczęci, więc teraz nadszedł ich czas.
– Dwa lata bez wygrywania w Realu Madryt. To okropne. Moim priorytetem jest wygrywanie.
– Carlo to prawdziwy dżentelmen futbolu, ktoś w rodzaju ojca. Wszyscy darzyliśmy go ogromnym szacunkiem i odnosiliśmy z nim wielkie sukcesy.
– W dniu zwolnienia Xabiego Alonso wysłałem mu wiadomość, w której życzyłem mu wszystkiego najlepszego. Od tamtej pory nie rozmawialiśmy. To młody trener, który ma bardzo konkretną wizję futbolu i stawia ogromne wymagania, co jest dobre. Przecież do listopada szło nam znakomicie, naprawdę znakomicie. Niestety w najważniejszych meczach nie osiągaliśmy wyników, na które być może zasługiwaliśmy. Wszyscy widzieli, co potrafił zrobić w Niemczech z Bayerem Leverkusen. To była jedna z najciekawszych drużyn do oglądania. Teraz pracuje w Chelsea, wielkim klubie ze świetnym projektem i życzę mu wszystkiego najlepszego.
– Arbeloa znalazł się w naprawdę trudnej sytuacji, ale mimo wszystko walczyliśmy aż do kwietnia. Kiedy przegraliśmy z Mallorcą i Bayernem Monachium, było nam bardzo ciężko, ponieważ matematycznie nasz sezon był już zakończony. Jednak kiedy graliśmy z Atlético Madryt czy Manchesterem City, pojawił się promyk nadziei.
– Miałem świetne relacje z Arbeloą. Poprzedni rok był dla mnie trudnym okresem ze względu na kontuzje, a on we mnie wierzył. Odbyliśmy indywidualną rozmowę i powiedziałem mu, że w lutym będę gotowy do gry. Właśnie dlatego na mnie stawiał. Dał mi pewność siebie, której potrzebowałem. Cieszę się, że później trafił do Fulham. Miał trudny początek, ale taka jest Premier League i można się było tego spodziewać, szczególnie kiedy przychodzi się z Realu Madryt. Teraz zdobywa punkty i radzi sobie coraz lepiej, ponieważ Fulham gra lepszy futbol. Życzę mu wszystkiego najlepszego i mam nadzieję, że wkrótce jego drużyna znajdzie się wyżej w tabeli.
– Zadzwonił do mnie niedługo przed końcem sezonu i powiedział, że to on [Mourinho] obejmie drużynę. Chciał też, żebym został, więc od tamtego momentu sytuacja stała się znacznie bardziej klarowna. Mourinho wielokrotnie chciał mnie sprowadzić. Na przykład wtedy, gdy pracował w Tottenhamie, a ja nie grałem zbyt wiele w Chelsea pod wodzą Lamparda. Chciał mnie nawet wcześniej, kiedy byłem młodszy. Mamy więc wspólną historię i wreszcie, kiedy mam 33 lata, nasze drogi się zeszły.
– Nie powiedziałbym, że wprowadził wiele zmian. Zastał drużynę, która ma odpowiednią równowagę. Wie, jak zbudować zespół zdolny do odnoszenia sukcesów i właśnie taki ma teraz do dyspozycji. Nie ma znaczenia, kto wychodzi w podstawowym składzie, a kto wchodzi z ławki. Lubi żartować, ale tylko w szatni. Kiedy rano przychodzi do klubu, zawsze ma jakąś historię do opowiedzenia. Jednak na boisku nie ma żartów.
– Mbappé? Czy mam mówić człowiekowi, który w ciągu dwóch lat strzelił ponad 80 czy 90 goli, a teraz ma już 100 bramek dla klubu, żeby wykonywał moją pracę? To nie ma żadnego sensu. Cofnijmy się do przeszłości. Jak to wyglądało, kiedy grali Gareth Bale, Karim Benzema i Cristiano Ronaldo? Spójrzcie, jakie sukcesy odnosili. Nie musimy przecież ciągle rozmawiać o tym, jak pracują w defensywie. Taka jest historia Realu Madryt. Jeśli cofniecie się do przeszłości, zobaczycie, że Lopetegui czy Benítez również mieli z tym problemy. Real Madryt zawsze był drużyną pełną gwiazd i wielkich osobowości futbolu. Więc tak, to nie jest tylko mit. Taka jest rzeczywistość.
– Vinícius? Widzę człowieka, który ciężko pracuje i próbuje zrobić wszystko, żeby odwrócić sytuację. To oczywiste, że potrzebujemy Viníciusa. Potrzebujemy dobrego Viníciusa, który jest w świetnej formie fizycznej i ma odpowiednie nastawienie mentalne. Oczywiście jest dla nas ważnym zawodnikiem, o tym nawet nie trzeba rozmawiać.
– Już w Chelsea tak mnie nazywano [El Loco]. Lubię cieszyć się życiem, kiedy nie muszę być poważny. Wielu ludzi nie lubi takiego zachowania, ale ja nie mam problemu z tym, że ktoś się ze mnie śmieje. To nie oznacza, że jestem klaunem. Po prostu potrafię śmiać się z samego siebie, żeby zachować pozytywne nastawienie.
– Moje zachowanie w meczu z Barceloną? To były emocje i oczywiście później zastanawiam się nad swoim zachowaniem, ponieważ zazwyczaj nie jestem aż tak szalony, szczególnie w tym negatywnym znaczeniu. Jestem tylko człowiekiem. Biorę odpowiedzialność za swoje czyny. Przyznałem się do błędu i osobiście przeprosiłem sędziów, ponieważ później mieliśmy okazję ponownie się spotkać. Od tamtej pory idziemy dalej. Jestem człowiekiem, który popełnił błąd, i biorę za niego pełną odpowiedzialność.
– Nie było łatwo [trenować, przyjmując leki przeciwbólowe]. Nie jestem jednak człowiekiem, który okazuje zbyt wiele emocji. Po prostu robię to, co muszę zrobić. Jeśli czuję, że naprawdę mogę grać, wychodzę na boisko. A jeśli coś mi się stanie, to trudno. Można też wybrać łatwiejszą drogę i powiedzieć „nie”, ale ja niczego nie żałuję. Nie oczekuję za to żadnych pochwał. Po prostu taki mam charakter. Wierzę w Boga, a Bóg powierza najtrudniejsze zadania najsilniejszym żołnierzom.
– Gdybym rozegrał w Realu Madryt najwięcej meczów w całej swojej karierze, to prawdopodobnie mógłbym powiedzieć, że jest to klub mojego życia.
– Moja sytuacja jest dobra. Jestem zdrowy i dostaję minuty na boisku. Co wydarzy się w 2027 roku? To zbyt odległa przyszłość, żeby teraz o tym myśleć. Dla mnie wszystko, co dzieje się obecnie, jest pozytywne. Na tym musimy się skupiać i starać się być jeszcze lepsi.
Komentarze (7)
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.
Zaloguj sięSocio RealMadryt.pl
Zanim odpowiesz, sprawdź wcześniejsze komentarze
Jako Socio możesz przeglądać publiczną historię komentarzy użytkowników i lepiej wiedzieć, z kim oraz o czym dyskutujesz.