Cucurella: Nie sądzę, żeby Diomandé pomagał mi bardziej niż Vinícius, ale jego praca jest bardziej widoczna

Cześć, Cucu! Ale masz jakiś taki bardzo poważny głos! [śmiech]
Taka pora.

No tak, jest już późno. Jesteście po kolacji. Co jadłeś?
Krem z warzyw i kurczaka z ryżem.

Tak wygląda twoja dieta na co dzień? W domu też jesz głównie takie sportowe posiłki czy pozwalasz sobie na coś innego?
Nie, raczej trzymam się diety sportowca. Ale to dlatego, że gotuje mi kucharz. Gdybym musiał sam sobie przygotowywać jedzenie, codziennie byłby kurczak z grilla i niewiele więcej.

Zapamiętałem twoje dzisiejsze słowa: „Życie się do mnie uśmiecha”. Przyjechałeś na zgrupowanie, niebo było całe zachmurzone, szare, a ty powiedziałeś, że życie się do ciebie uśmiecha. Bardzo mi się to spodobało.
Tak jakoś mi się wyrwało. Kiedy wychodziłem z domu, strasznie lało. Pomyślałem sobie: „No pięknie, teraz będę musiał iść w tym deszczu, cały przemoknę”. A kiedy zostało mi jakieś pięć minut do przyjazdu, nagle przestało padać. Pomyślałem: „Niesamowite!”.

Czyli przestało padać akurat na czas twojego przejścia od samochodu do wejścia?
Dokładnie! Brakowało tylko, żeby jeszcze wyszło słońce. Wtedy byłoby już idealnie.

Widzisz, jak różnie można patrzeć na życie? Ty we wszystkim potrafisz dostrzec coś dobrego.
Tak, jakoś tak wyszło. [śmiech]

A życie rzeczywiście się teraz do ciebie uśmiecha?
Tak, jestem bardzo szczęśliwy. Oczywiście zawsze mogłoby być jeszcze lepiej, ale naprawdę nie mam na co narzekać.

Jesteś szczęśliwszy niż podczas poprzedniego zgrupowania? Mam na myśli to, że wszystko zaczyna się układać – zarówno u ciebie, jak i w całej drużynie.
Tak, zdecydowanie. Mówiłem już chyba ostatnio, że wszystko jest pewnym procesem. Trafiasz do nowego zespołu, nie znasz jeszcze dobrze kolegów, nie jesteś przyzwyczajony do stylu gry. Na to wszystko potrzeba czasu. Na szczęście ten etap mamy już w dużej mierze za sobą. Wygląda na to, że miałem trochę racji, kiedy wcześniej o tym mówiłem.

Co konkretnie się zmieniło?
Myślę, że przede wszystkim zaczęliśmy się lepiej rozumieć. Nie mieliśmy praktycznie okresu przygotowawczego, przyszedł nowy trener, prawie nie mogliśmy razem trenować. Ja na przykład rozegrałem jeden mecz towarzyski i tyle. Potem od razu zaczęła się poważna rywalizacja. Musieliśmy się poznać, zrozumieć, czego oczekuje trener. To takie podstawowe rzeczy, jak w każdej normalnej relacji.

Ludzie mówią jednak, że teraz więcej biegacie. Rzeczywiście tak jest?
Szczerze mówiąc, nie wiem. Nie widziałem statystyk, nie porównywałem ich. Nawet kiedy teraz mnie o to pytasz, nie potrafię odpowiedzieć.

Mam wrażenie, że więcej biegacie, ale nie wiem, czy rzeczywiście pokonujecie większe dystanse, czy po prostu robicie to mądrzej.
Może wszystkiego jest po trochu. Tak jak mówisz, być może lepiej wybieramy momenty, w których trzeba pobiec. Jesteśmy też bardziej zwarci i bardziej sobie pomagamy. Przez to można odnieść wrażenie, że drużyna bez przerwy biega i że nagle staliśmy się jakimiś bestiami. Ale wydaje mi się, że aż tak wiele rzeczy nie zmieniliśmy. Po prostu w pewnym momencie coś zaskoczyło. Zrozumieliśmy, czego nam brakowało i co musimy poprawić. Teraz jesteśmy w naprawdę dobrej formie.

Od razu przeszliśmy do futbolu, a chciałem jeszcze zapytać cię o kilka innych spraw. Wczoraj byłeś na meczu NFL. Lubisz futbol amerykański?
Nigdy wcześniej nie oglądałem żadnego meczu.

Czyli nie masz o nim pojęcia? [śmiech]
Nie, ale mi się spodobało.

Kto wygrał?
Cincinnati! [śmiech] Naprawdę mi się podobało. Miałem obok siebie kogoś, kto wszystko mi tłumaczył, więc zacząłem trochę rozumieć, o co chodzi. Przyznam, że pod koniec zrobiło się już trochę męcząco, bo te mecze są bardzo długie i ciągle się je przerywa. Ale dopóki wynik był wyrównany, oglądało się to naprawdę ciekawie.

Czyli niekoniecznie chciałbyś co weekend poświęcać na to cztery godziny?
Nie, ale raz czy dwa razy w roku chętnie bym poszedł.

Przeczytałem niedawno twoją wypowiedź, w której mówiłeś, że chciałbyś być niewidzialny, żeby móc zwiedzać turystyczne miejsca w Madrycie jak zwykły turysta. Naprawdę nie możesz sobie na to pozwolić? Nie możesz pójść na Plaza Mayor i zjeść kanapki z kalmarami?
Nie. I nie podoba mi się to. W Anglii wyglądało to trochę inaczej. Ludzie bardziej szanują twoją przestrzeń osobistą, mają trochę inną kulturę. Ale wygranie mundialu, transfer do Realu Madryt... To wszystko sprawiło, że moja sytuacja się zmieniła. Są rzeczy, które chciałbym robić, ale z nich rezygnuję. A ja naprawdę bardzo lubię spacerować, zwiedzać miasto, zachowywać się jak zwykły turysta. Na przykład teraz, gdyby przyjechała do mnie rodzina, chętnie poszedłbym z nimi na Gran Vía, żeby po prostu sobie pospacerować.

Od momentu transferu do Realu nie byłeś na Gran Vía?
Nie, ani razu.

Nie odważyłbyś się nawet w zimowej czapce? Teraz robi się chłodniej, może udałoby się jakoś ukryć?
Ale jaki to miałoby sens? Pójść tam i przez cały czas się ukrywać, stresować, żeby przypadkiem nie wywołać jakiegoś zamieszania? Wolę już nie iść i zająć się czymś innym. Oczywiście nie narzekam. Wiele osób chciałoby być na moim miejscu. To wszystko jest fajne i ma mnóstwo zalet. Po prostu są takie drobne rzeczy, które się zmieniają.

Gdzie konkretnie chciałbyś pójść? Mówiłeś o Gran Vía.
Tak, przeszedłbym się Gran Vía. Potem poszedłbym na ten plac... Jak on się nazywa? Ten Sol?

Puerta del Sol.
Właśnie, Puerta del Sol. A potem jest jeszcze taki kwadratowy plac...

Plaza Mayor.
Tak! Usiadłbym sobie właśnie tam.

[śmiech] Niesamowite, jak opisujesz te miejsca. Puerta del Sol i „taki kwadratowy plac”.
Ale przecież wiadomo, o co chodzi! Ja po prostu widzę go w głowie jako taki kwadrat.

Bo oglądasz go z góry w Google Maps! Czyli zwiedzałeś Madryt, ale na Mapach Google? [śmiech]
Nie, nie! Kiedy grałem w Getafe, chodziłem po Madrycie. Siedziałem nawet na tym placu. Są tam też te słynne miejsca, w których sprzedają kanapki z kalmarami. Sam ich nie lubię, ale podoba mi się patrzenie, jak ludzie się zatrzymują, kupują sobie takie rzeczy i spacerują.

Musisz kiedyś znowu to zrobić.
Bardzo bym chciał. Naprawdę muszę się w końcu wybrać.

Zresztą ludzie cię uwielbiają. Ty chyba w ogóle nie masz hejterów.
Pewnie jakichś mam, ale rzeczywiście niewielu spotykam twarzą w twarz.

Mam wrażenie, że ludzie lubią cię coraz bardziej. Im lepiej cię poznają, między innymi dzięki takim wywiadom, tym większą czują do ciebie sympatię. Jesteś po prostu autentyczny, niczego nie udajesz.
Bardzo miło to słyszeć. Podoba mi się, że wszystko wychodzi naturalnie. Nie staram się specjalnie robić czegokolwiek, żeby się komuś przypodobać. Po prostu taki jestem.

Dostałeś już nawet własnego caganera! W Katalonii to bardzo popularna tradycja.
Tak! [śmiech]

Jest już Trump i jesteś ty.
Dokładnie! Mój dobry kolega Trump! [śmiech] Jestem z tego bardzo zadowolony.

W Katalonii to właściwie pewnego rodzaju zaszczyt, prawda? Ktoś z zewnątrz mógłby pomyśleć, że taka figurka jest obraźliwa, ale jest dokładnie odwrotnie. Ludzie ustawiają caganerów w swoich bożonarodzeniowych szopkach.
Tak. Ja już pokazałem tę figurkę dzieciom. Były zachwycone! [śmiech]

Muszę sobie takiego Cucurellę załatwić.
Ja zamówię całe kartony! [śmiech]

Nie będę cię znowu męczył tematem tatuażu z Luisem de la Fuente. Nie będę też namawiał cię do kolejnego zakładu, jeśli wygracie Ligę Mistrzów albo La Ligę. Musimy z tym skończyć, bo ostatnio dwa razy trochę przesadziłem. Ale powiedz mi jedno: ten tatuaż jest prawdziwy czy zmywalny?
Nie, nie, jest prawdziwy.

Naprawdę?
Tak. Na szczęście dobrze wybrałem miejsce. Teraz jest zima, noszę długie rękawy, podczas meczów zakładam koszulkę termiczną, więc praktycznie go nie widać. Latem może jeszcze bardziej wypełnię tatuażami resztę ręki, żeby tak bardzo się nie wyróżniał. [śmiech]

Ale przecież nie chodzi o to, żeby ukrywać wizerunek selekcjonera!
Nie zamierzam go ukrywać! Po prostu mam wytatuowaną sporą część ręki, a ten fragment wokół niego pozostaje pusty. Przez to tatuaż bardzo rzuca się w oczy. Ale naprawdę nie żałuję.

Pamiętam, że podczas naszego pierwszego wywiadu na mundialu trochę cię poniosło z tą obietnicą.
Nie do końca, bo już wcześniej się nad tym zastanawiałem. Wiedziałem, że pewnie zapytacie mnie o jakiś zakład. Miałem to trochę przemyślane, nawet wspominałem coś w domu. Po EURO farbowałem włosy, więc przypuszczałem, że teraz będziecie chcieli, żebym na przykład ogolił się na łyso. A tego wolałem uniknąć. [śmiech] Pomyślałem więc, że muszę wymyślić coś równie mocnego jak tamta zmiana fryzury. No i wpadłem na pomysł tatuażu. Uznałem, że jeśli uda się wygrać, będzie to fajna pamiątka. A później znajdę sposób, żeby zrobić go w miarę małego.

Ludzie na pewno będą domagali się kolejnego wyzwania. Masz jakiś pomysł?
Nie, nie chcę się już w nic wpakować. Niektórzy mówią mi, żebym wytatuował sobie twarz Mourinho i takie rzeczy. Ale ja już nie zamierzam wdawać się w podobne historie.

A Mourinho prosił cię, żebyś pokazał mu ten tatuaż?
Nie pamiętam. Ale pamiętam, że wysłał mi zdjęcie, na którym miałem wytatuowaną jego twarz na klatce piersiowej. [śmiech]

Mourinho ci to wysłał?
Tak! Taki przerobiony obrazek, coś w rodzaju mema. Jakby chciał powiedzieć: „Właśnie czegoś takiego oczekuję”. [śmiech]

Jeszcze trochę i będziesz miał na całym ciele wizerunki wszystkich swoich trenerów. [śmiech] Widać po tobie, że jesteś teraz naprawdę szczęśliwy.
Tak, jestem bardzo zadowolony. Sam przyjazd na zgrupowanie reprezentacji też zawsze sprawia mi przyjemność. Do tego tym razem zgrupowanie jest krótsze.

Poprzednie było wyjątkowo długie.
Tak, było trochę dziwne.

Skoro wspomniałeś o Mourinho, to wczoraj mówił, że piłkarze potrzebują odpoczynku. Po meczu z Valencią wyjechaliście na zgrupowania reprezentacji, a on prosił, żebyście mogli trochę odpocząć. Czujesz duże zmęczenie? Uważasz, że taki kalendarz może was wykończyć?
Nie jest łatwo, to prawda. Ale przyjazd na reprezentację zawsze jest czymś wyjątkowym. Cieszysz się, że możesz tu być, i skoro już przyjeżdżasz, to chcesz też grać, spotkać się z innymi kolegami. Myślę jednak, że tutaj bardzo dobrze o nas dbają. Wszystko jest przemyślane, zawsze biorą pod uwagę nasze samopoczucie. Zobaczymy, jakie decyzje podejmie selekcjoner.

Ostatnio przez mecz NFL na Bernabéu mieliście sporo wyjazdów. To też musi mieć znaczenie. Wracacie do domów o piątej czy szóstej rano.
Tak, to również jest trudne. Tym bardziej że ja, nawet jeśli wracam bardzo późno, i tak wstaję rano. Chcę wykorzystać czas, zawieźć dzieci do szkoły i tak dalej. Ale takie rzeczy się zdarzają. Na szczęście teraz będziemy mieli więcej spotkań u siebie, więc jakoś to sobie zrekompensujemy.

Po kilku latach w Premier League wróciłeś do La Ligi. Jakie dostrzegasz różnice? Liga hiszpańska jest mniej intensywna? Inni są sędziowie, kibice? Co najbardziej rzuca ci się w oczy?
Myślę, że przede wszystkim intensywność meczów. Pod względem jakości piłkarskiej poziom w Hiszpanii jest chyba wyższy. Tutaj nawet drużyny z dołu tabeli próbują grać w piłkę, wymieniać podania, budować akcje. Natomiast pod względem fizycznym Premier League wygląda zupełnie inaczej. Tam w ciągu jednej minuty może wydarzyć się mnóstwo rzeczy. Mecz potrafi nagle całkowicie wymknąć się spod kontroli. W Hiszpanii wszystko jest bardziej taktyczne, a w Anglii dużo bardziej szalone.

A kibice?
Tutaj też widać różnicę. W Anglii istnieje zupełnie inna kultura chodzenia na mecze. Na przykład spotkań rozgrywanych w soboty o 15:00 nie pokazuje się tam w telewizji. To w pewnym sensie zachęca ludzi do przychodzenia na stadion. Kibice żyją tam każdą akcją. Wystarczy, że ktoś przejmie piłkę na środku boiska, a na trybunach robi się taki hałas, jakby zaraz miał paść gol. Podobnie przy rzucie rożnym. I myślę, że przez tę atmosferę same mecze też stają się bardziej szalone. Wydarzają się rzeczy, których zupełnie się nie spodziewasz.

Ostatnio trochę skrytykowałem cię w telewizji. Była taka sytuacja z rzutem karnym po interwencji Tchouaméniego. Sędzia asystent popełnił błąd, a ty spojrzałeś na niego i powiedziałeś coś w stylu: „No, pięknie się dzisiaj popisujesz, naprawdę pięknie”. Pomyślałem sobie wtedy: „Przecież decyzję o rzucie karnym już zmieniono, nie dobijaj jeszcze tego człowieka, bo musi dalej sędziować”. [śmiech] Wyobraź sobie, że ty popełniasz błąd, a sędzia liniowy mówi ci: „No, Cucu, dzisiaj to naprawdę się popisujesz!”.
Wiem, wiem, że nie powinienem był tak mówić. Ale to wszystko dzieje się pod wpływem emocji.

Zrobiło mi się po prostu żal tego sędziego.
Rozumiem. Oczywiście z całym szacunkiem do niego, ale wydaje mi się, że sam wziął na siebie bardzo dużą odpowiedzialność. Przecież teraz jest VAR. Jeśli nie widzisz sytuacji, to po prostu jej nie widzisz. Gdybym ja był na jego miejscu, powiedziałbym, że nie widziałem i niech sprawdzi to VAR. A on był tego tak pewien, że od razu podniósł chorągiewkę.

Ale właśnie dlatego są sędziami liniowymi. Muszą mieć odwagę, żeby podejmować decyzje na podstawie tego, co zobaczyli.
Nie, jasne. Dobrze, że podjął decyzję, ale ja też musiałem jakoś zareagować. [śmiech]

A po meczu podszedłeś do niego i podałeś mu rękę?
Nie pamiętam. Wiesz, co jest ze mną dziwnego? Nie wiem, czy to dobrze, czy źle, ale podczas meczu dzieje się mnóstwo rzeczy, a później bardzo szybko o nich zapominam.

Czyli podczas meczów jesteś bardzo wybuchowy?
Tak, i to bardzo! [śmiech]

Niemcy też chyba nie potrafią ci wybaczyć pewnych rzeczy. Za każdym razem, kiedy grasz przeciwko niemieckiej drużynie, wraca ten sam temat. Oni naprawdę niczego nie zapominają!
Dokładnie! Ciągle mi o tym przypominają.

Ale przecież to nie była twoja wina. Jeśli ktoś zawinił, to sędzia.
Oczywiście, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Ale całą złość wyładowali na mnie. Cóż, tak już będzie. Przynajmniej wiem, że w Niemczech nie mogę grać. [śmiech]

Czyli do Bayernu Monachium się nie wybierzesz. Już ja ci to mówię! [śmiech] A jak wyglądała ostatnio twoja rywalizacja z Maffeo? Tam też sporo się działo.
Wszystko w porządku. Znamy się od dawna, więc dobrze wiem, jaki jest. Zresztą sam jestem trochę podobny. On jest bardzo intensywny, straszny wariat. [śmiech] Ale po meczu normalnie ze sobą rozmawialiśmy i było naprawdę fajnie. Lubię w nim to, że podczas spotkania potrafi być strasznie irytujący, bardzo agresywny w grze, nie daje ci spokoju, ale kiedy sędzia kończy mecz, dla niego temat jest zamknięty. I to mi się podoba, bo ja mam podobnie.

Nie przesadzaj, ty aż taki nie jesteś.
Może nie aż tak, ale trochę tak. Myślę, że podczas meczów też potrafię być bardzo uciążliwy i intensywny. A kiedy wszystko się kończy, to po prostu koniec.

Lubisz wyprowadzać rywali z równowagi?
Nie jest tak, że sprawia mi to jakąś szczególną przyjemność albo że specjalnie próbuję kogoś zdenerwować. To po prostu mój sposób gry. Uważam, że dla obrońcy jedną z najważniejszych rzeczy jest sprawienie, żeby napastnik nie czuł się komfortowo. Żeby pomyślał sobie: „Jezu, jaki ten gość jest upierdliwy. Ale ciężki mecz mnie czeka”.

W tygodniu poprzedzającym Klasyk zobaczyłeś w telefonie to, co Lamine Yamal powiedział u nas w programie?
Tak, tak, widziałem.

Przypomnijmy, co mówił: „Powiedziałem mu, że w pierwszym meczu jeszcze wyjdzie w podstawowym składzie, ale w drugim będzie już rezerwowym, bo go zjem”. [śmiech] Ale z niego cwaniak! Co masz do powiedzenia po tym, co wydarzyło się w Klasyku?
Nic. Naprawdę nic nie muszę mówić. Jestem bardzo zadowolony, wygraliśmy, a ja rozegrałem dobry mecz.

Ale nie powiedziałeś mu później czegoś w rodzaju: „No i kto tu kogo miał zjeść?”.
Nie, nie, absolutnie. Wiesz, ja nie lubię później wypominać takich rzeczy. Nie lubię się przechwalać ani komuś czegoś udowadniać słowami. Nawet jeśli ktoś wcześniej coś mówił, wolę po prostu siedzieć cicho i robić swoje. Trzymać się trochę z boku, a później niech boisko pokaże, co z tego wyszło. Tym razem rzeczywiście rozegrałem bardzo dobre spotkanie. Cała drużyna zagrała świetnie. Ale jestem też świadomy tego, że jeszcze wiele razy będę rywalizował z Lamine'em. Na pewno będą mecze, w których będę bardzo cierpiał, a on będzie górą i zbierze wszystkie pochwały. Tak po prostu wygląda futbol.

Przygotowywałeś się jakoś szczególnie do pojedynku z Lamine'em?
Nie, nic specjalnego nie robiłem. Na zgrupowaniach reprezentacji często gramy przeciwko sobie podczas treningów, więc siłą rzeczy trochę lepiej go poznaję. Oczywiście jest niesamowicie trudnym rywalem, bo nigdy nie wiesz, co zaraz zrobi. Ale mniej więcej wiedziałem, jak powinienem się zachowywać, co chcę osiągnąć. I tym razem wszystko dobrze się ułożyło.

Co czułeś po zwycięstwie na Camp Nou?
Ogromną radość. To był dla mnie też trochę taki mecz, w którym mogłem pokazać, na co mnie stać. Od momentu przyjścia do Realu nie rozegrałem wcześniej żadnego spotkania, po którym mógłbym powiedzieć, że zagrałem naprawdę tak dobrze, jak potrafię. A tutaj przyszedł Klasyk, zagraliśmy świetnie, Real wygrał, ja też dobrze się spisałem. To dało mi mnóstwo pewności siebie.

Czyli po tym spotkaniu mogłeś wreszcie powiedzieć sobie: „No, teraz to jestem prawdziwy Cucurella”.
Tak. Czasami jeden mecz staje się takim punktem zwrotnym. Już po poprzedniej przerwie na reprezentacje czułem, że jest ze mną dużo lepiej. Byłem swobodniejszy, lepiej rozumiałem swoją rolę w drużynie, bo na początku miałem z tym pewne problemy. Ale Klasyk to jednak Klasyk. Do tego graliśmy w niedzielę o 21:00, następnego dnia ludzie szli do pracy, więc praktycznie wszyscy oglądali ten mecz. Wygraliśmy, zagraliśmy dobrze, ja też rozegrałem świetne spotkanie. To naprawdę bardzo mnie podbudowało.

Kto twoim zdaniem jest najlepszym piłkarzem Realu Madryt?
Trudne pytanie. Mamy wielu świetnych zawodników. Mógłbym wymienić tych najbardziej oczywistych: Mbappé, Bellingham, Courtois, który moim zdaniem jest absolutnie topowym bramkarzem. Ale powiem ci o kimś innym. O zawodniku, który bardzo mi się podoba i który moim zdaniem trochę umyka uwadze. Chodzi o Ardę Gülera.

Chyba już nie umyka uwadze.
Moim zdaniem kiedy on gra, cała drużyna wygląda inaczej. Bardzo mi się podoba. Ma jeszcze taką dziecięcą twarz, ale na boisku jest niesamowity. Ma ogromną jakość. Widać to również na treningach.

Zresztą przemiana Realu Madryt wynika między innymi z obecności Gülera w drużynie i jego rozwoju.
Zdecydowanie. Uważam, że kiedy jest na boisku, gramy lepiej. Łatwiej nam wymieniać podania, lepiej współpracujemy. Niby gra na skrzydle, ale bardzo często schodzi do środka. Spośród tych mniej oczywistych nazwisk to właśnie on najbardziej mnie zaskoczył. Kiedy ktoś pyta o Real Madryt, wszyscy od razu wymieniają największe gwiazdy. A dla mnie największym pozytywnym zaskoczeniem jest właśnie Arda.

Mam wrażenie, że Vinícius jest ostatnio bardzo przygnębiony. Takie odnoszę wrażenie, kiedy na niego patrzę. Ty też to dostrzegasz?
W szatni naprawdę jest w porządku. Jest pogodny, żartuje. Ale wiadomo, że każdy piłkarz chce dobrze grać. W jego przypadku oznacza to pewnie strzelanie goli i notowanie asyst niemal w każdym spotkaniu. Teraz być może nie potrafi znaleźć swojej najlepszej wersji, ale trzeba też go zrozumieć. Mówimy o zawodniku, który przez pięć lat grał na niesamowitym poziomie i był jednym z najlepszych piłkarzy na świecie. Jeśli teraz przechodzi przez słabszy okres, to przecież jest tylko człowiekiem. To zupełnie normalne. Ja na przykład przez pierwsze sześć miesięcy w Chelsea byłem kompletną katastrofą. Najważniejsze jest jednak to, że widzę u niego chęć do pracy. Na treningach naprawdę się stara, próbuje różnych rzeczy. I to jest dla mnie najważniejsze. Bo jeśli chodzi o umiejętności, to nie mam żadnych wątpliwości, że sobie z tym poradzi i wróci do swojej najlepszej formy.

A Diomandé bardziej pomaga ci w defensywie?
Nie uważam, żeby pomagał mi bardziej. Myślę, że po prostu bardziej to widać. Bo wy, dziennikarze, jesteście czasami trochę wredni. [śmiech] Diomandé wykona jeden sprint do obrony i od razu wszędzie się o tym mówi. Pojawiają się filmiki, kolejne filmiki i jeszcze następne. A Vinícius trzy razy wróci za akcją, raz tego nie zrobi i nagle wszyscy pokazują właśnie ten jeden moment, w którym nie pobiegł. Poza tym bardzo łatwo jest teraz ich porównywać. Prawda jest taka, że zanim Diomandé trafił do Realu Madryt, mało kto oglądał jego mecze. Nie uwierzę przecież, że wszyscy regularnie śledzili spotkania Lipska. A teraz Viníciusowi zarzuca się, że nie biega albo nie pomaga w obronie. Tylko że gdyby strzelał po trzy gole w każdym meczu, nikt nie miałby do niego żadnych pretensji. Po prostu teraz nie jest być może w swojej najlepszej formie, nie zdobywa bramek, więc najłatwiej wyciągać jakieś negatywne rzeczy. Ale tak już jest. Dla nas najważniejsze jest, żeby Vinícius wrócił do swojej najlepszej wersji. Bo jeśli będzie w szczytowej formie, to naprawdę będziemy mieli niesamowity zespół.

Bardzo dobrze to wyjaśniłeś. Na koniec z mojej strony: kto jest obecnie najlepszą drużyną w Europie?
Myślę, że w tej chwili my. Jesteśmy w znakomitej formie, wygraliśmy wiele meczów z rzędu. Drużyna wygląda bardzo solidnie.

Lepiej niż Paris Saint-Germain?
PSG ma naprawdę świetny zespół. Nie będę cię oszukiwał, nie oglądam zbyt wielu ich spotkań.

Ale mecz z Barceloną oglądałeś?
Nie.

Ty też nie oglądasz futbolu? Jak Marcos Llorente! [śmiech]
To nie tak, że nie oglądam, bo nie lubię. Po prostu mam inne rzeczy do zrobienia. Chcę spędzać czas z dziećmi. Jeśli znajdę chwilę, to obejrzę jakiś fragment meczu, ale spotkania PSG z Barceloną akurat nie widziałem. Wiem jednak, że PSG jest bardzo mocne. Mają świetnych piłkarzy, od wielu lat rozwijają swój projekt.

Czyli twoim zdaniem... Wiesz, że to będzie tytuł tego wywiadu? [śmiech]
Tak, uważam, że obecnie jesteśmy najlepszą drużyną w Europie.

Przerwy na reprezentacje czasami pomagają, a czasami przeszkadzają. Poprzednia bardzo wam się przydała.
Tak, bardzo.

Ale ta obecna może wam trochę zaszkodzić. Byliście w świetnym rytmie, więc chyba nie mieliście ochoty się zatrzymywać. Zupełnie inaczej niż po porażce na Metropolitano, kiedy ta przerwa była wam potrzebna.
Tak, myślę, że masz rację.

Cześć, Marc! Chciałem zapytać cię o Mourinho. Wcześniej Real Madryt miał kilku trenerów, którzy moim zdaniem nie cieszyli się w szatni takim autorytetem jak obecny szkoleniowiec. Ty przyszedłeś do klubu razem z nim. Mourinho budzi strach? Jak go sobie wyobrażałeś, a jakiego Mourinho poznałeś?
Moje wyobrażenie o nim bardzo się różniło od rzeczywistości. I to na plus. Kiedy oglądałem go w telewizji, wydawał mi się zupełnie inny. A tak naprawdę jest bardzo bliski piłkarzom, jest świetnym człowiekiem. Bardzo lubi rozmawiać, śmiać się, żartować. Ale jednocześnie jest dokładnie tak, jak mówisz. Kiedy coś ci mówi, doskonale wiesz, że musisz go posłuchać. Potrafi przekazać swoje oczekiwania w odpowiedni sposób. Nie potrzebuje półgodzinnej przemowy. Wystarczy mu pięć minut, podczas których powie ci cztery rzeczy, i od razu wiesz, o co mu chodzi. Potrafi dotrzeć do zawodnika, wie, jakich słów użyć. Myślę, że to jedna z jego największych zalet.

Ostatnio wróciliście z Aten i zostaliście na noc w Valdebebas. Jak przyjmujecie takie decyzje? Denerwuje was to czy po prostu słuchacie trenera, bo jest szefem?
Słuchamy go, bo jest szefem. Tak po prostu trzeba. Mnie osobiście nie robiło to większej różnicy. I tak wróciłbym do domu bardzo późno, więc praktycznie nie miałbym już czasu dla rodziny.

A następnego dnia jeszcze trzeba przebijać się przez korki, żeby przyjechać na trening!
No tak, ale takie jest życie. On jest naszym szefem i musimy robić to, co nam mówi.

Mam wrażenie, że masz cechy lidera. Jesteś bardzo lubiany zarówno przez kibiców, jak i kolegów. Jesteś też gdzieś pomiędzy najmłodszymi a najbardziej doświadczonymi zawodnikami. Jaki Cucurella jest w szatni? Częściej udzielasz rad czy sam ich słuchasz?
Nie przepadam za zbyt częstym zabieraniem głosu ani udzielaniem rad. Właściwie od dawna słyszę, że powinienem nad tym popracować, że muszę więcej mówić. Ale wydaje mi się, że jeśli jestem w jakimś sensie liderem, to bardziej przez swoją pracę, podejście i sposób bycia niż przez słowa. Wolę dawać przykład zachowaniem.

Byłeś w Londynie, kiedy Unai Simón odbierał nagrodę i wygłosił znakomite przemówienie. Co wtedy czułeś? Na pewno mu pogratulowałeś. A jak wyglądałoby przemówienie Marca Cucurelli, gdyby kiedyś otrzymał Złotą Piłkę?
Przede wszystkim muszę zdradzić, że Unai ćwiczył swoje przemówienie przez trzy tygodnie! [śmiech] A moje? Nie wiem. Pewnie też bym się przygotował, ale szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, co bym powiedział. Może kiedyś będziemy mieli okazję się przekonać. [śmiech]

Bardzo chciałem, żebyś opowiedział nam pewną historię z Joanem Capdevilą. Podobno przed finałem mundialu w Nowym Jorku dał ci pewną radę, która miała przynieść szczęście. Jak to wyglądało?
Wszystko zaczęło się od Limonesa, jednego z pracowników federacji. Przesłał mi wiadomość głosową od Capdevili, który tłumaczył, co powinienem zrobić. Od razu pomyślałem: „Dobra, zrobię to na sto procent”. Bo wyobraź sobie, że bym tego nie zrobił, a później przegralibyśmy finał. [śmiech] Chodziło o to, że podczas mundialu w RPA w 2010 roku Capdevila dostał monetę, którą miał zakopać gdzieś w murawie przed finałem. Ktoś powiedział mu, że przyniesie to szczęście. Zrobił to i Hiszpania wygrała mistrzostwa świata. No więc teraz całą odpowiedzialność przerzucił na mnie. [śmiech] Uznał, że skoro sam grał na lewej obronie, to najlepiej będzie przekazać tę tradycję kolejnemu lewemu obrońcy. Pamiętam, że jeszcze w szatni rozmawiałem z Limonesem. Powiedział mi, że przypomni mi o wszystkim przed wyjściem na murawę. Kiedy zbieraliśmy się już do wyjścia, mówię do niego: „Limos, dawaj tę monetę”. A on na to: „Nie mam”. Myślę sobie: „No nie, świetnie...”. [śmiech] I nagle wyciągnął jakiś ogromny medalion. Wyglądał jak odznaka szeryfa! [śmiech] Włożyłem go sobie do getra, ale był tak wielki, że cały czas mnie uwierał. Pomyślałem: „Matko jedyna, co on mi dał za medalion!”. Później, kiedy kapitanowie byli już przy sędzim przed rozpoczęciem meczu, poszedłem na drugą stronę boiska i zacząłem go zakopywać. Tylko że był tak duży, że nie mogłem tego zrobić. Próbowałem i próbowałem, ale nie chciał się zmieścić. W końcu zauważyłem taką szczelinę pomiędzy naturalną murawą a sztuczną nawierzchnią poza boiskiem. Wcisnąłem go tam i tyle. No i proszę, zadziałało! [śmiech]

Marc, bardzo dziękuję za rozmowę. Przeprowadziliśmy już razem sporo wywiadów, ale za ten jestem ci chyba najbardziej wdzięczny. Życzę powodzenia w meczach z Czechami i Anglią. Zapowiada się naprawdę świetna atmosfera.
Bardzo dziękuję.