Długie macki Maroka: „nie” Iniesty, wątpliwości Xaviego, opcja z Alonso, naciski na Pitarcha i finał mundialu…

Telefon Rabiego Takassy nie przestaje dzwonić. Dziś, wczoraj i właściwie nieprzerwanie od dekady. W 2014 roku przeprowadził się do Madrytu i uczynił hiszpańską stolicę głównym centrum swojej pracy. To stamtąd dzwoni, jeździ na spotkania i przekonuje piłkarzy, by przeprawili się przez Cieśninę Gibraltarską i „wrócili do domu”, do Maroka. Jest szefem skautingu tamtejszej federacji i głównym architektem sportowego „powrotu” takich zawodników jak Achraf, Brahim czy Abde, którzy odmienili oblicze reprezentacji Maroka. W Kompleksie Sportowym Muhammada VI, czyli krajowym centrum dowodzenia sportem, chcą jednak wejść na jeszcze wyższy poziom z pomocą kolejnych talentów z Hiszpanii. Sondowano Andrésa Iniestę, rozważano Xabiego Alonso, nie odpuszcza się w sprawie Xaviego Hernándeza, a wymarzonym nazwiskiem pozostaje Thiago Pitarch, opisuje Abraham P. Romero na łamach El Mundo.

Takassa nie zamierza na tym poprzestać, podobnie jak Fouzi Lekjaa, prezes federacji, ani sam Muhammad VI. Król odgrywa kluczową rolę we wszystkich ważnych ruchach państwa, także w tym, który ma „odebrać” Hiszpanii finał mundialu 2030 i przenieść go do Casablanki, gdzie powstaje największy stadion świata, mogący pomieścić 115 tysięcy widzów. Teoretycznie słabszy partner tej kandydatury od kilku lat coraz sprawniej pociąga za sznurki w FIFA, by systematycznie zwiększać swoje wpływy, a relacje Muhammada VI z Infantino i saudyjskim następcą tronu zaczynają już dorównywać dobrym stosunkom Hiszpanii z Saudami.

Sytuacja Pitarcha
Najnowsza próba z Rabatu dotyczy młodego talentu. Maroko bardzo uważnie śledzi przyszłość Thiago Pitarcha, piłkarza, o którym w Madrycie mówi się dziś coraz więcej. Urodzony w Fuenlabradzie zawodnik zagrał na ostatnich mistrzostwach świata U-20 z reprezentacją Hiszpanii i wydaje się zdecydowany rozwijać karierę właśnie w Hiszpanii, ale jego marokańskie korzenie, bo jego dziadek pochodzi z Alhucemas, uruchomiły alarm w Rabacie i w całej tamtejszej siatce skautów. Obserwowano go już z bliska. Tak jak wielu innych, przy okazji każdego zgrupowania młodzieżowych reprezentacji w Las Rozas.

W Las Rozas plan jest taki, by Pitarch spokojnie przechodził przez kolejne szczeble młodzieżowych reprezentacji Hiszpanii, a marcowe powołanie do kadry U-21 ma być naturalnym krokiem po występie na mundialu U-20. Tyle że w Maroku wszystko dzieje się szybciej i bywa znacznie bardziej kuszące. Mało prawdopodobne, by De la Fuente odważył się powołać go na tegoroczny mundial, natomiast w Maroku nikt tego nie wyklucza, jeśli przez najbliższe miesiące będzie regularnie grał w Realu Madryt. „Idealnie wpisuje się w ten projekt”, mówią El Mundo źródła zbliżone do afrykańskiej federacji, przyznając, że „czynnik emocjonalny” zawsze pomaga. „Nie ma znaczenia, że urodziłeś się w Hiszpanii, Maroko nosi się we krwi”, mówił kilka dni temu Abqar, reprezentacyjny obrońca Getafe, w rozmowie z dziennikiem El Mundo. Właśnie ten czynnik emocjonalny odegrał ważną rolę zarówno w przypadku obecnych gwiazd, takich jak Hakimi i Brahim, jak i młodych piłkarzy urodzonych w Hiszpanii, którzy grali w młodzieżowych kadrach Hiszpańskiej Federacji Piłkarskiej, a po wejściu do seniorskiego futbolu wybrali reprezentację „rodzinną”.

„Nie” Iniesty
Maroku nie chodzi wyłącznie o nogi piłkarzy urodzonych w Hiszpanii, ale także o jej legendy. Przypadek Andrésa Iniesty jest szczególnie ciekawy. Autor gola, który dał Hiszpanii jedyne mistrzostwo świata, zakończył karierę w 2024 roku i od tamtej pory angażował się w różne przedsięwzięcia sportowe i pozasportowe, jednocześnie zdobywając uprawnienia trenerskie. Właśnie wtedy pojawiła się oferta z Maroka, które chciało widzieć go w roli dyrektora sportowego. Zaproszono go na finał Pucharu Narodów Afryki i zaoferowano pełnię władzy, odbyły się nawet cztery spotkania twarzą w twarz, by omówić szczegóły, ale ostatecznie Hiszpan odrzucił propozycję, choć do opinii publicznej przedostała się informacja, że ją zaakceptował. Iniesta chce zostać trenerem.

Inaczej wygląda sprawa ławki trenerskiej. Jak ustaliło El Mundo, Maroko interesowało się Xabim Alonso i Jorge Sampaolim. Choć jako następcę Walida Regraguiego wyznaczono Mohameda Ouahbiego, mistrza świata U-20, człowiekiem, którego naprawdę chcą w Rabacie, jest Xavi Hernández.

Marokańska federacja kilkukrotnie spotykała się już z Katalończykiem, który pozostaje bez klubu, a on sam przekazał, że wolałby rozpocząć pracę dopiero po mundialu, bo presja związana z letnim turniejem, po półfinale z 2022 roku i przegranym zimą finale Pucharu Narodów Afryki, jest w kraju ogromna. Sam projekt jednak go interesuje.

W Rabacie nowi Hiszpanie trafialiby między innymi na Jorge Vildę, obecnego selekcjonera kobiecej reprezentacji, także byłego pracownika hiszpańskiej federacji. To kolejny dowód na to, jak Maroko coraz szerzej rozciąga swoje wpływy na wszystkich poziomach hiszpańskiego futbolu. Obserwuje wszystko: to, co dzieje się na boisku, na ławce trenerskiej i w gabinetach, podsumowuje El Mundo.