Čeferin: Superliga? Raczej Strasznaliga

Prezes UEFA, Aleksander Čeferin, udzielił wywiadu dla włoskiego dziennika Corriere della Sera. Oprócz tematów związanych z wojną na Ukrainie ponownie odniósł się do pomysłu powstania Superligi.

– Skoro trójka z Superligi uważa, że UEFA ma monopol na futbol, to niech stworzą coś na wzór swojej UEFA i niech grają w swoich rozgrywkach. Dlaczego w dalszym ciągu chcą grać u nas? Chcą być jednocześnie i tu, i tu. Ale tak się nie da, to coś metafizycznego. Równie dobrze mogą wierzyć w to, że Ziemia jest płaska. I przestańmy też nazywać to Superligą. Nazwijmy to tak jak należy – Strasznaliga. I chociaż mamy pewne problemy z tymi trzema klubami, to na boisku wszyscy mają takie same prawa. Nasze rozgrywki są zdrowe. Tutaj nie ma żadnych ulubieńców.

– UEFA i Juve to dwie instytucje, które zawsze będą mieć ze sobą dobre relacje. Na temat tej osoby, którą pan wymienił z imienia i nazwiska [Andrea Agnelli, prezes Juventusu – przyp. red.], nie chcę już mówić nic więcej. To przeszłość.

– Sankcje? Boli mnie to, gdy musimy karać sportowców. To nie jest ich wojna, oni jej nie chcieli. Jednak musimy pokazać jedność w drodze do pokoju. Zerwanie porozumienia z Gazpromem? Dużo nas to kosztowało, ale tam są ludzie, którzy giną. Codziennie rozmawiam z Andrijem Pawełko [prezesem Ukraińskiej Federacji Piłki Nożnej – przyp. red.] i przed podjęciem ostatecznych decyzji ostrzegłem również Aleksandra Dyukova [prezesa Rosyjskiego Związku Piłkarskiego – przyp. red.]. Nie jestem typem tchórza.

– Zachowuję optymizm i jestem przekonany, że wojna niebawem się skończy. Myślę, że wystartuję w wyborach na kolejną kadencję, która, mam nadzieję, nie będzie życiem w ciągłym kryzysie.

– W przeszłości mieliśmy dobre relacje z Władimirem Putinem. Chociaż nie wydaje mi się, aby był wielkim fanem piłki nożnej. Woli inne dyscypliny.

– Przekazaliśmy ponad milion euro na dzieci i uchodźców z Ukrainy. Kwestie polityczne nie warunkują naszych działań, ale polityka jest częścią życia i my w jakimś stopniu możemy na nią wpływać. To nie politycy cierpią na tym wszystkim najbardziej. Pamiętam straszne czasy w Jugosławii, nikt tam nic nie zrobił. Na szczęście dla nas, Słoweńców wszystko skończyło się w ciągu dziesięciu dni. Nie musiałem chwytać za broń. Miałem wtedy 23 lata.