Wysoka porażka w Klasyku zawsze ma swoje konsekwencje

Podejmowanie na podstawie jednego meczu decyzji tak trudnej i traumatycznej jak zmiana trenera zawsze może zostać uznane za nieodpowiedzialność, ale jeśli w ostatnich latach jakieś starcie skreślało szkoleniowców w Realu Madryt, to właśnie wyniki spotkań z Barceloną.

Przypadek czy nie, prawda jest taka, że od lat 70. wygrana Katalończyków na Santiago Bernabéu tworzyła w strukturach Królewskich prawdziwe tsunami, które miały swoje konsekwencje w krótkim okresie jeszcze w trakcie sezonu czy w średnim okresie po zakończeniu rozgrywek przy planowaniu kolejnego roku.

Trener Realu, który przegrał domowy Klasyk trzema golami lub większą różnicą bramek, nie przetrwał w klubie dłużej niż do kolejnego lata. Tak było w przypadku Molowny'ego w sezonach 1973/74 (przegrał 0:5) i 1985/86 (0:4), Amancio w rozgrywkach 1984/85 (0:3), Luxemburgo w 2005/06 (0:3), Juande Ramosa w 2008/09 (2:6) oraz Rafy Beníteza w 2015/16 (0:4). Jakby tego było mało, w trzech z tych przypadków odchodzili także sternicy: Luis de Carlos z Amancio, Florentino Pérez podał się do dymisji niedługo po pożegnaniu Luxemburgo, a Vicente Boluda zakończył pracę dla klubu po sezonie 2008/09.

Jednak nie tylko pogromy Barcelony w Madrycie wpływały na atmosferę wokół szkoleniowca Królewskich. Po ostatnich 14 wygranych Katalończyków na Bernabéu ratowali się tylko ci szkoleniowcy, którzy podchodzili do takiego starcia jako liderzy w La Lidze. Jedyny wyjątek to Manuel Pellegrini, którego jednak przekreślono po alcorconazo.

Miljanić, Di Stéfano, Mourinho, Ancelotti i Zidane potrafili po takiej porażce przetrwać do następnego sezonu. Trzech z nich obroniło się tytułem mistrzowskim, Ancelotti Ligą Mistrzów, a don Alfredo wicemistrzostwem oraz dojściem do 4 finałów różnych rozgrywek krajowych i międzynarodowych. Tutaj też był jeden wyjątek: Jupp Heynckes odszedł pomimo wygrania Ligi Mistrzów.