Formacje Atlético: atak

Autorem poniższej analizy jest Enrique Ortego z dziennika MARCA, który na finał zaproponował analizę drużyn przez skupienie się na poszczególnych formacjach. Drugi rozdział dotyczy obrony. Pierwszy, dotyczący bramkarza Jana Oblaka, możecie znaleźć tutaj, drugi dotyczący obrony tutaj, a trzeci dotyczący pomocy tutaj.

Grę w ataku Atlético należy rozumieć przez założenia, jakie promuje Simeone. Argentyńczyk podkreśla, że posiadanie piłki nie jest kluczowe i nie powinno być zmartwieniem. Głównym zamysłem po przejęciu jest szybkie i mocne przejście do ataku. Zawsze podstawą jest jednak bycie zwartą i niełamiącą się ekipą w defensywie, więc taktyka ofensywna opiera się na kontrach i bezpośredniej grze, co Atleti opanowało do perfekcji.

Kiedy przeciwnik oddaje piłkę i zamyka przestrzenie, to Atlético cierpi, ale z czasem wypracowuje rozwiązania, które głównie polegają na rozciąganiu gry przez bocznych obrońców i prostopadłych piłkach granych przez Gabiego i Koke.

Jeśli w obronie pierwszymi defensorami są napastnicy, to podobnie jest z atakiem, gdzie wiele akcji zaczyna się od Oblaka. Najczęstszym wariantem jest wybicie w prawy sektor na połowie rywala, gdzie o piłkę walczy Torres, a o zgraną futbolówkę walczy 3-4 zawodników. Inna opcja to wyprowadzanie piłki przez stoperów, którzy mają wciągać rywala na swoją połowę i tworzyć w ten sposób przestrzeń atakującym.

Celem w każdej akcji jest szukanie pleców obrony przez zrywy atakujących lub podwajanie pozycji. Jeden wychodzi do rozegrania, drugi ucieka obronie.

Inną podstawą ataku są stałe fragmenty gry. Od rożnych przez wolne z bocznych sektorów po uderzenia sprzed pola karnego. W powietrzu Rojiblancos walczą o każdy centymetr. Pierwszy słupek, drugi słupek, środek pola karnego, strefa przed szesnastką... Każda opcja ma rozpisane po 2-3 opcje rozegrania.