Jak Ibra wykorzystał Real

Trzydziestoczteroletnia bestia została oswojona przez swoją partnerkę i businesswoman, Helenę, starszą od niego jedenaście lat, i przez swoich synów: Maximilana i Vincenta. Zlatan Ibrahimović nie miał łatwego dzieciństwa w Rosengardzie, to jest biednych przedmieściach Malmö, tam też ukształtował się jego buntowniczy charakter. Był synem bośniackiego alkoholika i Chorwatki o lodowatym sercu. Rychłe rozstanie rodziców było powodem, dla którego nie dorastał jako dobry chłopiec. Tu powstał skomplikowany charakter, który dziś zna cały świat i który wywołuje wiele dyskusji.

Być może jednym z najbardziej kontrowersyjnych etapów w jego sportowej karierze jest ten, który spędził w Barcelonie w latach 2009–2010. Według relacji z autobiografii Szweda Pep przestał z nim rozmawiać po czterech miesiącach z powodu kwestionowania jego decyzji. Napastnik zarzucił mu wówczas, że zespół gra wyłącznie na Messiego i sam czuł się wyizolowany na szpicy. „To tak jakbyś kupił Ferrari, a jeździł Fiatem”, napisał Zlatan.

W tamtym sezonie Ibra strzelił 22 bramki i asystował, mimo to Guardiola latem 2010 roku pokazał mu drzwi. Wówczas Szwed poszedł do Sandro Rosella i powiedział mu, że chce iść do Realu Madryt, który prowadził wtedy jego przyjaciel Mourinho. „To niemożliwe, możesz iść do każdego klubu, ale nie tam”, tak brzmiała odpowiedź przytoczona przez Zlatana w książce.

Ibra i Raiola wpadli na pomysł, żeby powiedzieć o tym, że mają porozumienie ustne z Realem, kiedy tak naprawdę negocjowali z City i z Milanem, obniżając w ten sposób cenę piłkarza. To był jego sposób, żeby zemścić się na klubie – sprawić, aby stracił wiele pieniędzy. I tak się stało. Ostatecznie trafił do Mediolanu za 20 milionów euro, czyli za znacznie mniej niż na niego wydano. „To był najgorszy interes w moim życiu”, powiedział Sandro Ibrze, ten odpowiedział: „Teraz już widzisz, ile kosztuje zgniłe przywództwo”. Szwed był zadowolony ze swej wendetty przeciw Pepowi i Barçie, w której jego sprzymierzeńcem był Real Madryt.