Siedemnaście lat w Madrycie

Marzeniem Casillasa jest zakończenie kariery w trykocie Królewskich, ponieważ całe swoje dotychczasowe życie spędził w Madrycie i to tutaj wygrywał najważniejsze trofea - dwa razy Ligę Mistrzów i trzy razy ligę. Bramkarz z dzielnicy Móstoles dołączył do Blancos w wieku dziewięciu lat, po rozegraniu wspaniałego turnieju dla dzieci (był członkiem Losady). Włączony został do ekipy juniorskiej, gdzie jego pierwszym trenerem był Manchego Cecilio. Przeszedł przez wszystkie kategorie juniorskie Merengues i zawsze otrzymywał powołania do reprezentacji Hiszpanii. Swoją karierę międzynarodową rozpoczął na Mundialu U-15, Mistrzostwach Europy do lat 16, Meridian Cup w 1999 roku i Mistrzostwach Świata U-20. Jego nauczycielem był wówczas Manuel Amieiro.

Wkrótce potem jego kariera nabrała przyspieszenia w madryckim Realu. W 1998 roku poleciał z pierwszą drużyną do Norwegii, jednak zadebiutował dopiero na San Mamés za kadencji Toshacka. W tym samym roku zdobył swój pierwszy seniorski tytuł - ósmy Puchar Europy - i został powołany do La Selección przez Camacho.

Wraz z rozpoczęciem nowego wieku zbierał kolejne trofea, zarówno indywidualne i drużynowe. Został uznany najlepszym talentem i wywalczył swój pierwszy ligowy tytuł i Superpuchar Hiszpanii. Trofeum to po raz kolejny zdobył zresztą w 2003 roku. Wcześniej jednak, w 2002 roku, miał miejsce najgorszy okres w barwach Królewskich - Vicente Del Bosque posadził Ikera na ławce rezerwowych. Finał Ligi Mistrzów w Glasgow rozpoczął na ławce rezerwowych, lecz kontuzja Cesara Sancheza spowodowała, że młody Casillas stał się bohaterem. Właśnie w 2002 roku zdobył swój drugi Puchar Europy, a później Puchar Interkontynentalny. Następnie nadeszły dwa tytuły ligowe i Mistrzostwa Świata w Niemczech, gdzie dzierżył opaskę kapitańską.

W grudniu minionego roku zorganizował wraz z Rafą Nadalem mecz przeciw malarii. W styczniu, w głosowaniu na oficjalnej stronie UEFA, uznany został najlepszym golkiperem Europy, a teraz zmierza po swój czwarty tytuł La Liga.