REKLAMA
REKLAMA

Adán: Nie byłem mentalnie gotowy, by zostać podstawowym bramkarzem kosztem Casillasa

Antonio Adán ogłosił zakończenie kariery i z tej okazji udzielił wywiadu dziennikowi MARCA. Przedstawiamy wywiad z wychowankiem Królewskich.

REKLAMA
REKLAMA
Adán: Nie byłem mentalnie gotowy, by zostać podstawowym bramkarzem kosztem Casillasa
Antonio Adán. (fot. Getty Images)

Na jakim etapie jest obecnie Antonio Adán? Jakie masz plany?
Ostatnio grałem w Iranie, skąd musiałem wrócić do Hiszpanii ze względu na konflikt. Tego lata otrzymałem kilka propozycji, ale omówiłem je z rodziną, żeby wspólnie zdecydować, co będzie najlepsze dla nas wszystkich. Doszedłem do wniosku, że nadszedł moment, by zakończyć karierę i rozpocząć nowy etap. Nadal chciałbym być związany z futbolem, ale z innej perspektywy.

REKLAMA
REKLAMA

Przyjrzyjmy się twojej karierze. Pierwsze kroki stawiałeś w szkółce Realu Madryt. Jakie zasady i wartości, których cię tam nauczono, najbardziej na ciebie wpłynęły?
Trafiłem tam jako bardzo młody chłopak, miałem zaledwie dziewięć lat, i spędziłem w klubie ponad 15 lat. Oprócz wartości, jakie przekazuje sam sport, a w szczególności piłka nożna, Real Madryt uczy również innych rzeczy. Szacunku, rywalizacji, umiejętności wygrywania, ale także godzenia się z porażkami, które w Realu zdarzają się rzadko. Ten zestaw wartości bardzo mi pomógł i ukształtował mnie nie tylko jako piłkarza, lecz także jako człowieka. To były przecież całe dni poświęcone dyscyplinie i zaangażowaniu, żeby dotrzeć na trening. Mieszkałem 40 kilometrów od ośrodka i musiałem jechać autobusem przez godzinę. Było to poświęcenie całej rodziny, które jednak się opłaciło, ponieważ udało mi się dotrzeć do pierwszego zespołu.

Tego lata sporo mówiło się o La Fábrice, przede wszystkim w kontekście transferów za wysokie kwoty. Uważasz, że to najlepsza akademia piłkarska na świecie? Czy wychowankowie powinni dostawać więcej szans w pierwszej drużynie zamiast przechodzić do innych klubów?
La Fábrica zawsze była najlepszą akademią na świecie. Nie chodzi wyłącznie o zawodników, którzy trafiają do pierwszego zespołu, ale również o ogromną liczbę wychowanków, którzy grają na poziomie La Ligi. Trzeba jednak pamiętać, że mówimy o klubie, w którym wymagania są maksymalne. Musisz być piłkarzem wyróżniającym się na tle innych i brać na siebie odpowiedzialność za wygrywanie każdego spotkania. To trudne nawet dla znakomitych zawodników przychodzących z najlepszych europejskich klubów, a dla wychowanka nie jest inaczej. Uważam jednak, że obecnie klub lepiej zarządza swoimi wychowankami. Wypożycza ich do czołowych europejskich klubów, a jeśli któryś z nich po dwóch latach gry na najwyższym poziomie nadal robi odpowiednie postępy, sprowadza go z powrotem, by stał się częścią zespołu.

REKLAMA
REKLAMA

Twój debiut w pierwszym zespole przypadł na okres, w którym w bramce stał Iker Casillas, legenda Realu Madryt. Jak układały się wasze relacje? Jak to jest mieć takiego zawodnika jednocześnie za kolegę z drużyny i rywala o miejsca w składzie?
To ciekawe, ponieważ kiedy trafiłem do Realu Madryt w wieku dziewięciu lat, on był już bliski powołania na tamten słynny mecz Ligi Mistrzów, gdy miał 17 lat. Przez cały okres spędzony w szkółce obserwowałem, jak się rozwija, trafia do pierwszego zespołu i umacnia swoją pozycję, aż w końcu staje się jednym z najlepszych bramkarzy na świecie. Zawsze mieliśmy dobre relacje i tak jest do dziś. Zawsze darzyłem go ogromnym podziwem i szacunkiem. Potem dochodzi piłka nożna. Trener podejmuje w pewnym momencie decyzję, że to ja mam stanąć między słupkami. Z perspektywy czasu dostrzegam, że być może nie byłem wtedy na to mentalnie przygotowany. Mówimy przecież o odsunięciu najlepszego bramkarza świata i zastąpieniu go młodym chłopakiem. Dzisiaj dużo mówi się o zdrowiu psychicznym, dlatego przyznaję, że problem nie polegał na braku umiejętności piłkarskich, ale na tym, że nie potrafiłem mentalnie poradzić sobie z tamtą sytuacją.

REKLAMA
REKLAMA

Właśnie o to chciałem cię zapytać, ponieważ był to być może największy punkt zwrotny pierwszej ery Mourinho w Realu Madryt, a także twojej kariery. O tamten mecz z Málagą pytano cię pewnie milion razy. Co poczułeś, kiedy dowiedziałeś się, że wyjdziesz w pierwszym składzie? Jak wyglądały kolejne dni?
Już w trakcie tygodnia zacząłem przeczuwać, że mogę zagrać. Kiedy trener ogłosił skład, poczułem ogromną radość. Miałem przecież bronić bramki klubu, któremu kibicowałem i w którego akademii dorastałem. Spełniałeś marzenie każdego dziecka, a także swojej rodziny, która włożyła w to mnóstwo wysiłku. Przeżywaliśmy to z ogromną radością, ale jednocześnie była to wielka odpowiedzialność. Spoglądałeś na ławkę rezerwowych i widziałeś tam człowieka, którego wszyscy uważaliśmy wówczas za najlepszego bramkarza na świecie. Później nadeszły trudniejsze chwile. W kolejną sobotę zadebiutowałem na Bernabéu, a już po pięciu minutach zostałem wyrzucony z boiska. Do bramki wrócił Casillas i wokół całej sytuacji ponownie zrobiło się bardzo głośno. Wtedy nie potrafiłem sobie z tym poradzić. Do tego doszło lato, gdy przez pewien czas pozostawałem bez klubu, mimo że odszedłem już z Realu Madryt. Musiałem na nowo poukładać sobie wszystko w głowie i spojrzeć na pozytywne strony tego, co udało mi się osiągnąć. Nie jest łatwo przejść całą drogę do pierwszego zespołu.

REKLAMA
REKLAMA

Kiedy ogłoszono pierwszy skład i wymieniono twoje nazwisko, w szatni wywołało to poruszenie czy koledzy przyjęli to jako zwykłą decyzję trenera?
Patrząc na to dzisiaj, z perspektywy zdobytego doświadczenia, rozumiem, że niektórzy zawodnicy mogli nie zgadzać się z tamtą decyzją. Oprócz tego, że jesteśmy piłkarzami, jesteśmy też ludźmi i każdy ma własne zdanie. Ja jednak ze strony wszystkich otrzymałem wówczas mnóstwo sympatii i wsparcia. Zawodnicy, którzy spędzili w klubie więcej czasu, rozumieli, że jestem 23-letnim chłopakiem, któremu trzeba pomóc, żeby wszystko potoczyło się jak najlepiej dla drużyny. Rozumiem jednak, że wewnętrznie każdy mógł mieć na ten temat inne zdanie.

Przejdźmy do meczu z Realem Sociedad. Tydzień później debiutujesz na Bernabéu i po pięciu minutach zostajesz wyrzucony z boiska. Na murawę wchodzi Casillas, a na stadionie wybucha ogromne poruszenie, nie brakuje również owacji dla niego. Jak przeżyłeś samą czerwoną kartkę, która zapewne była dla ciebie bolesnym doświadczeniem?
Uważam, że był to przede wszystkim temat zewnętrzny, związany również z wami, dziennikarzami. W szatni przyjmujesz takie sytuacje naturalnie: gra jeden kolega albo drugi. Oczywiście ten, który nie występuje, jest bardziej zdenerwowany i niezadowolony, ponieważ uważa, że to jemu należy się miejsce w składzie. Dla mnie był to jednak trudny moment. Kiedy patrzysz na wszystko z perspektywy czasu, dochodzisz do wniosku, że niektóre sytuacje wcale nie są tak istotne, jak wydaje się w danej chwili. Wtedy masz jednak wrażenie, że wali ci się cały świat. Dostajesz szansę gry w Realu Madryt, a pięć minut później zostajesz wyrzucony z boiska. Wydaje ci się, że jednym zdarzeniem przekreślasz całą karierę, którą budowałeś od dziewiątego roku życia. Był rzut karny i tyle. Dzisiaj prawdopodobnie nie skończyłoby się to już czerwoną kartką, a jedynie jedenastką. Z czasem rozumiesz, że nie było to aż tak istotne, że masz odpowiednie umiejętności bramkarskie i że udało ci się zbudować ponad 15-letnią karierę w bardzo ważnych klubach. Zawsze starałem się wyciągać z tamtego wydarzenia pozytywne wnioski. Nie byłem wtedy odpowiednio przygotowany mentalnie i jestem wdzięczny trenerowi oraz zaistniałej sytuacji, ponieważ mimo wszystko mogłem spełnić swoje marzenie.

REKLAMA
REKLAMA

Pamiętasz, czy Mourinho, Casillas albo któryś z kolegów powiedział ci wtedy coś na ten temat?
Tamten mecz potoczył się bardzo szybko. Pamiętam jednak, że w kolejnym tygodniu rozmawiałem o całej sytuacji z trenerem bramkarzy. Okazali mi wsparcie, ponieważ byłem przecież zaledwie 23-letnim chłopakiem, który dopiero zaczynał grać w Primera División. Zawsze mogłem na nich liczyć. Choć tamta sytuacja nie była łatwa dla nikogo, jestem bardzo wdzięczny za otrzymaną szansę.

Tę szansę dał ci José Mourinho. Jakim jest trenerem? Czy rozmawiał z tobą po tamtych meczach?
Odkąd trafiłem do pierwszego zespołu, gdzie teoretycznie byłem trzecim bramkarzem za Casillasem i Dudkiem, zawsze okazywał mi duże zaufanie. Przez połowę sezonu na ławce siadał Dudek, a przez drugą połowę ja. Zawsze czułem to zaufanie i pomimo małej liczby minut wszyscy dawali mi do zrozumienia, że klub naprawdę we mnie wierzy. Mourinho jest trenerem, który stawia przed zawodnikami ogromne wymagania i ma niesamowicie zwycięską mentalność. Potrafi przekazać swoje przesłanie całemu klubowi i szatni, sprawiając, że wszyscy podążają w tym samym kierunku. Uważam, że w tamtym okresie mu się to udało, a teraz buduje coś podobnego.

REKLAMA
REKLAMA

Dużo mówiło się o atmosferze w szatni w jego ostatnim sezonie. O podziałach na grupy i o tym, że Mourinho stracił zaufanie zawodników. Z biegiem czasu słyszeliśmy również wypowiedzi piłkarzy na temat słynnego kreta, co bardzo rozzłościło Mourinho. Jak wyglądało to z twojej perspektywy?
Mogę wypowiadać się na temat tamtego okresu. W pierwszych latach panowała fantastyczna atmosfera, ponieważ wszyscy mieli poczucie, że dążymy do jednego celu: zdobycia mistrzostwa i zakończenia dominacji Barcelony. Nieustannie z nią rywalizowaliśmy. Prawdą jest jednak, że w dwóch ostatnich sezonach, a szczególnie w trzecim, zaczęły pojawiać się takie sytuacje. Zawodnicy lepiej poznali już trenera. Dostrzegałeś, że być może nie odgrywasz tak ważnej roli w drużynie, i zaczynałeś myśleć o innych możliwościach na przyszłość. Takie drobne konflikty sprawiały, że atmosfera stawała się coraz bardziej napięta. Było też więcej nieporozumień z prasą i cały okres był znacznie bardziej burzliwy, ale nie było aż tak dużych podziałów, żadnych wyraźnych obozów czy czegoś podobnego. Osiągnęliśmy coś niesamowitego. Barcelona była w tamtych latach zdecydowanie lepsza od wszystkich rywali, dopóki nie pojawił się Real Madryt Mourinho. Zdobyliśmy 100 punktów, co dało nam mistrzostwo.

REKLAMA
REKLAMA

Rozumiem, że te konflikty z prasą i przecieki do mediów mocno irytowały Mourinho?
Rozumiem, że tak było, ponieważ lubił mieć wszystko pod kontrolą. Kiedy coś wymyka ci się spod kontroli, naturalnie zaczynasz się denerwować. Potrafił jednak doskonale radzić sobie z takimi sytuacjami. Na każdej konferencji prasowej umiał przekazać odpowiednie przesłanie, skupić presję na sobie i uwolnić od niej zawodników. Pod tym względem jest niezwykle inteligentnym trenerem.

Twoim zdaniem Mourinho w ostatnim okresie stracił szatnię?
Nie sądzę. Utraciliśmy natomiast tamten sposób przeżywania wszystkiego, przede wszystkim poczucie, że wszyscy gramy do jednej bramki. Były to raczej pojedyncze sytuacje, rzeczy, które zdarzają się w futbolu, a nie przejaw buntu przeciwko trenerowi czy myślenia w stylu. To coś, do czego piłka nożna nieświadomie cię prowadzi. Jeśli przez dwa lub trzy lata nie odgrywasz ważnej roli w drużynie, twoje myśli naturalnie zaczynają krążyć bardziej wokół tego, co poza klubem, niż tego, co dzieje się w środku. Takie drobne sprawy stopniowo wpływają na jedność całej grupy.

Po latach Mourinho wrócił do Realu Madryt. Jak oceniasz obecny zespół? Widzisz w nim trenera, którego poznałeś jako piłkarz?
Tak, ponieważ wciąż ma tę samą ambicję wygrywania i zdobywania trofeów. Nadal chce zbudować coś wielkiego w Realu Madryt. Doskonale wie, w jakim klubie pracuje. Krok po kroku próbuje zbudować odpowiedni zespół. Dostrzegam na boisku oznaki, że zaczyna mu się to udawać. Wrócił właściwie z takim samym nastawieniem, z jakim odchodził. Sam zdaje sobie sprawę, że w ostatnich latach pracy trenerskiej nie zdobywał już tylu trofeów, co podczas pierwszego etapu kariery. Za pierwszym razem przyszedł jako świeżo upieczony triumfator Ligi Mistrzów, a w ostatnich latach nie ma już na koncie takich sukcesów. Mimo to wciąż jest tym samym Mourinho, który przekazuje innym siłę, pasję i chęć zwyciężania.

REKLAMA
REKLAMA

A jak oceniasz Real Madryt pod względem gry? Dużo mówi się o braku pomocnika. Wspominano o Rodrim, który ostatecznie trafił do Barcelony. Co sądzisz o nowych zawodnikach?
Uważam, że drużyna z każdym meczem wygląda coraz lepiej. Zespoły Mourinho nigdy nie słynęły z pięknego futbolu… jak zwykliśmy to określać. Ich gra opiera się na dużej liczbie ataków i kontrataków, kreowaniu wielu okazji oraz agresywności. To właśnie widzimy teraz. W zdecydowanej większości spotkań drużyna stwarza mnóstwo sytuacji bramkowych.

Obecnie dużo mówi się o szatni Realu Madryt, złej atmosferze i braku profesjonalizmu. W zeszłym roku doszło nawet do rękoczynów między dwoma zawodnikami. Czy za twoich czasów takie konflikty również się zdarzały?
Jeśli spojrzymy na to, co dzieje się w tym sezonie, to niedawno sam trener wyjaśniał, że sytuacja nie wygląda tak, jak przedstawiają ją media. Pojawiały się doniesienia o Mbappé jeżdżącym na rowerze, a podobno chodziło o sytuację w hotelu. Uważam, że rozgłos, jaki takie sprawy zyskują na zewnątrz, jest znacznie większy niż ich rzeczywista skala. Sytuacje z poprzedniego sezonu mogą zdarzyć się w każdej drużynie, nie tylko w Realu Madryt. Drobne spięcia między kolegami z zespołu są czymś naturalnym. Najgorsze w takich sytuacjach jest to, że wydostają się na zewnątrz. Uważam, że pod wodzą obecnego trenera takie sprawy są stopniowo kontrolowane i pozostają przede wszystkim wewnątrz drużyny. Mourinho bierze również na siebie odpowiedzialność za publiczną obronę zawodników, dzięki czemu zapewnia im ochronę. Wykonuje świetną pracę, ale wciąż jesteśmy w trakcie odbudowy silnego Realu. Ta drużyna ma fantastycznych piłkarzy.

REKLAMA
REKLAMA

Dużo mówi się również o profesjonalizmie piłkarzy i porównuje ich z zawodnikami z poprzednich lat, takimi jak Cristiano Ronaldo. Uważasz, że nowe pokolenie nie ma już tak mocno zakorzenionego nastawienia do pracy?
Nie uważam, żeby tak było. W rzeczywistości, jeśli porównasz obecnych zawodników z piłkarzami z moich czasów, okaże się, że dzisiaj prawdopodobnie pracują znacznie więcej. Kiedyś przyjeżdżałeś do ośrodka treningowego, wszyscy razem jedliście śniadanie, trenowaliście przez dwie godziny, a jeśli ktoś miał jeszcze zabieg fizjoterapeutyczny, pobyt nieco się przedłużał. Najpóźniej w południe byłeś jednak już w domu. Dzisiaj piłkarze przyjeżdżają na trening znacznie wcześniej. Praktycznie każdy ma do dyspozycji własnego fizjoterapeutę, a sztab szkoleniowy jest coraz liczniejszy. Zawodnicy są lepiej przygotowani pod każdym względem, a większość z nich dodatkowo pracuje indywidualnie poza klubem. Widzimy, jak ćwiczą we własnych siłowniach, a później po południu wracają do Valdebebas. Takie zaangażowanie i dodatkowa praca wcześniej nie były czymś powszechnym. Problem polega na tym, że porównujemy ich z Cristiano, który jest stuprocentowym profesjonalistą i przez 24 godziny na dobę dba o swoje ciało. Jeśli zestawimy kogokolwiek z Cristiano, wszyscy wypadniemy na mało profesjonalnych. Nie o to jednak chodzi. Dzisiejsi piłkarze są znacznie lepiej przygotowani niż kiedyś i mają wokół siebie zdecydowanie więcej możliwości, które pomagają im osiągać najwyższy poziom.

REKLAMA
REKLAMA

Na zakończenie: dwaj zawodnicy, którzy spotykali się z największą krytyką kibiców, to Vinícius i Mbappé. Co sądzisz o tych opiniach? Czy mogą grać razem i błyszczeć w jednym zespole?
Wielcy piłkarze zawsze mogą grać razem. Oczywiście zdarzają się jednak momenty, w których przechodzą trudniejszy okres, co zresztą przyznał sam trener. Vinícius być może nie znajduje się obecnie w najlepszej dyspozycji. Uważam jednak, że ponownie stanie się niezwykle ważnym zawodnikiem i obaj nadal będą mogli występować razem. Jeśli chodzi o Mbappé, nie mam żadnych wątpliwości, że to najlepszy piłkarz na świecie. To, co robi na boisku, praktycznie nie ma sobie równych.

Po odejściu z Realu Madryt grałeś w kilku klubach, między innymi w Atlético. Jak przeżyłeś tamto przejście? To musiało być trudne.
W tamtym momencie nie byłem ani szczególnie kluczowym zawodnikiem Realu Madryt, ani kimś, kto miałby odgrywać taką rolę w Atlético. Wszyscy wiedzą, że dorastałem w Realu i znają moje przywiązanie do tego klubu. Nie jest to jednak taka sama sytuacja, jakby teraz Vinícius przeniósł się do Atlético. To zupełnie inna sprawa. Zawsze powtarzam, że mimo mojego przywiązania do Realu jednym z najszczęśliwszych okresów w mojej karierze były być może dwa lata spędzone w Atlético. Przede wszystkim ze względu na to, jakich ludzi tam spotkałem. W szatni panowała fantastyczna atmosfera, wokół klubu pracowali wspaniali ludzie, a kibice Atlético zawsze okazywali mi ogromny szacunek. Uważam, że z zawodowego punktu widzenia takie sytuacje powinny być czymś bardziej naturalnym. Powinieneś móc grać w dowolnym z tych dwóch klubów, nie wyrządzając krzywdy żadnemu z nich, o ile zachowujesz się z szacunkiem. Zawsze wypowiadałem się bardzo dobrze o kibicach obu drużyn, ponieważ właśnie takie mam doświadczenia i zawsze czułem szacunek z obu stron.

REKLAMA
REKLAMA

Wspominałeś, że chciałbyś zająć się zarządzaniem i pracą na stanowiskach kierowniczych. Widzisz siebie w przyszłości wracającego do Realu lub Atlético, aby pracować w ich strukturach?
To bardzo trudne. Teraz muszę rozpocząć nowy etap i poświęcić więcej czasu rodzinie. Chciałbym uzupełnić całe doświadczenie, które zdobyłem, o odpowiednią wiedzę. Nie chcę przychodzić do jakiegoś klubu ani zajmować się prowadzeniem kariery młodego zawodnika z przekonaniem, że skoro sam byłem piłkarzem, to automatycznie wiem już wszystko. Chcę również zdobyć wykształcenie w zakresie zarządzania, które pozwoli mi uzupełnić dotychczasowe doświadczenie i da rzeczywiste kompetencje do pracy w innej dziedzinie futbolu.

Czytaj kolejne newsy bez przeklikiwania

Jako Socio korzystasz z widoku Aktualności+, w którym kolejne artykuły wyświetlają się w całości, jeden pod drugim. Wystarczy przewijać.

  • Aktualności+
  • Bez reklam
  • Priorytetowy support
Zobacz Aktualności+ od 12,50 zł /mies.przy płatności rocznej

Ostatnie aktualności

REKLAMA
REKLAMA

Komentarze (0)

REKLAMA