Thiago Pitarch: Na pierwszym treningu z Realem Madryt byłem obsrany ze strachu

Thiago, przede wszystkim miło cię poznać. Wcześniej kilka razy cię widziałem, ale nigdy nie mieliśmy okazji porozmawiać. Muszę przyznać, że słyszałem o tobie wiele dobrego.
To dobrze.

Pewnie wszyscy ci to mówią.
No tak, chociaż pewnie są też inne opinie [śmiech].

Ale to znaczy, że robisz na ludziach dobre wrażenie. Jak się czujesz?
Bardzo dobrze. Jestem naprawdę szczęśliwy, że mogę tutaj być.

To twoje pierwsze zgrupowanie reprezentacji Hiszpanii U-21. Duża zmiana?
Myślę, że wszystkie zgrupowania są do siebie podobne. Poznajesz nowych kolegów, z którymi wcześniej nie miałeś okazji grać. To jest fajne. Zostałem tutaj bardzo dobrze przyjęty.

Musiałeś już przejść jakieś powitanie? Zaśpiewać piosenkę, zatańczyć albo zrobić coś podobnego?
Jeszcze nie.

Ale pewnie cię to nie ominie. Wiesz już, co zaśpiewasz?
Zobaczymy. Może namówię któregoś z pozostałych nowych zawodników, żeby zrobił to ze mną. Będzie trochę mniej wstydliwie.

Możesz wcześniej poćwiczyć w pokoju.
Tutaj nie będę ćwiczył, ale później może rzeczywiście coś przygotuję [śmiech].

W reprezentacji U-19, w której graliście zawodnikami z rocznika 2007, wszystko było chyba bardziej znajome?
Tak, bo mieliśmy już za sobą kilka wspólnych zgrupowań i cały okres przygotowań. Stworzyliśmy naprawdę świetną grupę.

Byłeś już kiedyś w tym hotelu?
Nie, jestem tutaj pierwszy raz.

To ciekawostka: zanim powstało Valdebebas, właśnie tutaj zatrzymywał się Real Madryt przed meczami. Nocowali tu Galácticos, a później również drużyna Mourinho z jego pierwszego okresu w klubie.
Naprawdę? Nie wiedziałem. Muszę przyznać, że hotel jest bardzo fajny i świetnie nas tutaj traktują.

Pamiętasz tamten Real Madryt sprzed kilkunastu lat?
Kojarzę go z różnych skrótów, które teraz pojawiają się na TikToku i w innych miejscach.

Oglądasz takie materiały? Gdybym zapytał cię o pokolenie Casillasa, Davida Villi czy Cazorli, wiedziałbyś, o kogo chodzi?
Jasne, znam wszystkich.

Czyli lubisz oglądać piłkę również poza boiskiem?
Tak, bardzo. Szczególnie lubię dokumenty, materiały o mistrzostwach świata i różne reportaże o piłkarzach. Często to oglądam.

Kiedy patrzysz na tamtych zawodników, widzisz duże różnice między ich pokoleniem a waszym?
Myślę, że pod pewnymi względami jest bardzo podobnie, a pod innymi sporo się zmieniło. Kiedyś piłkarze spędzali ze sobą więcej czasu, bo nie mieli telefonów. Ale teraz, kiedy ktoś przyniesie PlayStation, też zbieramy się w kilka osób i razem gramy. Więc nie wszystko jest takie inne.

Kiedyś zawodnicy grali w karty w autokarach, później w pokojach hotelowych, a teraz wy gracie na konsolach. A w co najchętniej gracie?
Ostatnio w autokarze gramy w Among Us.

Nie mam pojęcia, o co w tym chodzi.
Są członkowie załogi i kilku oszustów, którzy eliminują pozostałych. Trzeba wspólnie ustalić, kto jest oszustem. Gramy też w FIFĘ, ale nie mamy tylu kontrolerów, żeby wszyscy mogli grać jednocześnie, więc się zmieniamy.

A jak grasz w FIFĘ, wybierasz siebie?
To zależy, przeciwko komu gram [śmiech].

Chciałbym, żeby ludzie trochę lepiej cię poznali. W zeszłym sezonie zrobiło się o tobie bardzo głośno. Pamiętam twój występ od pierwszej minuty z Getafe czy zwycięstwo z Celtą na Balaídos, kiedy na ławce siedział Arbeloa. Zacznijmy jednak od początku. Jesteś chłopakiem z Fuenlabrady?
Tam się urodziłem, ale wychowałem się w Userze.

Czyli tam dorastałeś, chodziłeś do szkoły i zaczynałeś grać w piłkę?
Tak. Zacząłem bardzo wcześnie, w fundacji Atlético Madryt. Trenerem był tam Pantić. Niewiele już z tego pamiętam. Później trafiłem do szkółki Atlético, bo na początku nie było jeszcze normalnych drużyn młodzieżowych dla takich dzieci. Dopiero z czasem zacząłem grać w kolejnych kategoriach wiekowych. Kiedy przechodziliśmy do piłki jedenastoosobowej, nie miałem jeszcze określonej pozycji. Występowałem na boku obrony, w środku pola, na skrzydle. Mój tata też chciał, żebym przede wszystkim grał i się uczył.

Zacząłeś grać w wieku trzech lat?
Tak. W tej fundacji trenowały dzieci w różnym wieku, nie było jeszcze podziału na kategorie.

Masz jakieś wspomnienia z tamtego okresu? A może oglądałeś nagrania?
Widziałem nagrania. Miałem kurtkę sięgającą prawie do kolan i getry, które były na mnie zdecydowanie za duże [śmiech].

Trenowałeś z innymi trzylatkami?
Nie, ze starszymi dziećmi.

Już wtedy było widać, że masz talent?
Nie wiem, czy aż tak bardzo. Zawsze lubiłem grać ze starszymi. Na ulicy też grałem z chłopakami, którzy byli ode mnie więksi.

Ale chyba od początku dobrze ci to wychodziło?
Myślę, że było coś widać, ale nie od razu. To był stopniowy proces.

Później trafiłeś do drużyn młodzieżowych Atlético?
Tak, graliśmy w piłkę siedmioosobową w Cotorruelo. Później przeszliśmy do jedenastoosobowej i nadal nie miałem jednej pozycji. Raz grałem jako środkowy pomocnik, innym razem na boku obrony. Byłem dość drobny, więc zależało nam przede wszystkim na tym, żebym dużo grał i rozwijał się jako piłkarz.

Wtedy pojawiło się Getafe?
Tak. Trafiłem tam w połowie sezonu, więc nie mogłem od razu dołączyć do pierwszej drużyny w swojej kategorii wiekowej i zacząłem w drugiej. Ale trafiłem na fantastyczną grupę. Pamiętam, że grałem praktycznie wszystko. Chodziłem na treningi szczęśliwy i bardzo dobrze się tam czułem. Spędziłem w Getafe pięć lat.

Czyli w jakim wieku?
Mniej więcej od jedenastego do szesnastego roku życia.

Pamiętasz trenerów i kolegów z tamtego okresu? Spotykasz ich teraz w piłce?
Tak, wielu z nich nadal gra. Z niektórymi spotkałem się później w Realu, innych widuję w Getafe czy Leganés. Z wieloma regularnie rywalizowaliśmy, więc dobrze się znamy. Podobnie było z chłopakami z Atlético.

Mówisz, że bardzo dobrze wspominasz Getafe.
Tak, naprawdę świetnie. To było dla mnie bardzo dobre doświadczenie. Z niektórymi kolegami do dziś utrzymuję kontakt.

Na treningi wozili cię rodzice?
Tak, zawsze. Naprawdę mogę policzyć na palcach jednej ręki treningi i mecze, na których ich nie było. Jestem dumny, że mogę to powiedzieć.

Nie każde dziecko ma takie szczęście. Nie wszyscy rodzice mogą sobie pozwolić na to, żeby być obecni na każdym treningu.
Wiem i zawsze będę im za to wdzięczny. Brali wolne w pracy albo wychodzili wcześniej, żeby mnie zawieźć. Zrobili dla mnie mnóstwo rzeczy.

Bo kiedy dziecko ma trzy, cztery czy pięć lat, rodzice nie myślą jeszcze o wielkiej karierze. Robią to przede wszystkim po to, żeby ich syn był szczęśliwy. Dopiero kiedy masz kilkanaście lat i trzeba cię wozić do Valdebebas, zaczynasz myśleć, że może rzeczywiście zostaniesz zawodowym piłkarzem.
Dokładnie. Na początku chodzi po prostu o to, żeby dziecko cieszyło się grą.

Po pięciu latach w Getafe przeniosłeś się do Leganés. Jak wyglądała ta zmiana?
Myślałem, że będzie mi trochę trudno, ale ostatecznie wszystko poszło bardzo dobrze. Jak mówiłem, wielu chłopaków znałem już z meczów czy letnich turniejów, więc szybko się zaaklimatyzowałem. Spędziłem tam bardzo udany rok, zarówno indywidualnie, jak i drużynowo. Pomogły mi też występy w reprezentacji wspólnoty Madrytu, do której byłem powoływany już wcześniej, jeszcze w Getafe, nawet do starszych kategorii wiekowych. Później pojawiła się możliwość przejścia do Realu Madryt i nawet się nie zastanawiałem.

W Leganés grałeś już jako środkowy pomocnik?
Tak, wtedy byłem już środkowym pomocnikiem.

Czyli odpowiadałeś za prowadzenie gry zespołu?
Tak, można tak powiedzieć.

W reprezentacji wspólnoty Madrytu musiałeś spotykać wielu zawodników Realu, Atlético czy Rayo.
Oczywiście, było ich mnóstwo.

Niektórzy pewnie są teraz razem z tobą w reprezentacji Hiszpanii?
Tak. Czasami nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy, dopóki ktoś nie podejdzie i nie powie: „Ej, przecież my graliśmy przeciwko sobie w takim turnieju!”. I wtedy sobie przypominasz.

Rozmawiacie o tych dawnych turniejach?
Tak, często je wspominamy. Czasem żartujemy, że fajnie byłoby znowu zagrać takim składem, bo mielibyśmy naprawdę dobrą drużynę.

Macie jakieś wspólne zdjęcia z tamtych czasów?
Tak, oczywiście. Zresztą z czasem zaczynasz rozpoznawać coraz więcej zawodników, nawet z innych miast. Później spotykasz ich w kolejnych rozgrywkach i nagle okazuje się, że znacie się od wielu lat.

W wieku szesnastu lat trafiasz do Realu Madryt. Kto był twoim pierwszym trenerem?
Sergio. Często mówi się, że pierwszy sezon w Realu Madryt jest trudny, i u mnie rzeczywiście tak było. Musiałem się przystosować do nowego środowiska. Nie grałem tak dużo jak wcześniej, a to było dla mnie coś nowego. Kiedy przychodzisz z zespołu, w którym praktycznie zawsze występowałeś, trudno się do tego przyzwyczaić. Ale ten okres bardzo dużo mnie nauczył. Przede wszystkim cierpliwości, czekania na swoją szansę i wykorzystywania okazji, kiedy się pojawią.

Znałeś już Valdebebas, bo wcześniej przyjeżdżałeś tam na mecze. Ale kiedy pierwszy raz zobaczyłeś cały ośrodek od środka, zrobił na tobie wrażenie?
Tak, szczególnie na początku. Wszystko jest ogromne. Przez pierwsze miesiące trochę się gubisz. Nie wiesz, gdzie są szatnie, którędy trzeba wejść, jak dostać się w różne miejsca. Potrzeba czasu, żeby się przyzwyczaić.

Byłeś nieśmiały? Trafiasz do grupy, w której niektórzy chłopcy są już od kilku lat, znają trenerów, fizjoterapeutów i cały personel.
Bardziej onieśmielali mnie trenerzy i członkowie sztabu niż koledzy z drużyny. Zawodnicy bardzo dobrze mnie przyjęli już pierwszego dnia. Większość z nich znałem, a kilku wcześniej grało ze mną w Getafe. Pod tym względem było łatwo.

Przejdźmy do poprzedniego sezonu. Pamiętasz lato 2025 roku? Zaczynasz przygotowania z Castillą?
Tak. Pojechaliśmy z Castillą na zgrupowanie do Marbelli. Kiedy wróciliśmy, następnego dnia powiedziano mi, że będę trenował z pierwszym zespołem.

Trenerem był wtedy Xabi Alonso.
Tak, Xabi Alonso. Byłem w szoku. Wcześniej tylko raz trenowałem z Militão, kiedy wracał po kontuzji, i z Alabą. To było dawno temu.

Nie spodziewałeś się takiego zaproszenia? Dla kibiców może to nie być oczywiste, ale kiedy w pierwszym zespole brakuje piłkarzy, na przykład podczas przerwy reprezentacyjnej, trenerzy często zapraszają zawodników Castilli, żeby uzupełnić grupę.
Tak, ale dla mnie to i tak było coś niesamowitego. Niektórzy koledzy wcześniej już chodzili na takie treningi, żeby pomóc w zajęciach taktycznych albo grach wewnętrznych. Ja nigdy nie miałem takiej okazji. To był mój pierwszy prawdziwy kontakt z pierwszą drużyną. Jeśli dobrze pamiętam, był to jeden z pierwszych treningów po powrocie z Klubowych Mistrzostw Świata.

Jak wspominasz swój pierwszy trening z pierwszym zespołem?
Bardzo dobrze. Mam naprawdę świetne wspomnienia. Byłem bardzo onieśmielony i obsrany ze strachu, ale wszystko poszło znakomicie.

Co najbardziej rzuciło ci się w oczy? Szybkość gry, tempo podań, siła zawodników?
Przede wszystkim szybkość, z jaką poruszała się piłka.

To chyba największa różnica między trzecią ligą a pierwszą?
Myślę, że tak. Musisz znacznie szybciej myśleć i masz mniej czasu na podejmowanie decyzji. Bo przecież jakości nie brakuje również piłkarzom w Castilli czy reprezentacjach młodzieżowych. Na tym poziomie wszyscy potrafią grać w piłkę. Ale w pierwszej drużynie trzeba podejmować decyzje o wiele szybciej. To są drobne szczegóły, które robią ogromną różnicę.

Powiedziano ci, że następnego dnia idziesz na trening z pierwszym zespołem. Co wydarzyło się później?
Poszedłem na trening, a kilka dni później drużyna miała rozegrać sparing z Leganés. Nagle powiedzieli mi, że też w nim wystąpię. Wyobraź sobie, jak się czułem. Dopiero co byłem w Castilli, a rok wcześniej nawet nie dostawałem powołań do reprezentacji. W tym sparingu wszedłem w drugiej połowie. Już samo to było dla mnie czymś wyjątkowym. Od razu opowiadasz o tym rodzicom i znajomym. Informacja zaczęła też krążyć w mediach społecznościowych, kibice Realu Madryt zaczęli się mną interesować. Starałem się podchodzić do tego spokojnie. Ale później wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałem. Sam nie wiem jak, bo przecież nie strzelam zbyt wielu goli, ale wykorzystałem sytuację, którą miałem.

Strzeliłeś gola w tym sparingu?
Tak.

I wszyscy ci gratulowali?
Tak. A najlepsze, że asystował mi Kylian Mbappé!

Thiago, to już jest historia do książki! Twój pierwszy gol po podaniu Mbappé!
No właśnie [śmiech]. Muszę poprosić o nagranie tej bramki, bo nadal go nie mam.

Real Madrid Televisión na pewno gdzieś je ma. Trzeba je zdobyć!
Tak, muszę o nie poprosić.

A jeśli się wstydzisz, niech ktoś zrobi to za ciebie.
Nie, nie, sam poproszę [śmiech]. Najlepsza była moja reakcja. Nawet nie pamiętam, żebym spojrzał na bramkarza. Po prostu uderzyłem, właściwie nie wiedząc, gdzie dokładnie jest bramka. I piłka wpadła.

Jak wyglądała cała akcja?
Wydaje mi się, że szybko odzyskaliśmy piłkę podczas wyprowadzania akcji przez rywali. Stworzyliśmy przewagę dwóch na jednego. Mbappé przyciągnął uwagę obrońcy i podał do mnie. Później pamiętam już tylko strzał.

I gol.
I gol.

Następnego dnia wróciłeś do Castilli czy zostałeś z pierwszym zespołem?
Tak się złożyło, że Jude miał wtedy kontuzję barku. Powiedziano mi więc, że na razie będę regularnie trenował z pierwszym zespołem. Później znalazłem się chyba na dziesięciu czy jedenastu listach powołanych.

I wszystko przeszło bez żadnych problemów zdrowotnych? Czasami młodzi zawodnicy, kiedy nagle zaczynają trenować z pierwszą drużyną, odczuwają większy stres i obciążenia.
Tak, wszystko było dobrze. Grałem też w Castilli, kiedy terminy meczów się nie pokrywały. Pod tym względem naprawdę czułem się świetnie.

Bellingham jest niesamowitym piłkarzem. Wiem, że gdybym zapytał cię o najlepszego zawodnika Realu Madryt, pewnie wskazałbyś Mbappé albo kogoś innego, ale Jude ma wyjątkowe umiejętności. Rozegrał fantastyczny mundial i znakomicie rozpoczął sezon.
To prawda. Ma takie warunki i umiejętności, jakich nie widziałem u nikogo innego.

A który zawodnik najbardziej zaskoczył cię podczas treningów? Nie musisz wymieniać Mbappé czy Bellinghama. Ktoś, na kogo spojrzałeś i pomyślałeś: „Wow”?
Militão. Był wtedy w bardzo dobrej formie i to, co potrafił robić, było niesamowite. Valverde również. Jego możliwości fizyczne są niewiarygodne. No i Arda Güler, ta jego technika.

Masz już więcej historii do opowiadania niż niejeden chłopak, który od lat trenuje w Valdebebas. Przejdźmy do twojego debiutu w oficjalnym meczu.
Tak naprawdę zadebiutowałem dwa tygodnie wcześniej, w Lidze Mistrzów przeciwko Benfice. Dopiero później był mecz ligowy z Getafe.

Właśnie, Benfica. I to nie był zwykły mecz, tylko spotkanie w fazie pucharowej Ligi Mistrzów.
Tak. Graliśmy na wyjeździe, prowadziliśmy 1:0. Rozgrzewałem się przy linii bocznej i zupełnie nie spodziewałem się, że dostanę szansę.

Wyobrażałeś sobie wcześniej ten moment? Kiedy zacząłeś regularnie jeździć z pierwszą drużyną na mecze, zastanawiałeś się, kiedy wreszcie wejdziesz na boisko?
Miałem już za sobą mnóstwo powołań. Z czasem zaczynasz traktować to jak coś normalnego. Pierwsze pięć powołań robi na tobie ogromne wrażenie, ale później się przyzwyczajasz. Nie wiem, czy to dobrze, czy źle, ale my, ludzie, mamy tendencję do uznawania za normalne rzeczy, które wcale takie nie są. Przyzwyczaiłem się więc do wyjazdów z pierwszym zespołem, chociaż nadal nie rozegrałem ani minuty. Kilka razy się rozgrzewałem, ale na tym się kończyło. Kiedy trener wreszcie mnie zawołał, byłem zaskoczony. Nie powiedziałbym, że bardzo się denerwowałem, bo raczej nie mam takiego problemu, ale to zrobiło na mnie ogromne wrażenie.

Co bardziej cię stresowało: samo wejście na boisko czy wszystko, co działo się wokół?
Zdecydowanie to, co działo się wokół. Samo boisko mnie uspokaja. Kiedy mam piłkę przy nodze, czuję się spokojny.

Czyli kiedy zaczynasz grać, nerwy znikają?
Tak, zupełnie.

Wszedłeś na boisko, dobrze zagrałeś, a Real Madryt ostatecznie awansował.
Tak. W pierwszym spotkaniu rozegrałem ostatnie dziesięć czy piętnaście minut. Poszło bardzo dobrze, wygraliśmy. Później dostałem kolejną szansę w rewanżu, znowu na ostatnie dziesięć minut. Ponownie wygraliśmy i awansowaliśmy do następnej rundy. A później przyszedł mecz z Getafe.

Wspomniałem wcześniej o twoim nagłym wejściu do pierwszego zespołu, bo rzeczywiście zrobiło się wtedy o tobie bardzo głośno. Mam siedmioletniego syna, który jest fanatykiem piłki nożnej, i widzę, jak dzieci reagują na debiuty młodych zawodników. W szkole nagle wszyscy mówią o jednym piłkarzu. W pewnym momencie wszędzie było słychać nazwisko Thiago Pitarcha. Poczułeś tę zmianę? Zaczęło się od powołań, później dostałeś minuty, wyszedłeś w pierwszym składzie, media zaczęły się tobą interesować. Jak sobie z tym poradziłeś?
Kiedy chcesz zostać zawodowym piłkarzem, szczególnie w klubie takim jak Real Madryt, mniej więcej zdajesz sobie sprawę z tego, co może cię czekać, jeśli wszystko pójdzie dobrze. Dlatego podchodziłem do tego ze spokojem. To jest życie, jakie zawsze chciałem prowadzić. Chciałem zostać piłkarzem, i to piłkarzem Realu Madryt, najlepszego klubu na świecie. To wszystko jest częścią tego życia. Ceną, którą trzeba za nie zapłacić, jeśli można tak powiedzieć.

Ale mimo wszystko mówimy o Realu Madryt. O szatni pełnej gwiazd, o Santiago Bernabéu. To musi robić ogromne wrażenie.
Oczywiście. Wszystko robi wrażenie. Ale jak mówiłem, z czasem zaczynasz się do tego przyzwyczajać.

Do czego konkretnie?
Do tego, że coraz częściej z nimi trenujesz, podróżujesz i spędzasz czas. Widzisz, że coraz bardziej traktują cię jak jednego z nich. Więcej z tobą rozmawiają, pytają o różne rzeczy. Zaczynasz czuć się częścią drużyny.

Czyli przyzwyczajasz się do codzienności w pierwszym zespole, do szatni, treningów i wspólnych wyjazdów?
Tak. To wszystko zaczyna wydawać się normalne, chociaż w rzeczywistości wcale takie nie jest. Przecież otaczają cię ludzie, którzy wygrali praktycznie wszystko. Niektórzy mają za sobą po kilka mundiali. To naprawdę robi wrażenie.

Zmienia się też sposób podróżowania. W Castilli jeździcie autokarami po całej Hiszpanii, a w pierwszej drużynie wszystko wygląda inaczej. Jak odbierasz takie rzeczy?
Tak, różnica jest ogromna. Praktycznie wszędzie latamy samolotami, a do tego masz mnóstwo miejsca dla siebie.

Możesz zająć trzy fotele i się położyć?
Tak, dokładnie [śmiech].

I spokojnie się wyspać.
Jeśli tylko potrafisz zasnąć.

A ty nie masz problemów z nerwami przed meczami?
Nie, raczej nie. Bardziej niecierpliwię się przed spotkaniem, bo chciałbym, żeby już się zaczęło.

Jorge Valdano opowiadał kiedyś historię o Raúlu. Kiedy w 1994 roku powiedział mu, że zagra w Saragossie, zaczął się zastanawiać, czy chłopak nie będzie się denerwował. Poszedł więc zobaczyć, jak się czuje, a Raúl spał sobie spokojnie w autokarze. Wtedy Valdano pomyślał, że chyba nie ma się czym martwić. Masz podobnie?
Nie jestem kimś, kto potrafi tak łatwo zasnąć, ale rzeczywiście podchodzę do tego ze spokojem.

Porozmawiajmy o reprezentacji. Wcześniej grałeś w kadrze U-19, a teraz jesteś w U-21. Wasz rocznik 2007 był niesamowity. Ty, Xavi Espart, Morante, Manu w bramce... Znaliście się doskonale, tworzyliście prawdziwą rodzinę i zdobyliście mistrzostwo Europy.
Tak, mieliśmy wyjątkową grupę. Już podczas rundy elitarnej eliminacji czuliśmy, że możemy osiągnąć coś wielkiego, jeśli wszystko dobrze zrobimy. Mieliśmy tak mocny zespół, że naprawdę wierzyliśmy w sukces. Wydawało nam się, że jeśli nie wygramy, to chyba tylko przez jakiegoś pecha. Graliśmy niesamowicie, ale poza boiskiem też świetnie się dogadywaliśmy. To było fantastyczne doświadczenie.

W pewnym momencie osiągasz więc naprawdę dużo. Jesteś w Realu Madryt, zdobywasz mistrzostwo Europy z reprezentacją. Pewnie zaczynasz czuć, że wszystkie wyrzeczenia, twoja ciężka praca i poświęcenie rodziców miały sens. Jak po takim sukcesie przypominasz sobie, że nadal musisz ciężko pracować, bo inaczej możesz to wszystko stracić?
Przede wszystkim trzeba wykorzystywać moment, w którym się znajdujesz. Czułem wtedy, że jestem w naprawdę dobrej formie. Miałem ogromną pewność siebie i bardzo chciałem, żeby rozpoczął się nowy sezon.

Ale później przydarzyła ci się kontuzja kolana.
Tak, już pierwszego dnia.

Po wejściu rywala?
Tak.

Jak teraz wygląda sytuacja?
Wszystko w porządku, jestem już zdrowy w stu procentach.

Wtedy chyba mocno się przestraszyłeś?
Oczywiście. Kiedy coś dzieje się z kolanem, zawsze boisz się najgorszego. Sama sytuacja też wyglądała bardzo nieprzyjemnie.

To było podczas meczu?
Nie, na pierwszym treningu.

Pierwszym po powrocie z mistrzostw Europy?
Tak, dosłownie pierwszym.

Szybko dowiedziałeś się, że nie chodzi o zerwanie więzadeł krzyżowych?
Na początku nie da się niczego całkowicie wykluczyć bez odpowiednich badań. Zrobiliśmy wstępne badania i powiedziano mi, że przerwa potrwa mniej więcej miesiąc albo półtora.

Zostałeś więc w Madrycie, żeby się rehabilitować. Później podjąłeś ciekawą decyzję. Podczas długiej przerwy reprezentacyjnej, zamiast wyjechać na zgrupowanie, postanowiłeś grać w Castilli, żeby odzyskać rytm meczowy. Sam o tym zdecydowałeś?
Dostałem taką możliwość i nawet się nie zastanawiałem. Uważałem, że to będzie dla mnie najlepsze rozwiązanie. Oczywiście porozmawiałem wcześniej z trenerem. Powiedział, że jeśli uważam to za dobry pomysł, to nie ma żadnego problemu. Myślę, że bardzo mi to pomogło. Rozegrałem cztery mecze i spędziłem na boisku mnóstwo minut. Później mogłem też pojechać na zgrupowanie reprezentacji U-20, zagrałem tam i strzeliłem gola. To wszystko niesamowicie pomogło mi odzyskać pewność siebie.

Nie każdy młody piłkarz, który dostał już szansę w pierwszym zespole, chciałby wracać do Castilli.
Ale przecież to moi koledzy. Chłopcy, z którymi grałem jeszcze kilka miesięcy wcześniej. Bardzo dobrze się z nimi czułem, wszyscy się znaliśmy. Dla mnie to nie był żaden problem.

Teraz wróciłeś już do treningów i powołań pierwszego zespołu. Niedawno ponownie dostałeś minuty.
Bardzo na to czekałem. Naprawdę nie mogłem się doczekać tego momentu. W końcu nadszedł i chociaż dostałem tylko kilka minut, bardzo dużo mi to dało.

Jaki jest Mourinho?
Bardzo dobrze mi się z nim współpracuje.

Jaki jest na co dzień? Mówi się, że bardzo zmienił się od swojego pierwszego pobytu w Realu Madryt.
Myślę, że jest trochę inny, niż można by sądzić na podstawie tego, jak prezentuje się w mediach. Jest bardzo blisko wszystkich zawodników i lubi żartować. Naprawdę dużo żartuje. Ale kiedy trzeba być poważnym, jest bardzo poważny. Pokazuje nam, jakiej intensywności od nas oczekuje i w jaki sposób chce, żebyśmy podchodzili do meczów. W takich sprawach jest bardzo wymagający.

Ma dobry kontakt z zawodnikami? Rozmawia z wami?
Tak, ze wszystkimi. Pyta nas o różne rzeczy, interesuje się nami. Zawsze jest blisko drużyny.

Latem wyraźnie zaznaczył, że masz zostać w Realu Madryt i klub nie powinien nawet rozważać twojego odejścia. Kiedy coś takiego mówi trener z jego dorobkiem, musi to robić ogromne wrażenie.
Oczywiście.

Dotarły do ciebie te słowa?
Tak, tak. Ostatecznie takie rzeczy zawsze do ciebie docierają.

Ktoś ci powiedział, że Mourinho chce, żebyś został?
Tak. Jak mówiłem, to dla mnie wielki powód do dumy. Mówimy o trenerze z taką historią, który zdobył tyle trofeów. Kiedy ktoś taki dobrze o tobie mówi i chce, żebyś został w klubie, to naprawdę wiele znaczy.

A drużyna jest teraz w bardzo dobrym momencie. Szczególnie po Klasyku wszystko układa się znakomicie.
Tak, naprawdę bardzo dobrze. Od poprzedniej przerwy reprezentacyjnej wszystko idzie po naszej myśli.

Czuć to również w szatni?
Oczywiście. Kiedy widzisz, że drużyna dobrze funkcjonuje i wyniki są coraz lepsze, pozostaje po prostu dalej iść w tym kierunku.

Jak wyglądają twoje relacje ze starszymi zawodnikami? Trzymasz się bardziej doświadczonych piłkarzy czy tych młodszych?
Ja akurat jestem bardzo otwarty w szatni, więc dobrze dogaduję się ze wszystkimi.

Żartujesz sobie z nimi?
Tak, ze wszystkimi [śmiech].

Nawet jeśli niektórzy mówią w innych językach?
Tak. Nie znam zbyt dobrze angielskiego i niewiele w nim mówię, ale i tak próbuję się z nimi dogadać.

Przy okazji niech oni też uczą się hiszpańskiego.
No właśnie!

A jeśli czegoś nie rozumiesz, zawsze możesz zapytać Courtois. On chyba zna z pięć języków.
Tak, albo Huijsena. On też mówi praktycznie we wszystkich językach. Czasami proszę go, żeby mi przetłumaczył, co mówią inni.

Na koniec wróćmy jeszcze do reprezentacji U-21. Przed wami dwa mecze towarzyskie: najpierw z Japonią w Almendralejo, później z Albanią. Macie już zapewniony awans na mistrzostwa Europy, które odbędą się w Serbii i Albanii. Czego oczekujesz po tych spotkaniach?
Przede wszystkim bardzo się cieszę, że tutaj jestem. Nie mogę się doczekać swojego debiutu w reprezentacji U-21. Bardzo chciałbym zagrać w obu meczach, bo jak już mówiłem, regularna gra pomaga mi budować pewność siebie. Chcę zbierać kolejne minuty i występować razem z kolegami. Mamy tutaj fantastyczną grupę. A przede wszystkim chcemy wygrać oba spotkania. Nawet jeśli są to tylko mecze towarzyskie, zależy nam na zwycięstwach.

Znasz już tutaj wielu zawodników. Jest Carlos Espí, Gonzalo, chłopcy, z którymi grałeś wcześniej w kadrach młodzieżowych albo przeciwko którym występowałeś.
Tak, znamy się z różnych turniejów, reprezentacji i meczów przeciwko sobie.

To jeszcze jedna rzecz na zakończenie. Skoro lubisz TikToka, pewnie znasz te wszystkie piłkarskie wyzwania. Mnie bardzo podoba się zabawa w tworzenie idealnego piłkarza. Spróbujemy?
Dawaj!

Lewa noga?
Messi.

Prawa noga?
Cristiano.

Gra głową?
Mogę powtórzyć któregoś z nich?

Możesz, ale spróbujmy wybrać kogoś innego.
To Sergio Ramos.

Gra w obronie?
Militão.

Kreatywność?
Modrić.

Drybling i sztuczki techniczne?
Ronaldinho.

A wykończenie akcji?
Mbappé.

No to stworzyliśmy piłkarza idealnego. Ale może ty będziesz jeszcze lepszy?
Oby, oby [śmiech].

Thiago, bardzo miło mi się z tobą rozmawiało. Dziękuję za wywiad.
Ja też czułem się bardzo swobodnie. Dziękuję.