Kroos: Barcelona musi strzelać po dwa, trzy gole, żeby wygrywać

– Barcelona jest bardzo uzależniona od tego, żeby zawsze dobrze grać z piłką i stwarzać więcej sytuacji, niż pozwala stworzyć przeciwnikowi. To trudna droga do zwycięstwa w Europie, bo w ćwierćfinale czy półfinale Ligi Mistrzów trafiasz na zespoły, przeciwko którym nie zawsze będziesz w stanie strzelić kilka goli. Czasami przeciwnik po prostu zmusi cię do słabszego meczu z piłką. To zupełnie normalne, kiedy mierzysz się z drużyną, która świetnie broni. Wtedy sam też musisz umieć dobrze się bronić, a tego w Barcelonie nie widzę. Dlatego jest tak bardzo uzależniona od strzelania dwóch, trzech goli, żeby wygrywać.

– Pod tym względem Bayern jest moim zdaniem nieco dojrzalszy. Widzieliśmy to w meczach Barcelony z PSG, Realem Madryt i Atlético. W żadnym z tych spotkań Barcelona nie była wyraźnie gorszą drużyną, ale przy takim stylu gry potrzebujesz obrońców, którzy indywidualnie są na naprawdę najwyższym poziomie. Uważam, że to świetne, że Barcelona konsekwentnie trzyma się swojego sposobu gry, ale jej zawodnicy w ostatniej linii nie są na tyle dobrzy w defensywie, żeby mogła sobie na to pozwalać bez narażania się na problemy.

– Barcelona nie ma z tyłu kogoś takiego jak Upamecano, kogo możesz bez obaw zostawić samego w sytuacji jeden na jednego, kiedy za jego plecami jest mnóstwo wolnej przestrzeni. Moim zdaniem zdecydowanie najlepszym obrońcą Barcelony jest Cubarsí. Łączy umiejętność wygrywania pojedynków z szybkością. Natomiast wśród pozostałych trzech obrońców nie widzę nikogo na takim poziomie, żeby można go było zostawić samego przeciwko napastnikowi, z 30 metrami wolnej przestrzeni między linią obrony a bramkarzem, i mieć pewność, że sobie poradzi.

– Za każdym razem, kiedy przeciwnikowi uda się wyjść spod pressingu Barcelony, który swoją drogą jest naprawdę bardzo dobry, otwiera się przed nim ogromna przestrzeń. I musi się z nią zmierzyć obrona, która nie jest wybitna pod względem indywidualnych umiejętności defensywnych. Ci zawodnicy nie mają też tej najwyższej szybkości, która pozwalałaby im skutecznie bronić tak dużej przestrzeni. To nadal ogromne ryzyko. Gdybym miał Upamecano czy Daviesa, nie przejmowałbym się koniecznością bronienia tych 30 metrów. Ale z Cancelo, Gerardem Martínem i podobnymi zawodnikami jest znacznie trudniej. Na tym polega obecnie różnica między Barceloną a Bayernem. Bayern również stosuje wysoki pressing i kontrpressing, ale ogranicza ryzyko dzięki temu, że ma indywidualnie znakomitych obrońców.

– Trzeba oczywiście przyznać, że Flick odnosi wielkie sukcesy. Zdobył dwa mistrzostwa z rzędu i Puchar Hiszpanii, a Barcelona znakomicie realizuje swoje założenia. Mogę tylko powtarzać, że pod względem atrakcyjności gry z piłką niewiele drużyn może się z nią równać. Uważam jednak, że w tym sposobie gry są pewne słabości, które zobaczyliśmy w trzech spotkaniach z wielkimi rywalami. Mogą one Barcelonę jeszcze wiele kosztować, tak jak kosztowały ją już w ostatnich dwóch latach.

– Już pierwsze 25 minut Lamine'a Yamala było moim zdaniem wybitne, niezależnie od końcowego wyniku. To był jeden z tych występów, podczas których masz poczucie, że jeden zawodnik może sam odwrócić losy meczu. Kiedy Barcelona stwarzała zagrożenie, niemal zawsze działo się to za jego sprawą. I nie dlatego, że koledzy znajdowali go na wolnej pozycji, lecz dlatego, że sam tworzył przewagę i wypracowywał sytuacje. To naprawdę imponujące. Grimaldo potrzebował w tym meczu kompasu. Lamine jakby powiedział: „Dajcie mi piłkę, odwrócimy ten mecz”. Brał na siebie odpowiedzialność i raz za razem kreował zagrożenie. Podanie przy golu na 2:1 też było znakomite.

– Nawet kiedy Barcelona prowadziła już 2:1 i dominowała w drugiej połowie, jej linia obrony nadal znajdowała się na środku boiska i zostawiała niewiarygodnie dużo wolnej przestrzeni. Przecież odwrócili wynik, a to było naprawdę trudne. Można byłoby pomyśleć, że teraz najważniejsze jest, żeby nie stracić gola. Ale nie, Barcelona dalej grała w ten sam sposób. Przy stanie 1:1 Julián Álvarez miał przecież ogromną okazję po prostym podaniu za linię obrony. Były też dwie czy trzy podobne akcje, z których mogły wyniknąć bardzo groźne sytuacje. Tak po prostu gra Barcelona. Jej piłkarze zapewne wiedzą, że może się to źle skończyć.

– Fermín López jest niezwykle ważnym zawodnikiem w tym systemie. Nie jest klasycznym piłkarzem nastawionym na utrzymywanie się przy piłce. Wykonuje mnóstwo pracy bez niej, szczególnie w pressingu i kontrpressingu. Bardzo dużo biega, a do tego świetnie potrafi atakować przestrzeń za linią obrony, wbiegając z drugiej linii. To coś, co w Barcelonie ma swoją historię. Pamiętam, jak Ronaldinho schodził ze skrzydła do środka, a Xavi czy Iniesta ruszali z głębi pola, oferując możliwość podania. Fermín doskonale wykonuje takie ruchy, a do tego ma bardzo dobre wyczucie przy wykańczaniu akcji. Myślę, że wielu ludzi nadal go nie docenia. Moim zdaniem nie tylko wyprzedził już Gaviego, ale też lepiej pasuje do tego sposobu gry, szczególnie kiedy obok są Pedri i Rodri, którzy zapewniają większą kontrolę nad piłką i potrafią zagrać ostatnie podanie.