Jacobo Ramón: Nie myślę o powrocie do Realu, wciąż mam wiele do poprawy

Trafiłeś tutaj dzięki występom w Como. Rok temu powiedziałeś nam, że chcesz „pokazać światu, kim jest Jacobo Ramón”. Czujesz, że świat już to wie?
Pamiętam, pamiętam. Taki był mój cel. Odszedłem z Realu Madryt, żeby spróbować znaleźć dla siebie miejsce w zawodowej piłce. Nie mówię, że już mi się to udało, ale jestem na dobrej drodze.

Gdy patrzysz wstecz, spodziewałeś się tak dużego postępu?
Nie spodziewałem się, że wszystko potoczy się tak szybko, ale wiedziałem, jak potrafię grać. Myślałem, że pokazanie tego na najwyższym poziomie zajmie mi więcej czasu. Wciąż mam wiele do poprawy! Na razie jednak dobrze się odnajduję.

Transferowe plotki nie cichną… Premier League, Real Madryt… Przyjaciele pewnie zasypują cię wiadomościami.
Nie, nie, wcale nie. Zupełnie o tym nie myślę. Jest listopad, przed nami jeszcze ogromna część sezonu. Wszystko dopiero się zaczęło, mamy mnóstwo do zrobienia i skupiam się wyłącznie na tym.

Chociaż przypuszczam, że kiedy odchodzi się z Realu, zawsze myśli się o tym, by któregoś dnia wrócić, prawda?
Nie, jak mówię, nie myślę o tym. Myślę o tym, żeby spisywać się jak najlepiej, bo właśnie dzięki temu dostaję takie szanse jak ta, czyli powołanie do pierwszej reprezentacji. Na co dzień jestem w pełni skupiony na Como, bo to historyczny sezon dla klubu.

Co się zmieniło między tamtym Jacobo z ostatniej rozmowy a obecnym?
Przede wszystkim, zmieniłem się pod względem mentalnym. Mam za sobą więcej meczów na najwyższym poziomie. To kolejny powód, dla którego odszedłem z Realu Madryt: chciałem regularnie grać. Rozwinąłem się mentalnie i fizycznie. To wszystko pomogło mi stać się lepszym piłkarzem, choć wciąż mam pole do poprawy.

W poprzednim wywiadzie mówiłeś nam, że podnosisz dużo ciężarów. Mocno przybyło ci mięśni?
[uśmiech] Tak, przybrałem sześć kilogramików. Nie jest źle. We Włoszech są potężni napastnicy.

Wspomniałeś o mentalności. Wrócę do twojego debiutu z Leganés [zjadła go presja, podarował rywalom rzut karny - dop. red.]. Przypuszczam, że niełatwo radzić sobie z tym, co dzieje się w mediach społecznościowych. Jak do tego podchodzisz? To paliwo na przyszłość czy próbujesz się od tego odciąć?
Paliwem to nie jest, a odciąć się nie da, bo dociera do ciebie absolutnie wszystko. Za pierwszym razem rzeczywiście mocniej to przeżywasz, bo wiadomo, jaki rozgłos towarzyszy Realowi Madryt. Ja jednak mam oparcie w rodzinie i przyjaciołach, więc nie zwracam na to większej uwagi. Ani kiedy jest źle, ani kiedy jest dobrze.

Pochwały też bywają niebezpieczne.
Właśnie. Nie rozmyślałem o tym zbyt wiele i skupiałem się wyłącznie na sobie.

W czym najbardziej rozwinąłeś się pod okiem Fàbregasa?
Pod względem fizycznym, jak już mówiłem, oraz w grze obronnej. Z piłką przy nodze zawsze dobrze sobie radziłem, to zawsze był jeden z moich atutów. Natomiast pod względem fizycznym włoska piłka jest bardzo wymagająca i ta liga pozwoliła mi zrobić ogromne postępy w tym aspekcie.

Strzelanie goli też musiałeś chyba ćwiczyć. Masz już pięć w tym roku!
[śmiech] Zawsze miałem smykałkę do strzelania goli! Choć może tak nie myślicie, zawsze zdobywałem ich całkiem sporo. Choćby w ostatnim sezonie w Castilli. Po prostu bardzo lubię ruszać do przodu. A w tym roku na szczęście udało się strzelić trochę więcej.

Mówiłeś kiedyś, że twoim idolem jest Ramos. Głową grał całkiem nieźle…
Tak, tak, nieźle mu to wychodziło. Strzelał też karne. Jest moim wzorem, kiedy byłem mały, to jego oglądałem najczęściej. Bardzo podoba mi się jego styl gry.

Miałeś okazję z nim porozmawiać?
Nie, jeszcze nie miałem tego szczęścia.

Może po tym wywiadzie usłyszy twoje słowa i się odezwie.
[uśmiech] Oby, oby.

Jednego z tych goli strzeliłeś United po podaniu Nico Paza. Jak oceniasz jego rozwój i ogromny wzrost zainteresowania nim w mediach?
To kapitalny piłkarz, co pokazuje w Lidze Mistrzów. Jest wśród zawodników z największą liczbą goli i asyst w tych rozgrywkach. A przecież występuje w nich po raz pierwszy. To również zasługa zespołu, ale przede wszystkim jego samego. Ma wszystko. W obronie pracuje jak mało kto. Ludzie dostrzegają tylko to, co robi w ofensywie, a w defensywie też jest niesamowity. Bardzo dużo nam daje i ogromnie nam pomaga.

A teraz jesteś na zgrupowaniu reprezentacji. Pewnie dostałeś mnóstwo wiadomości. Któraś cię zaskoczyła albo szczególnie ucieszyła?
Napisał do mnie Raúl, mój były trener [z Castilli]. Życzę mu powodzenia na nowym etapie w Oviedo. Jego wiadomość przypomniała mi trochę o tym, gdzie zaczynałem. Napisał mi coś bardzo miłego. Chciałbym życzyć mu powodzenia i bardzo podziękować za gratulacje.

Potrzyj lampę, zastanów się… Powiedz nam, jakie są twoje trzy życzenia.
Zadebiutować w pierwszej reprezentacji, bo to jest już bliżej [uśmiech], zajść daleko w Lidze Mistrzów z Como… I dlaczego nie zdobyć z Como mistrzostwa Włoch?

Skoro mówisz o Lidze Mistrzów i zajściu daleko, przeszło ci przez myśl spotkanie Real Madryt – Como?
Tak, tak, myślałem o tym. To byłoby piękne. Półfinał Ligi Mistrzów? Biorę w ciemno!

SZYBKI TEST

Przejdźmy do szybkich pytań Asa. Rok 2026 Jacobo Ramóna jest… Niesamowity.
Ulubiony piłkarz? Obecnie? Militão.
Idol? Sergio Ramos.
Wzór do naśladowania? Van Dijk.
Piłkarski ojciec? Alaba bardzo dobrze mnie traktował.
Najlepszy przyjaciel w piłce… Nico Paz.
A poza nią? Nie znacie go, ale Antonio.
Como jest… Przepiękne.
Luis de la Fuente jest… Bardzo dobrym trenerem.
Cesc Fàbregas jest… Kolejnym piłkarskim ojcem.
A obecny Real Madryt… Gra bardzo dobrze w piłkę.