Bellingham: Nigdy nie chciałbym, żeby ludzie myśleli, że jestem idealny

– Mundial był dla mnie prawdopodobnie najlepszym doświadczeniem w życiu, kropka. Piłkarsko było niesamowicie, ale do tego dochodził sam pobyt w Stanach i widok angielskich kibiców, którzy przyjechali tam za nami i śpiewali „Wonderwall”… Tak, śpiewali też „Hey Jude”…”. Pamiętam, jak kamera pokazała Davida Beckhama, a on też to śpiewał. Już w trakcie turnieju świadomie postanowiłem się tym cieszyć. Coś takiego nie zdarza się często. To rzadkość.

– Długo zabiegaliście o ten wywiad i sesję? Czuję, że teraz jest dobry moment, żeby się otworzyć i pokazać ludziom trochę więcej siebie.

– Tata długo przekonywał mnie do futbolu? Gdy tylko pojawiała się piłka, traciłem zainteresowanie. Nie chciałem dostać kopniaka ani nikogo kopnąć. Chciałem po prostu, żeby zostawiono mnie w spokoju z moimi wiankami ze stokrotek. Złapałem bakcyla później, gdy piłką zainteresował się [brat] Jobe.

– Co najbardziej lubię w Madrycie? Grę w Realu Madryt. Uwielbiam też samo miasto i wszystkie jego barwy. Nawet kiedy w Madrycie pada, jest w tym trochę więcej, sam nie wiem… Wdzięku?

– Zacząłem mówić po hiszpańsku? Myślę, że bardzo ważna jest odwaga, żeby po prostu mówić. Wiesz, że będziesz popełniać błędy i pewnie nie wszystko zabrzmi tak, jak powinno, ale jeśli ludzie rozumieją, o co ci chodzi, prawdopodobnie pomyślą: „Szacunek za to, że próbuje”.

– Grupa Realu Madryt jest najbardziej aktywna w moim telefonie, kiedy planujemy na przykład wspólną kolację i próbujemy ustalić godzinę oraz restaurację. Zawsze zabawnie jest czytać propozycje wszystkich. Samo zorganizowanie tego jest niezłym wyzwaniem, bo każdy ma inny pomysł na to, co i o której chciałby zjeść. Niektórzy mają dzieci, więc dana godzina jest dla nich za późna. Ja akurat łatwo się dostosowuję, ale naprawdę zabawnie jest obserwować te ich dyskusje.

– Jamajskie korzenie ze strony mamy i irlandzkie ze strony taty? To wszystko składa się na to, kim jesteś. Masz pewne drobne cechy, z których pochodzenia nawet nie zdajesz sobie sprawy i za każdą z nich powinieneś być wdzięczny.

– Kiedy tworzyłem swoją aplikację JB5, to pomyślałem sobie: „Czy nie wyjdę na kogoś, kto jest trochę zadufany w sobie? Czy to nie będzie trochę zarozumiałe?”. Ostatecznie uznałem, że być może będzie to zdrowszy sposób na kontakt z kibicami niż zwyczajowy cyrk w mediach społecznościowych. Mam wrażenie, że na Instagramie, Twitterze i w podobnych miejscach bywa strasznie dużo negatywnych emocji. To nie jest przyjazne otoczenie, w którym masz ochotę bezpośrednio dzielić się tym, co u ciebie słychać. Jeśli ktoś pobiera moją aplikację, to dlatego, że chce zobaczyć, co robię. [A jeśli nie chce?]To też jest absolutnie w porządku. Rozumiem, że kogoś może to nie interesować. Nie jestem aż tak ciekawy!

– Emocje kibiców? Myślę, że kibice czasem stawiają piłkarzy na piedestale, a ja nigdy nie chciałbym być tak postrzegany. Wolałbym, żeby widziano we mnie przede wszystkim człowieka. Lubię spędzać czas z przyjaciółmi i rodziną, wypić kawę, pójść na spacer. [Wyjścia w Madrycie?] Wybieram miejsca poza centrum. Zawsze ktoś cię rozpozna, ale jest trochę mniejsze ryzyko, że otoczy cię tłum i tak dalej. Staram się jednak poświęcać kibicom jak najwięcej uwagi, szczególnie dzieciom. Jeśli uda im się zrobić z tobą zdjęcie, będą się tym cieszyć jeszcze długo, a ciebie kosztuje to przecież pięć sekund.

– Umiejętność odcięcia się od futbol? Czułem, że momentami w poprzednim sezonie piłka całkowicie mnie pochłaniała i przez to byłem naprawdę spięty i zestresowany. Zacząłem rozmawiać z kimś, kto bardzo mi w tym pomógł i pokazał, jak sobie z takimi rzeczami radzić. Ciągle jednak miewam trudności. Wracam do domu po 4 meczach w ciągu 14 dni i chcę już tylko poświęcić odpowiednio dużo czasu na regenerację, a kiedy skończę, od razu położyć się do łóżka. Rozumiesz, o co mi chodzi?.

– Odpowiedzialność bycia rozpoznawalnym? Nie zacząłem grać w piłkę dlatego, że chciałem być wzorem do naśladowania. Ale kiedy rozmawiamy o odpowiedzialności, właśnie to ona dla mnie oznacza. Z tego się utrzymuję. Za to mi płacą. To moja praca, a jednocześnie pasja. Wiele osób inwestuje we mnie ogromne pieniądze. Kibice są bardzo oddani i wydają mnóstwo pieniędzy, żeby przyjeżdżać i wspierać drużynę. Nie możesz zachowywać się, jak ci się podoba, skoro za każdym razem, gdy zakładasz koszulkę, reprezentujesz miasto albo kraj i jesteś dla kogoś inspiracją. Czy ci się to podoba, czy nie, kolejne pokolenie bierze z ciebie przykład. Wolę traktować to jako przywilej. Zawsze mówiłem, że poza boiskiem chcę być dżentelmenem. Tu zapamiętałem jedną z ostatnich rozmów z trenerem [Mourinho]. Kiedy kilka lat temu prowadził Romę, na jednym z treningów był chłopiec, który wyciął sobie z tyłu getr trzy dziury. Mourinho podszedł do niego i zapytał: „Po co to robisz?”. A on odpowiedział: „Bellingham tak robi. To ma zmniejszać ucisk na łydkę”. Na co Mourinho: „Dziecko, masz 9 lat. Ty jeszcze nie masz łydek”.

– Komentarze, że jestem bardzo dojrzały? Czuję się dojrzały pod względem piłkarskim, bo rozegrałem prawie 400 meczów, ale szczerze mówiąc, życiowo wcale nie czuję się teraz aż tak dojrzały. Nie umiem gotować, nie umiem prowadzić samochodu… Jestem dobry w tym, czym się zajmuję, ale cała reszta? Już niekoniecznie. Polegam na przyjaciołach, rodzinie i innych osobach, które pomagają mi ogarniać różne rzeczy: kucharzu, osobie sprzątającej, mamie. Na takim etapie jestem. Ciężko pracuję każdego dnia, przez cały dzień, a kiedy wracam do domu… Pewnie zaniedbałem naukę niektórych podstawowych czynności. Ale jestem pewien, że i na to przyjdzie odpowiedni czas.

– Czy przeszedł szkolenie medialne? Wszyscy mają takie wyobrażenie, że w młodości przeszedłem mnóstwo szkoleń z PR-u. Tymczasem w wieku 16 lat byłem już w pierwszej drużynie. Nie wiem, co ludzie wiedzą o akademiach, ale 10-latków nie wysyła się na szkolenia z PR-u. Zawsze czułem się dość swobodnie, kiedy się wypowiadałem. W szkole interesowały mnie dyskusje i wyrażanie własnego zdania na różne tematy. Dziś starannie dobieram słowa. Nie chcę mówić tylko po to, żeby było mnie słychać. Chcę, żeby mnie rozumiano. Chcę pomagać kibicom lepiej zrozumieć mecz albo dawać im możliwość spojrzenia na pewne rzeczy moimi oczami, ale ze szczegółami, a nie przez takie najprostsze, zdawkowe odpowiedzi.

– Presja przy byciu tak obserwowanym? Popełniasz błędy, przyznajesz się do nich i próbujesz wyciągać wnioski. Nigdy nie chciałbym, żeby ludzie myśleli, że jestem idealny.