Show Militão i Rüdigera na Mestalli [VIDEO]

W tłumaczeniu poniższego filmiku kursywą zaznaczyliśmy słowa, które odczytano z ust zawodników i trenera. Pozostałe wypowiedzi należą do narratora bądź kibiców. Angielskie wypowiedzi pozostawiamy w oryginale.

[od 0:00] Tutaj Kylian jest faulowany i reaguje: „Ach! Och!”. Na ławce widzą, że Javi zabiera piłkę. „Ej, zabiera piłkę! Zabiera piłkę!”, argumentuje Éder [Militão], podczas gdy młody Eduardo [Camavinga] bardzo uprzejmie zwraca się do sędziego liniowego: „Daj tę piłkę, proszę!”. Éder spogląda na niego z miną mówiącą jakby „jak to proszę”.

[0:18] Zapada niezręczna cisza, którą postanawia przerwać Antonio [Rüdiger]: „Aj, Yan, dalej!”. Eduardo znów się odzywa: „Ibra!”. Są podekscytowani, gdy zespół rozgrywa piłkę z tyłu, a Álvaro [Carreras] nie może powstrzymać śmiechu.

[0:28] Yan [Diomandé] mija dwóch rywali i dośrodkowuje zewnętrzną częścią stopy, ale prosto w ręce Stołe [Dimitriewskiego]. Militão: „To już było za dużo”.

[0:34] Teraz domagają się karnego, a sędzia liniowy jest blisko. Militão: „Ej, Iván! Iván! Iván!”. Obaj ruszają w jego stronę. Militão: „Iván, sprawdzacie? Nie będziecie?”.

[0:49] W drodze powrotnej na ławkę poznają młodego człowieka, który zapewne ma psa: „Ty, na dół! Na dół! Nie, na dół!”. Nie mogą uwierzyć w to, co widzą.

[1:05] Sądząc po tym, jak podskakują do przyśpiewki o skakaniu, jeśli nie jesteś kibicem rywala, to ani ojciec, ani syn nie darzą tej ławki sympatią i właśnie stworzyli obraz: „Malec, który przywołuje do porządku”. Olej na płótnie.

[1:18] Później odtwarzają tę scenę, a ojciec przytakuje, bo przez cały czas był tuż obok syna: „Tak, tak, i ja, i ja…”.

[1:25] Éder gratuluje Ivánowi odgwizdanego spalonego. Iván wzdycha, dziś ma sporo roboty.

[1:31] Po tym drobnym kontakcie Pablo [Maffeo] z Markiem [Cucurellą] Sami [Khedira] rusza w stronę liniowego ku niezadowoleniu tego dzieciaka. [Syn z ojcem] Nie zdają sobie sprawy, że mają już naśladowców. Przy kolejnym proteście ławki inny chłopiec nie jest w stanie zliczyć wszystkich, którzy zerwali się z miejsc.

[1:45] Później, co niewiele wnosi do tej historii, Antonio wyskakuje z opuszczonymi spodenkami. Jako, że chodzi o faul, który poprzedza gola Fede [Valverde], to Antonio szaleje, a Endrick i Éder tańczą. Jeśli koty tańczą na boisku, to jest wspaniale, ale Antonio zaraz sobie o kimś przypomni.

[2:00] Tu widać palec, który tak naprawdę nie wskazuje na niebo. Jeśli tego nie wyłapaliście, to przy golu Ardy jest to jeszcze wyraźniejsze. Antonio odwraca się do nich [syna z ojcem]. Zemsta dokonana, ale jest tego więcej. Rüdiger: „Siiii...Siuuuu”

[2:17] Thiago [Pitarch] nie dowierza: „Do kogo? Do kogo? Tak zrobił? Nie no... Siuuu”.

[2:24] Wydaje się, że Antonio czuje się dużo lepiej: „Teraz tak”.

[2:29] Przy 0:2 i milczącej Mestalli pytają Carlosa [Espíego], co śpiewa sektor Realu: „Mestalla, nie słychać was. Mestalla, nie słychać was. Mestalla, nie słychać was”.

[2:40] Antonio się śmieje, bo Tchou wywraca Sadiqa bez poruszenia się: „Ha! Ha ha ha ha ha! Ha ha! Aurélien! Aurélien! [kciuk]”.

[2:53] Real szybko odbiera ku uciesze Antonio: „Tak!”. Z nim życie na ławce jest lepsze. Éder też wnosi swoje: „Ej, słuchajcie, cały czas zostawiają Thiago”. A maestros na to: „Tak, o tym mówiliśmy”.

[3:05] Dlatego, gdy ich brakuje, to trudno nie określić ławki innym słowem niż: rozpacz. Żaden nie wejdzie do gry, ale Antonio po golu Kyliana rusza do José [Mourinho] w poszukiwaniu znaku pokoju i pozostawia nam morał tej historii: „He he!”.