Mourinho wcielił w życie słynne motto Di Stéfano

„Żaden piłkarz nie jest tak dobry jak wszyscy razem”. Te słowa Alfredo Di Stéfano widnieją w tunelu prowadzącym z szatni na murawę Santiago Bernabéu. Według Tomása Gonzáleza-Martína z dziennika El Debate José Mourinho zdołał w ostatnich tygodniach wcielić tę zasadę w życie. Portugalczyk nie tylko znalazł odpowiednie ustawienie dla swoich zawodników, ale przede wszystkim przekonał ich do wspólnej pracy, również wtedy, gdy drużyna nie ma piłki. Każdy musi uczestniczyć w defensywie, niezależnie od nazwiska i pozycji na boisku.

Punktem zwrotnym okazała się porażka 1:2 z Atlético Madryt na Metropolitano. Mourinho dostrzegł wówczas problemy, których nie dało się rozwiązać samymi zmianami personalnymi. Zespół był zbyt rozciągnięty, między formacjami powstawały duże przestrzenie, a zawodnicy ofensywni nie zawsze angażowali się w odbiór piłki. Podczas przerwy reprezentacyjnej Portugalczyk spędził wiele godzin ze swoim sztabem szkoleniowym w Valdebebas, szukając sposobu na poprawę organizacji gry. Jak podkreśla González-Martín, równie ważna jak praca nad taktyką była umiejętność przekonania piłkarzy do nowych obowiązków. Mourinho chciał, żeby zrozumieli, że bez wzajemnej pomocy i poświęcenia nie będą w stanie walczyć o najważniejsze trofea.

Pierwsze efekty było widać w wygranym 1:0 spotkaniu z Villarrealem, w którym ważną rolę odegrał Yan Diomandé. Prawdziwy przełom nastąpił jednak cztery dni później w Rzymie. Przy stanie 1:3 Mourinho zdecydował się na zmiany, które odmieniły grę Królewskich. Wejście Ardy Gülera i Bernardo Silvy pozwoliło poprawić rozegranie piłki, Federico Valverde został przesunięty na prawą obronę, a Endrick i Carlos Espí zapewnili drużynie dodatkowe zagrożenie pod bramką rywala. Real Madryt odwrócił losy spotkania i wygrał 4:3. To zwycięstwo dało piłkarzom nie tylko trzy punkty, ale również przekonanie, że nowy sposób gry może przynosić rezultaty.

Kolejne zwycięstwa 4:1 nad Sevillą i Lipskiem potwierdziły postępy, ale najważniejszym sprawdzianem był Klasyk. Na Camp Nou Mourinho postawił na Bernardo Silvę i Ardę Gülera, którzy pomogli Królewskim przejąć kontrolę nad środkiem pola i ograniczyć wpływ Rodriego oraz Pedriego na grę Barcelony. Diomandé nie tylko stwarzał zagrożenie w ofensywie, lecz także regularnie wspierał Marca Cucurellę w pojedynkach z rywalami. Właśnie takie zaangażowanie jest zdaniem dziennikarza El Debate najlepszym przykładem przemiany zespołu. Piłkarze nie koncentrują się już wyłącznie na własnych zadaniach, ale coraz lepiej rozumieją, jak ich praca wpływa na funkcjonowanie całej drużyny.

Mourinho udowodnił również, że potrafi przekonać zawodników do decyzji, które niekoniecznie odpowiadają ich indywidualnym preferencjom. Najlepszym przykładem jest Valverde, który ponownie zaczął występować na prawej obronie, choć wcześniej otwarcie mówił, że woli grać w środku pola. Portugalczyk wyjaśnił mu jednak, dlaczego taka zmiana jest korzystna dla drużyny. Podobna zasada dotyczy rywalizacji o miejsce w ataku. Diomandé wykorzystał nieobecność zawieszonego Viníciusa, a jego zaangażowanie w defensywie stało się dodatkowym argumentem przemawiającym za wystawianiem go od pierwszej minuty. Nazwiska nie mogą być ważniejsze od potrzeb zespołu.

Królewscy wygrali już osiem kolejnych spotkań, a ostatnie zwycięstwa nad Racingiem Santander, AEK-iem Ateny i Valencią odnieśli mimo napiętego terminarza oraz zmian w składzie. Szczególnie występ na Mestalli, zakończony wygraną 3:0, pokazał, jak wiele drużyna zyskała pod względem organizacji gry. González-Martín uważa, że największym sukcesem Mourinho nie jest więc samo znalezienie miejsca dla Bernardo Silvy, Gülera czy Valverde, lecz zmiana podejścia całej szatni. Portugalczyk przekonał swoich zawodników, że nawet największy talent nie zwalnia z pracy dla kolegów. Dokładnie tak, jak przed laty mówił Di Stéfano.