Niekończąca się nostalgia za Kroosem

„Brakuje nam Kroosa, ale mamy wszelkie możliwości świata, by go zastąpić. Oczywiście w inny sposób, bo nie ma drugiego zawodnika z taką samą jakością jak ta jego”, mówił praktycznie rok temu Carlo Ancelotti na starcie przygotowań do sezonu. Włoch publicznie nigdy nie wysuwał wymówki z utratą Niemca. Podkreślał wręcz, że nie należy rozmawiać o Kroosie. Po meczu z Al-Hilal główny wniosek jest taki, że ta sprawa pozostaje nierozstrzygnięcia i być może jednak należy zacząć rozmawiać o Kroosie, a konkretnie o dziurze, jaką po sobie pozostawił.

„Różnica między pierwszą a drugą połową leżała w równowadze z piłką. Byliśmy stabilniejsi w rozerganiu w drugiej połowie, posiadania były dłuższe, graliśmy ze środka na zewnątrz i potrafiliśmy dochodzić bliżej nich. W pierwszej połowie nie utrzymywaliśmy piłki”, taką analizę po meczu wystosował Xabi Alonso. David Álvarez z El País wskazuje, że różnica leżała w piłkarzach, jacy grali w obu połowach.

Podania Realu Madryt z Al-Hilal (lewa część pierwsza połowa, prawa druga): wielkość kółka oznacza liczbę podań (im większe, tym więcej); grubość linii oznacza liczbę podań między graczami (im grubsza, tym więcej).

W pierwszej części środek pola tworzyli Bellingham, Valverde i Tchouaméni, którzy w tym sezonie pokazywali, że mają trudności z zarządzaniem meczami. W pierwszej części większe posiadanie miało Al-Hilal, a Real Madryt był praktycznie nieofensywny. Grafika z pierwszej połowy pokazuje grę od boku do boku daleko od bramki Bono. W tej części gry najwięcej podań zaliczyli: Huijsen 32, Asencio 28, Fran 26 i Trent 21 – wszyscy z obrony. W środku pola Tchouaméni zaliczył 21 zagrań, Bellingham 17, a Valverde zaledwie 14. Mniej od Urugwajczyka zanotowali jedynie Vinícius, Gonzalo i Courtois.

W drugiej połowie na boisku pojawił się Güler za niebędącego w pełni sił Asencio, co wymusiło cofnięcie Tchouaméniego do obrony. Turek błyszczał wiosną w ostatnich meczach z Ancelottim i z nim kolejny raz ciężar gry wrócił do środka pola. W drugiej części najwięcej podań zaliczyli Valverde (34) i właśnie Arda (33). Siatka podań z drugiej połowie pokazuje, że Real był zdecydowanie groźniejszy. „Dobrze rozgrywaliśmy piłkę, graliśmy szeroko, mieliśmy równowagę, graliśmy między liniami, atakowaliśmy korytarze, po stracie atakowaliśmy wysoko”, podsumował Xabi.

W pierwszej połowie Real stworzył 0,55 gola oczekiwanego przy 1,5 xG w wykonaniu Al-Hilal. Po przerwie sytuacja się odwróciła: Królewscy stworzyli 1,68 xG, a Saudyjczycy zaledwie 0,3 xG. „To inny sposób bronienia i inny sposób atakowania. Musimy próbować tego szukać i to znajdziemy. Na końcu pracowaliśmy 4 lata z Ancelottim i mamy pewne automatyzmy, które musimy zmienić teraz na to, czego chce nowy trener. To nie jest coś, co przychodzi od razu po 4 dniach”, analizował Thibaut Courtois.

Jednym z automatyzmów był sam Kroos. Z Realem pożegnał się jako absolutne centrum gry: w ostatnim sezonie zaliczał najwięcej podań (72 na mecz) i był pomocnikiem kreującym najwięcej okazji (1,92 na mecz). W pierwszym sezonie bez niego nikt nie wszedł w jego buty. Valverde i Tchouaméni zaliczali najwięcej podań (58), ale nawet razem nie tworzyli tylu samo okazji (w sumie 1,5 na mecz). Najbliżej Niemca był Luka Modrić z 1,74 okazji wykreowanej na mecz, ale on z kolei żegna się z Realem po trwającym Klubowym Mundialu. Dla odnotowania Arda w meczu z Al-Hilal stworzył 3 okazje.

Xabi i Ancelotti zgadzają się w analizie, że zespół potrzebuje mózgu. Włoch naciskał na taki transfer praktycznie do końca pracy w Madrycie. Jeszcze trzy miesiące przed odejściem zaproponował klubowi pozyskanie MacAllistera z Liverpoolu lub Tonaliego z Newcastle. Działącze odpowiedzieli, że powinien korzystać z 7 pomocników, jakich ma w kadrze: Bellinghama, Camavingi, Valverde, Tchouaméniego, Gülera, Modricia i Ceballosa. Ten ostatni w krytycznej sytuacji z rozegraniem w meczu z Al-Hilal nie został nawet wykorzystany przez Xabiego Alonso.