Nigdy nie mogłem sobie wyobrazić, że ten dzieciak z Premii, ten dzieciak, który spędzał dzień na graniu w piłkę z Bubu, Barrym, Alajim, Edu czy Xavim, skończy przeżywając to marzenie.
To nie była łatwa droga. Najpierw La Fábrica, potem marzenie z pierwszą drużyną, doświadczenie w Lyonie i powrót. Mogłem się poddać, ale nie to wpoił mi ojciec. „Nigdy się nie podawaj, walcz o twoje marzenia, niemożliwe nie istnieje”. Walcz, nawet jeśli w meczu twojego życia wejdziesz w 91. minucie. Nigdy nie wiesz, kiedy przyjdzie twoja nagroda.
Zachowuję w pamięci piękne słów Raúla z dnia mojego powrotu. To był początek pięciu sezonów, wielu trudnych momentów i innych bardzo dobrych. Nie miałem tyle minut, ile chciałem, ale starałem się oddać duszę za każdą piłkę i nadstawiałem twarz dla tej drużyny. Wiem, że niektóre z moich decyzji nie były dobrze zrozumiane. Na pewno kiedyś będę mógł się wytłumaczyć, ale nie teraz. Teraz to moment, by spojrzeć przed siebie. Chcę rozpocząć nowy etap z pełną ambicją.
To był zaszczyt grać z tymi kolegami i dla tych kibiców. Będę dozgonnie wdzięczny wszystkim: pracownikom, sztabowi, fizjoterapeutom, pomocnikom przy drużynie, doktorom, sprzątaczkom, ochroniarzom. Wszystkim.
Spełniłem marzenie i się nie poddałem. Tamten 10-letni Mariano byłby dumny z tego dzisiejszego.
Komentarze (48)
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.
Zaloguj się