REKLAMA
  • polski
  • english

Nie jesteś zalogowany! - Zaloguj się!

reklama

szukaj


 

wybitni piłkarze

Míchel (1982 - 1996)

José Miguel González Martín del Campo, znany jako „Michel”, urodził się 23 marca 1963 roku w Madrycie. Od małego lgnął do piłki nożnej. Za czasów szkolnej edukacji, zawsze był gwiazdą zespołów, w których grał. W wieku 10 lat zasilił pierwszy „poważny” klub w karierze – Rayo de Los Angeles, ulokowane w sąsiedztwie Madrytu, gdzie żył z rodziną. Mając 12 lat, otrzymał pierwsze poważne oferty, zgłosiły się wówczas Rayo Vallecano i Atlético, ale ojciec piłkarza, Miguel czuwał nad jego talentem. Obaj zdecydowali, aby odrzucić tamte propozycje i zaoferować usługi Michela Realowi Madryt. Jego umiejętności poddano testowi i zdał go doskonale.

Michel dołączył więc do Realu 1 października 1976 roku. Zaczął od gry w Infantilu B. Na początku grywał na środku, trochę bliżej lewej fanki. Rafa López, trener zespołu, opisując go, powiedział: „Urodził się po to, aby grać z numerem 10. Schodził z lewej do środka, grał obiema nogami, niemal nie było czego u niego poprawiać”. Michel tworzył wówczas zabójczą parę z Pepe Melem, zachowując przy tym zdrowe, altruistyczne podejście. Napastnik wykorzystywał wszystko to, co zaserwował mu Michel. Nie minęło wiele czasu, a, mimo młodego wieku, stał się w Hiszpanii znany. W Barcelonie myśleli, że jest Francuzem – w błąd wprowadzał jego przydomek, bliźniaczo podobny do imienia, które nosi choćby Platini.

W zaledwie dwa lata Michel awansował do Juvenilu B, wówczas na treningi jeździł z bratem Javierem. Podobno byli równie utalentowani, ale karierę Javiera złamał poważny uraz odniesiony w 15 roku życia. W 1979 roku awansował do Juvenilu A, który prowadził Ramón Moreno Grosso. Wtedy zaczęły się powołania do reprezentacji. Z Hiszpanią U-18 wygrał trofeum imienia księcia Monako, Alberta. Właśnie wtedy okrzyknięto go „największym talentem w Europie” . Imponowała u niego nie tylko techniczna jakość, ale też atletyzm. W 1981 rozegrał ostatni mecz dla Juvenilu, był to zwycięski finał z Athletikiem Bilbao (mistrz w dwóch wcześniejszych latach), Michel strzelił w tamtym meczu bramkę „widmo” i otrzymał za to 10 tysięcy peset premii, co przy 750 płaconych mu nominalnie, mogło wydać się fortuną.

11 kwietnia 1982 roku Michel zadebiutował w Castilli, zwieńczając to bramką w wygranym 2:1 meczu w Castellón. Możliwe, że drużyna trenowana przez Amancio Amaro była najlepszym zespołem rezerw w historii klubu. Grała tam wtedy prawie cała „Piątka Sępa”, brakowało tylko piątego - Emilio „Sępa” Butragueño.

Sezon 1983/84 z pewnością był najtrudniejszym w jego karierze. Jego koledzy odnieśli już sukces, on zaś myślał, że klub postawił na nim krzyżyk. Mimo to jego serce zawsze biło dla Realu, odrzucił wówczas oferty Atlético i Club Deportivo Universidad Católica, zostając w Madrycie. Trzeba jednak pamiętać, że karierę ostatecznie i tak skończył na kontynencie amerykańskim.

W pierwszej reprezentacji narodowej zadebiutował w 1985 roku w Saragossie podczas meczu z Austrią. Od razu stał się podstawowym piłkarzem i trwało to przez parę lat. Aż do ery Javiera Clemente nie musiał się martwić o powołania, jednak gdy ten objął reprezentację we wczesnych latach dziewięćdziesiątych, zaczął pomijać Michela przy powołaniach. Co ciekawe zbiegło się to w czasie z apogeum formy piłkarza, kiedy wielu nazywało go najlepszym w kraju.Mimo że jego kariera reprezentacyjna nie poszła we właściwym kierunku, z 21 brakami na koncie Michel i tak jest wśród najlepszych w historii w tej statystyce. Ponadto dwukrotnie wystąpił na Mistrzostwach Świata.

Jeśli Michel miał jakąś wizytówkę, to były nią dośrodkowania z prawej strony boiska. Powiadano, że piłka lśni, gdy Hiszpan składa się do wrzucenia piłki.

Osiągnięcia:
6 x Mistrzostwo Hiszpanii
2 x Puchar Króla
2 x Puchar UEFA
1 x Puchar Ligi
3 x Superpuchar Hiszpanii
1 x Mistrzostwo Segunda División (z Castillą)

Autor: Cover

reklama

Sklep Realu Madryt

dołącz do nas



reklama